Kabanata 3

Nanatili si Amara nang magdamag sa isang malapit na hotel.

Pagkagising niya kinaumagahan, hinilot niya ang kanyang kumikirot na sentido; mukhang sinumpong siya ng sipon dahil sa mga nangyari kagabi. Akma niyang titingnan ang oras sa kanyang telepono nang makuha ng isang mensahe ang kanyang atensyon.

Miss Navarro, confirmed na ang iyong procedure appointment. Pakitandaan na dalhin ang mga kailangang dokumento sa loob ng pitong araw.

Matapos basahin ang mensahe, itinabi niya ang telepono at muling humiga.

Hinawakan niya ang kaniyang tyan. 

Anak, pasensya ka na kung kailangan ‘tong gawin ni mommy. Napaluha siya sa kaniyang iniisip.

Tinitigan niya ang kanyang walang singsing na daliri, sabay pakawala ng isang mapait na tawa. Isang kakaibang gaan ng loob ang naramdaman niya. Tila ang mga sumpaan nga ang pinaka-hindi mapagkakatiwalaang bagay sa mundo. Walang salitang "habambuhay"—mga bata at hangal lang ang naniniwala sa ganoong kalokohan.

Buzz—

Nanginig ang kanyang telepono. Kumunot ang noo ni Amara nang makita ang caller ID. Sa sumunod na segundo, napabalikwas siya ng upo.

“Hello, Ma? Kumusta? Nasabi na ba ng doctor kung kailan ang surgery mo?”

Bahagyang paos ang boses ng kanyang ina sa kabilang linya.

“Oo. Huwag ka ng mag-alala, ayos na ang lahat dahil kay Lucien. Kaya lang, medyo mapait ang lasa ng mga gamot na iniinom ko nitong mga nakaraang araw, kaya gusto ko sanang kumain ng prutas.”

Kilalang-kilala ni Amara ang kanyang ina at agad niyang naramdaman ang pagkabalisa sa tono nito. Sa totoo lang, anumang operasyon ay may panganib. Matapos ang tawag, mabilis siyang nag-ayos, bumili ng prutas, at nagmamadaling nagtungo sa ospital.

Matatagpuan sa gitna ng lungsod, ang Del Castillo Medical Center ay gumagamit ng fully intelligent system para sa ilaw, temperatura, at iba pang pasilidad. Ang mga ward pa rito ay may mga pribadong viewing balcony.

Habang sumasakay si Amara sa elevator, lumitaw ang mukha ni Lucien sa screen. Bilang isa sa pinaka-prominenteng pigura sa lungsod, madalas siyang itampok sa mga promotional broadcast.

“Si Lucien ay isang tanyag na cardiac surgeon sa ating bansa. Ang kanyang proyekto, ang ‘AI-Based Early Cancer Detection System,’ ay matagumpay nang naipatupad sa clinical practice.”

“Ang aking ina ay isang academician ng International Academy of Sciences, at ang aking ama naman ang president ng pinakamalaking pharmaceutical company sa Pilipinas. Sa tulong nila, naipatayo ko ang Del Castillo Medical Center, upang mas mapagsilbihan ang mga pasyente…”

Sa pasilyo, ang pamilyar na amoy ng disinfectant ay tila isang hindi nakikitang harang. Nang buksan ni Amara ang pinto ng ward, nakahiga nang patagilid ang kanyang ina, nakabaluktot sa kama at mukhang lalong nangayayat. Nang marinig ang pagbukas ng pinto, dahan-dahan itong nagmulat ng mata.

“Amara. Nandito ka na.”

Subhetibong pinagaan ni Amara ang kanyang mga hakbang. Pagkapasok na pagkapasok niya, tumingin ang kanyang ina sa likuran niya habang nilalapag niya sa table ang mga dinala at nagtanong ito, “Bakit hindi mo kasama si Lucien?”

Pinilit ni Amara na ngumiti. “He’s in surgery. Sobrang busy niya, Ma.” Iyon din ang palaging idinadahilan ni Lucien.

Pinagmasdan siya ng kanyang ina nang sandali, tila may nararamdamang kakaiba. 

“Nag-away ba kayong dalawa?”

Umiling si Amara at hinaplos ang magulong buhok ng ina. “Hindi po. Sabi niya pupunta siya rito as soon as he has time.”

Ngunit sa ilalim ng nag-aalalang tingin ng kanyang ina, nanikip ang kanyang dibdib. Sa takot na baka bumigay siya at maiyak, agad siyang nagdahilan na huhugasan lang ang mga prutas. Malapit na ang operasyon, at ayaw niyang maapektuhan ang kanyang ina ng sarili niyang emosyon.

Matapos kumalma, lumingon siya—ngunit laking gulat niya nang makita ang isang tao sa labas ng pinto. Ang babae ay may mapupungay na mga mata, maayos na kilay, at isang likas na kagandahan na tila hindi na kinakailangan ng pagsisikap. 

Si Lysandra.

Sa sandaling makita niya ito, agad na pumasok sa isip niya ang natuklasan niya sa kotse kagabi. 

Nagdilim ang kanyang mukha habang lumalapit dito. “Anong ginagawa mo rito?”

Eleganteng humarap si Lysandra, tiningnan siya mula ulo hanggang paa bago nagpakawala ng isang mapang-uyam na ngiti. 

“Lucien is busy, kaya ako muna ang bumisita kay Auntie on his behalf.”

Nagmura sa isip si Amara habang nakakuyom ang mga palad. 

Alam ba ni Lucien ang tungkol sa ugnayan nila? Paano nito nagawang payagan si Lysandra na makita ang kanyang ina? Malamig niyang sinabi, “Hindi ka namin kailangan dito. Umalis ka.”

Lumapit si Lysandra nang may buong kumpyansa, at marahang ipinatong ang kamay sa balikat ni Amara.

“Hindi sa pamilya mo ang ospital na ito. Lucien only arranged your mother’s admission dito dahil sa marriage niyo. I won’t beat around the bush. All these years, substitute lang naman kita sa puso niya. Now that I’m back, kailangan din ng anak ko ng tatay. I hope you’ll be sensible enough na kusa ka nang umalis.”

Kinagat ni Amara ang kanyang labi, tatawag na sana ng security—nang biglang marinig ang nanginginig na boses ng kanyang ina mula sa pintuan.

“Amara… ano ang nangyayari? Tama ba ang nadinig ko?”

Biglang nagbago ang anyo ni Amara. Agad siyang sumugod palapit. “Ma…”

Tumayo sa tabi si Lysandra at bumati nang may pilit na ngiti. “Auntie, hello. Do you remember me? Nagkita na tayo sa funeral ni Papa.”

Agad na naglaho ang kulay sa mukha ng kanyang ina. Humarap ito kay Amara. “Totoo ba ang sinasabi ng babaeng ito?”

Mabilis na umiling si Amara. “Ma, huwag mo siyang pakinggan. Let’s go back inside.”

Biglang humalakhak si Lysandra. “Auntie, inutil lang talaga ang anak mo kaya hindi niya magawang kontrolin ang sarili niyang asawa. Parang ikaw lang noon—’di ba hindi mo rin napanindigan ang asawa mo? Ang isang old failure, nagpalaki lang ng little failure.”

“Tama na!”

Namula ang mga mata ni Amara sa galit. 

Gustong-gusto niyang sugurin ito at punitin ang bibig nito. Ngunit bago pa siya makakilos, biglang bumagsak ang kanyang ina sa kanyang mga braso dahil sa sobrang bugso ng damdamin.

Isang nars na napadaan ang nakapansin sa kaguluhan sa pasilyo at agad na tinulungang madala ang ina sa emergency room. Nakatayo si Amara sa labas, nanginginig sa takot at taranta, tila ba dinala siya pabalik sa araw ng libing ng kanyang ama.

Noon, mahigpit siyang niyakap ng kanyang ina sa mourning hall at umiyak ito nang umiyak hanggang sa lumabo ang paningin. 

Nabawasan ng mahigit sampung kilo ang kanyang ina sa loob lang ng isang buwan matapos ma-diagnose ang kanyang ama ng kanser. At nang dumating si Lysandra at ang ina nito para makiramay, akala ng kanyang ina ay mga kasamahan lang ito sa trabaho na nakikiramay.

Ngunit hindi sila pumunta para magluksa. 

Pumunta sila para makihati sa mana. Sinabi pa nilang may karapatan sa mana ang mga anak sa labas ayon sa batas. Doon lang bumagsak ang katotohanan. May ibang pamilya ang kanyang ama sa labas—at mas matanda pa sa kanya si Lysandra ng isang taon.

Paano nangyari iyon? 

Tulala ang kanyang ina; sa loob ng ilang dekada ay naging mapagmahal silang mag-partner. Hanggang sa naglabas ang kabilang panig ng paternity test, kasama ang mga larawan at video na nagpapatunay ng maraming taon nilang pagsasama.

Naalala ni Amara ang bara sa kanyang lalamunan, ang pagnanais na kaladkarin ang kanyang ama palabas ng kabaong para hingan ng paliwanag. Hinimatay ang kanyang ina sa galit sa mismong lugar na iyon. Ang insidenteng iyon ang naging bangungot sa buhay nilang mag-ina.

At ngayon, sa pinaka-kritikal na sandali, muling sumulpot si Lysandra. Mahina na ang katawan ng kanyang ina—kung may mangyari man na hindi maganda sa kaniyang ina dahil dito…

“Lysandra, anong karapatan mo?!”

Nagmistulang kulay dugo ang mga mata ni Amara. Tuluyan na siyang sumabog at sinampal ito. Ngunit bago pa man tumama nang husto ang kanyang kamay, may pumigil sa kanya. Siya mismo ang marahas na napaatras dahil sa lakas ng paghila.

Kararating lang ni Lucien at nasaksihan ang eksena. Agad niyang kinontrol ang nanginginig na si Amara at malamig na nagsabi, “Amara, don’t go too far. Nadisgrasya na ang binti ni Sandra dahil itinulak mo siya noon. What are you trying to do now?”

Nang marinig ang kanyang boses, hindi na napigilan ni Amara ang kanyang mga luha. Hysterikal niyang hinawakan ang white coat nito.

“Lucien! Alam mong may sakit ang nanay ko! Alam mong anak sa labas ng tatay ko si Lysandra! Pero hinayaan mo pa rin siyang pumunta rito para mambastos!”

Kumunot ang noo ni Lucien. Agad namang nagtago sa likuran niya si Lysandra, mukhang agrabyado.

“Gusto ko lang talagang kumustahin si Auntie. Hindi nga ako pumasok sa ward—kasi ayaw ko siyang ma-disturb. Lucien, you can check the surveillance kung hindi ka naniniwala.”

Muling natigilan si Amara sa sobrang kakapalan ng mukha nito. Hinila niya si Lucien sa isang tabi. “You have to believe me! Siya ang nauna!”

Ngunit malamig lang siyang tinitigan ni Lucien, na tila ba isa lamang siyang hysterikal na babaeng nanggugulo.

“This is a hospital. Kung itutuloy mo ang pagsigaw nang ganyan, ipapalabas kita sa security.”

Natigilan si Amara. Tinitigan niya ito nang hindi makapaniwala. Ang mga mukha na dati ay labis niyang pinapangarap ay naging ganap nang banyaga sa kanya. Dahan-dahan niyang ipinikit ang kanyang mga mata, nilulunok an

g pagod at pagkadismaya sa kanyang dibdib. Pagkatapos, nagpakawala siya ng isang mapait na tawa.

“Lucien… I want a divorce.”