All Chapters of Love's Final Diagnosis: Chapter 1 - Chapter 10

“Miss Amara, congratulations—buntis ka!”Natigilan si Amara. Mahigpit niyang hinawakan ang test report sa kanyang kamay at nanatiling tahimik sa mahabang sandali.Sabi ni Lucien ay ayaw nito ng bata, kaya sinisiguro nitong lagi siyang umiinom ng contraceptive pills.Paano ito nangyari?Mukhang kailangan niyang kausapin si Lucien.Kinagabihan, dinalaw ni Amara si Lucien sa Del Castillo Medical Center sa gitna ng malakas na ulan. Basang-basa ang kanyang mga damit. Maingat niyang tiningnan ang lunchbox na yakap-yakap niya… salamat naman at hindi ito natapon.Valentine’s Day ngayon, kaya hindi siya nagsabi kay Lucien na pupuntahan niya ito, gusto niya itong i-surprise.Hindi tulad ng mga ordinaryong ospital, tahimik ang pribadong medical center. Ang mga pinto ng lounge ay gawa sa mabigat na kahoy, nagpapahiwatig ng dignidad at propesyonalismo sa kabila ng malamig at seryosong atmospera nito.Dahil akmang bubuksan na niya ang pinto, nakarinig siya ng tawanan ng mga lalaki at babae sa loob.

Nanatili si Amara nang magdamag sa isang malapit na hotel.Pagkagising niya kinaumagahan, hinilot niya ang kanyang kumikirot na sentido; mukhang sinumpong siya ng sipon dahil sa mga nangyari kagabi. Akma niyang titingnan ang oras sa kanyang telepono nang makuha ng isang mensahe ang kanyang atensyon.Miss Navarro, confirmed na ang iyong procedure appointment. Pakitandaan na dalhin ang mga kailangang dokumento sa loob ng pitong araw.Matapos basahin ang mensahe, itinabi niya ang telepono at muling humiga.Hinawakan niya ang kaniyang tyan. Anak, pasensya ka na kung kailangan ‘tong gawin ni mommy. Napaluha siya sa kaniyang iniisip.Tinitigan niya ang kanyang walang singsing na daliri, sabay pakawala ng isang mapait na tawa. Isang kakaibang gaan ng loob ang naramdaman niya. Tila ang mga sumpaan nga ang pinaka-hindi mapagkakatiwalaang bagay sa mundo. Walang salitang "habambuhay"—mga bata at hangal lang ang naniniwala sa ganoong kalokohan.Buzz—Nanginig ang kanyang telepono. Kumunot ang no

May mga lalaki talagang naniniwala na ang ganitong paraan ay kayang ayusin ang lahat.Pakiramdam ni Amara ay napaka-kaawa-awa niya. Kaya nang dumaiti ang mainit at mapilit na kamay na iyon sa kanya, buong lakas siyang nangagat.“Hey—Lucien, Stop! Look at me now… makikita mo ngayon kung sino ba talaga ako!”Sa gitna ng kaniyang pagpupumiglas, nahulog ang kanyang hair clip sa sahig, at bumagsak ang kanyang hanggang-balikat na buhok nang gulo-gulo. Napadaing sa sakit si Lucien at binitiwan siya, ang mukha nito ay nagdilim sa inis. Lalo na ng makita ang maiksi na niyang bulok.“Bakit mo ginupit ang buhok mo?”Dahil sa pagkakataon, mabilis na bumaba ng kama si Amara at lumayo sa kanya.“Bakit, hindi mo na ba siya nakikita sa akin ngayong pinutol ko na ’to?”Hindi na niya matandaan kung kailan ito nagsimula. Noong una, ginagaya niya ang pananamit ni Lysandra, ang hairstyle nito, pati na ang mga kilos nito—makuha lang ang atensyon ni Lucien.Pero ang tao ay sakim. Unti-unti, naniwala siya s

Marahil dahil sa sobrang tulog niya noong araw, naging balisa ang tulog ni Amara nang gabing iyon.Pagkagising niya kinaumagahan, ramdam pa rin niya ang pagod, bagaman laking pasasalamat niya na tuluyan nang nawala ang kanyang lagnat. Binuksan niya ang kanyang maleta at napagtantong wala siyang nadalang kahit isa sa mga dress na dati niyang isinusuot para lang magaya si Lysandra. Ang tanging dala niya ay ang mga luma niyang sportswear, isang pares ng flats—at isang lumang disenyo ng khaki trench coat.Pagkatapos mag-almusal, tiningnan ni Amara ang kanyang email. Wala pa ring sagot mula kay Lucien. Isang workaholic ang lalaki; kadalasan ay hindi ito natutulog hangga't hindi natatapos sagutin ang bawat mensahe. Nakaligtaan lang ba nito ang sa kanya sa dami ng emails? Hindi na nag-abala pa si Amara na manghula. Inimprenta niya ang divorce agreement, nilagdaan ito, at ipinadala sa pamamagitan ng express delivery.Nang magsimula ang kanyang online class, pumasok siya sa tamang oras, nakini

Maraming tao sa emergency room noong araw na iyon. Nakatayo lang noon si Amara, mahigpit ang hawak sa kanyang mga damit, ligaw at walang magawa—hanggang sa mapansin siya ng isang binatilyo.“Anong nangyayari sa’yo?”Malumanay ang boses nito, dumating sa tamang oras—parang isang tagapagligtas.Matapos makita ang kanyang sitwasyon, bahagyang kumunot ang noo nito, pagkatapos ay hinubad ang kanyang trench coat at isinampay sa mga balikat ni Amara.Isang khaki trench coat.Pagkatapos ay inakay siya nito patungo sa nurses’ station. Isang nars ang nag-abot sa kanya ng sanitary pad at matiyagang itinuro kung paano ito gamitin. Doon din niya nalaman ang pangalan ng binata—si Lucien.Hindi nagtagal, dumating ang kanyang ina at dinala siya pauwi. Nang gabing iyon, narinig ni Amara ang marahas na pag-aaway ng kanyang mga magulang. Noong panahong iyon, akala niya ay sadyang hindi lang marunong magpahayag ng nararamdaman ang kanyang ama. Anak naman niya ito—paanong hindi siya nito mamahalin?Pero