MasukNang bumalik si Lucien sa silid-tulugan, maingat niyang sinuri ang nakabandaheng sugat sa noo ni Amara.Pagkatapos ay kinuha niya ang telepono nito at tahimik na tinanggal ang kaniyang sarili mula sa blocked list sa contact ng babae.Nakatulog na si Amara.Kahit sa kaniyang pagtulog, ang kaniyang mga kilay ay nanatiling magkakasalubong habang ang mga tahimik na luha ay umaagos sa kaniyang mga pisngi.Nakabalot sa ilalim ng kumot, mukha siyang nakatutunaw ng pusong payat.May isang mapagpalang buntong-hininga, kinuha ni Lucien ang isang tissue at banayad na pinunasan ang mga luha nito.Ngunit patuloy ang mga ito sa paglaglag, nang sunod-sunod, na tila mga perlas na nadudulas mula sa isang naputol na kuwintas.Kahit gaano karami ang punasan niya, hindi mapigilan ang pag-agos.Sa huli, naupo na lamang siya sa tabi ng kama, pinapanood ang babae sa gitna ng katahimikan.Hindi niya alam kung gaano karaming oras ang lumipas bago tuluyang kumalma ang paghinga nito at huminto ang mga luha.Sak
Hindi nagtagal matapos siyang dalhin sa ospital, nagkamalay muli si Amara, na tila ba bigla siyang nagising mula sa isang mahaba at nakababahalang panaginip.Ang pamilyar na amoy ng disinfectant ay napuno ang hangin. Hindi niya na kailangan pang magtanong kung nasaan siya.“You're awake.”Isang batang nars ang nakatayo sa kaniyang tabi, habang tinatanggal ang IV needle matapos maubos ang huling patak ng gamot.Nakararamdam ng pagkahilo, likas na nag-angat ng kamay si Amara upang hawakan ang kaniyang noo at naramdaman ang makapal na gasa na nakabalot doon.“Nasuri ka na po namin,” banayad na paliwanag ng nars. “You suffered a mild concussion. Kahit nag-deploy ang airbag, tumama pa rin ang noo mo sa nasirang steering wheel. Ang sugat ay nangailangan ng ilang tahi.”Naglagay ang nars ng isang mainit na compress sa paligid ng IV line upang hindi masiyadong malamig ang pakiramdam ng gamot sa kaniyang ugat.“Salamat,” paos na bulong ni Amara.“You really scared us,” nakangiting sabi ng nars
Hindi niya kailanman mapatatahimik ang mga bulong ng lahat.Eksaktong may pumasok sa pribadong dining room.Nag-angat ng tingin si Amara—at napatigas.Naghahanda pa si Luna na ipagpatuloy ang kaniyang kuwento nang ang mga salita ay natuyo sa kaniyang lalamunan.Sa sandaling makita niya kung sino ang pumasok, bigla siyang napatayoIsang matangkad na lalaki ang nakatayo sa pasukan, nakasuot ng light-colored suit na may eleganteng ngiti.“I hope everyone’s enjoying dinner.”“President Aragon!”Agad siyang binati ni Luna.Mabilis namang sumunod ang iba.Saka lamang naalala ni Amara na nabanggit na ang hotel na ito ay pagmamay-ari ng pamilya Aragon.Humakbang si Manager William nang pasulong na may mga magalang na salita ng pasasalamat.Ngumiti nang mainit si Theo.“You’ve all worked hard sa mga nakaraang linggo.”“Alam ko na naging busy ang lahat at halos walang oras para magpahinga.”“Hang in there a little longer.”“Kapag natapos ang project na ito, ako mismo ang mag-a-approve ng ilang
Sandaling natigilan si Amara matapos marinig ang balita.Hindi ba’t magkasama sina Lucien at Lysandra kagabi? Paano ito nagtamo ng pinsala?O... baka naman naging masyado silang abala sa isa’t isa kaya may nangyaring hindi maganda pagkatapos niyon?Ipinid niya ang mapait na isiping iyon.“Kung nasaktan siya, nasa ospital naman na siya, hindi ba?” walang emosyong sagot niya. “He can see a doctor there. Tsaka, may driver naman siya. I’m busy right now.”Bago pa man makapagsalita si Ethan ng isa pang salita, tinapos na ni Amara ang tawag.Sa loob ng examination room, tahimik na nakaupo si Lucien.Ang kaniyang pantalon ay may mga mantsa ng natuyong putik, ang isang manggas ay napunit, at may mga hibla pa ng tuyong damo na nakasabit sa kaniyang buhok.Matapos babaan ng telepono, bumalik si Ethan na halatang naiilang.Isang malamig na tawa ang pinakawalan ni Lucien habang kinukutya ang sarili.“Why did you even call her? As if she cares kung mabuhay man ako o mamatay.”Naramdaman ni Ethan n
Palaging pinaniniwalaan ni Lucien na nagawa niya ang lahat ng tungkulin ng isang asawa.Inaalagaan niya ang kalusugan ni Amara, pinangangalagaan ang pamilya nito, binibigyan ito ng komportableng buhay, at umuuwi siya sa tamang oras araw-araw.Nagawa niya na ang lahat ng bagay na maaari niyang maisip.Kaya ano pa ba ang posibleng gustuhin nito?Ganito ba talaga kahirap i-satisfy ang mga babae?Eksakto nang simulan ni Lucien ang kotse at naghanda nang umalis, muling tumunog ang kaniyang telepono.Ang Assistant na si Ethan ang tumatawag.“Hello?”“Dr. Del Castillo, we just received an emergency notice. May malaking traffic accident sa Riverside Highway. Bumagsak ang isang bahagi ng kalsada, at may bus na nahulog sa sinkhole. Several victims are trapped. Ang ospital ay humihingi ng additional volunteers to assist at the scene. Dr. Bonifacio has already left.”Agad na tumigas ang ekspresyon ni Lucien.“Ipadala mo sa akin ang exact location. I’m on my way.”“Keyan is here too...” ibinaba ni
Ang boses ni Lucien ay kasing lamig at kasing talas ng yelo.Nangangatog sa galit si Amara. Sa sandaling iyon, ang lalaking nakatayo sa kaniyang harapan ay tila walang kaibahan sa isang ul*l na aso.“Anong kalokohan ang sinasabi mo? Babae ang kaibigan ko!”Mas matangkad nang husto sa kaniya si Lucien. Kahit gaano pa pilitin ni Amara na abutin ito, hindi niya makuha ang kaniyang telepono pabalik.Hawak ang telepono sa isang kamay, ipinalupot nito ang isa pang bisig sa kaniyang baywang at walang kahirap-hirap siyang inihagis sa sofa.Ang biglaang pagkilos ay nagpaduwal at nagpahilo kay Amara.Bago pa siya makabawi, nadaganan at naipit na siya nito sa ilalim.Sa pagkakataong ito, hindi siya makawala.Hindi pinansin ang kaniyang pagpupumiglas, idiniin siya ni Lucien sa mga unan at agad na nag-initiate ng isang video call.Namula ang mga mata ni Amara sa matinding pagkabalisa.“Bakit mo ba siya idadamay dito?”Sinalubong ni Lucien ang kaniyang lumuluhang titig, ngunit ang galit sa mga mata
May mga lalaki talagang naniniwala na ang ganitong paraan ay kayang ayusin ang lahat.Pakiramdam ni Amara ay napaka-kaawa-awa niya. Kaya nang dumaiti ang mainit at mapilit na kamay na iyon sa kanya, buong lakas siyang nangagat.“Hey—Lucien, Stop! Look at me now… makikita mo ngayon kung sino ba tala
Nanliit ang mga mata ni Lysandra, bakas ang hindi makapaniwalang ekspresyon sa kanyang mukha. Habang pilit na ngumingiti, agad siyang sumulyap sa lalaking nasa tabi niya.Nanatiling nakatayo si Lucien, walang mababakas na emosyon sa kanyang mukha, ngunit may kakaibang lamig na nagmumula sa kanya.“
Nanatili si Amara nang magdamag sa isang malapit na hotel.Pagkagising niya kinaumagahan, hinilot niya ang kanyang kumikirot na sentido; mukhang sinumpong siya ng sipon dahil sa mga nangyari kagabi. Akma niyang titingnan ang oras sa kanyang telepono nang makuha ng isang mensahe ang kanyang atensyon
Sa labas, balot na ng kadiliman ang paligid, ngunit tila walang balak tumigil ang ulan, dahilan upang lalong maging mabalisa ang gabi.Ipinagpag ni Amara ang mga patak ng tubig mula sa kanyang payong habang nag-aalinlangang nakatitig sa mga unanswered at cancellation na mga pina-book niyang grab at







