LOGINSa main road kami nagkita, pumasok ako sa sasakyan ng pagbuksan ako ni Denver, gusto ko mainis pero hindi ko magawa lalo na ng nakita ko si Earniel na may ngiti sa labi, kahit pa hindi nakapokus sa akin ang kanyang paningin. Sapalagay ko ay hindi pa tapos ang trabaho niya pero pinili niyang pumunta rito, para lamang makita ako. “Bakit pumunta ka na naman ulit?” Nagtatampo kung tinig, at naupo sa tabi niya pagkakuwa'y binitawan niya ang diyaryong hawak niya at tinuon ang mga mata sa akin. “Namimiss ko lang naman makita ang asawa ko!” Pakiramdam ko ay namula ang pisngi ko ng narinig iyon, talaga nga yatang gusto na niya magbago ng paunti-unti.— “Napaka aga mo naman yata na pumasok?” Sipat niya niya sa wrist watch niya. “Kakain pa lang ako ng hapunan kaya maaga akong umalis sa apartment! Ikaw hindi pa tapos ang opisina nandito ka na?”“Babalik ako kapag tapos na tayo kumain!” Aniya at dumako na ang tingin kay Denver mula sa side Mirror at sumenyas ng kanyang utos, hindi na ako tumuto
Katatapos ko lang magshower ng masipat ko siyang umiinom ng wine at nakatitig sa bintana, agad akong lumapit, nag-aya naman siya na uminom rin ako ngunit tumanggi na ako, dahil ayoko ng bumiyahe ng nakainom, dahil gusto kong makarating ng San Agustin na hindi hilo. Pansin kong parang hindi siya nagmamadali kagaya ng nangyari kahapon, sa kilos niya ay parang magtatagal pa kami rito. “I don't think na kailangan natin na umalis! Simula niya at ibinaba ang baso ng wine niyang walang laman sa lamesa, naglakad siya sa kinaroroonan ko, sa harap ng salamin at nagtutuyo ng basa kong buhok. “B-bakit naman? Aalis kana naman ba?” iniisip ko ang trabaho niya lalo na ang mga busines trip niya abroad, tiyak na mapepending iyon kung sasama siya sa akin sa San Agustin. “Nope, may nalaman lang ako about sa emergency sa sulat mo at sa halip na magpanic ako kahapon at ngayon nagpadala ako ng tauhan sa San Agustin para tignan sila at nasa mabuti naman sila kalagayan.”Hindi na ako nagulat dahil hindi
Ngayon lang muli ko nakatitigan ang kanyang mukha na muntikan ko na talagang kalimutan, sa pagkakatitig ko sa kanya ay gusto kong basahin ang nilalaman ng isip niya, ano ba ibig sabihin ng mga mata niyang nakatitig sa akin, ano nga ba ang palagay na niya sa akin, ako pa rin ba ang babaing gusto niyang makasama, ako pa rin pa ang nais niyang manatili sa kanya habang buhay o katulad ko ay gusto na niya akong kalimutan. Nalungkot ako sa kaisipang iyon, mabigat sa pakiramdam dahil kahit na anong gawin ko ay siya pa rin ang gusto ko. Siya pa rin ang nais ko ang minamahal ko, ang nagpapatindi ng sakit sa dibdib ko at ang taong patuloy nanagpalaluha din sa mga mata ko. Marahan ako umalis sa pagkakadagan sa kanya, ng maramdaman ko ang mga mata kong namamasa ng luha. Bumalik ako sa kabilang linya ng higaan at isinubsob ang sarili sa unang naghihintay ng mahigpit kong yakap, marahan kong pinikit ang dalawa kong mata at tumulo ang gabutil na luha. Pigil ang paghinga na sa palagay ko ay makaka
Nag file na ako ng resignation letter to Ms. Toquero,ayaw ko na ng kahit na anong kaugnayan pa kay Earniel, kung nahanap na niya ang trabaho ko at bahay ko ay bakit pa ako mananatili.Nakaupo ako sa harapan ng desk ni Ms. Toquero habang hawak niya at binabasa ang papel na resignation ko, napapailing pa siya at hinayang na hinayang.“Sigurado ka na talaga sa desisyon mo? Natakot ka ba ng husto kay Mr. Lao?” ani sa akin ni Ms. Toquero, hindi niya inasahan ang pag-alis ko sa Hotel, ngunit mas hindi ko inaasahan na Boss ko si Earniel. “Oo may emergency sa probinsiya kaya kailangan ko umalis!” pag-aalibi ko na siyang nakasulat sa puting papel.“Okay ipapasa ko na lang kay Mr. Lao ito! Sana aprubado sa kanya, kulang pa naman kami sa tao!” wala pa silang nakasalang na papalit sa akin, kaya kahit ayoko pang umalis ay naghahati ang desisyon ko.Pagkatagi ni Ms. Toquero sa papel ay naglakad na ako palabas, pagkasara pa lang ng pinto ay abot langit na ang lungkot ko.Ayoko kong umalis pero pag
Malapit sa isang train station ang nahanap ko na bagong apartment, maliit at kongkreto sapat sa iisang tao, hindi ko nagawang bumalik ng San Agustin dahil ayokong mag-alala muli ang mga magulang ko, lalo pa at nasa kanila na ang anak namin na si Earen na kanilang alaga. Hindi ko alam kung gaano ako tatagal rito, ngunit parang gusto kong sanayin ang sarili na mag-isa. Abala ang mata ko sa pagtingin sa terris ng apartment, nasa ikalimang palapag ang tinitirhan ko numero 57, may fire exit na hagdan kung sakaling may sakuna, at elevator para mabilis makaakyat at baba. May kakaunting gamit kaya hindi ko na kailangan mamili ng sobra. Itinago ko na din ang sim na nakasalpak sa phone ko at ang pera sa card ko ay inilabas ko na. Dahil buo na ang aking pasya wala ng balikan, dahil iyon rin naman ang hiniling niya. Nagtry na din ako maghanap ng pwedeng pagkaabalahan, kagaya ng paghahanap ng trabaho. Matapos ang isang linggo ay nakakuha naman ako ng trabaho isang receptionist sa isang mali
Akala ko ay okay na kami ng araw na iyon, ngunit pag-uwi niya ay matabang na naman siya sa akin, para akong multong dinaanan niya ng lumapit ako. Napahawak ako sa kwintas, para saan nga ba ito? Hindi ba ito sign ng pagiging okay namin o talaga bang simpleng regalo lang ito. Pinilit kong balewalain ang lahat kaya pinuntahan ko siya sa kwarto, napansin kong nakaupo siya sa kama at parang tulala. Agad kong binuksan at nilapitan siya, saka lang siya gumalaw. Sa wardrobe siya nagtungo. “Inihain na ko na ang dinner natin, baka pwedeng magsabay naman tayo!” Pinipilit ko ilagay ang ngiti sa labi ko kahit pa punong puno ng takot ang dibdib ko na baka tanggihan niya. “Kumain na ako sa labas, kaya ikaw na lang!” Matabang niyang sabi, at tuluyan ng nawala ang ngiti ko, hindi na rin ako nakipag argumento at lumabas muli ako ng kwarto. Bumalik ako sa kusina, unti-unti kong niligpit ang mga nakahain, nawalan na rin ako ng gana, kaya ang display na alak ang napagdiskitahan ko. Nang tamaan
Halos ilang buwan na rin magmula ng umalis si Earniel. At ngayon ay kasama ko na si Earen sa bahay, wala akong makuhang balita sa kanya, bukod sa mahina ang signal ay nasa ibang bansa siya ngayon! Hindi ko na rin ano ang ginagawa niya, namimiss ko na rin siya, at sapalagay ko ay namimiss na rin niya
Ang hangarin ko lang ay mabuo ang pamilya namin pero bakit nga ba hindi ito mangyari na kahit pa dumating na ang batang magbubuklod sa amin at sa aming pagsasama ay may hadlang muli, ngayon ay may kahati ako bagamat hindi sa puso niya kundi sa magiging atensyon niya sa batang lalabas, kahit pa sabih
Akala ko ay magiging payapa na ang mga sandali ngayon kapiling ko na siya muli, ngunit hindi pa ‘man nagtatagal ay may narinig akong ingay sa labas, ingay ng helicopter.Napabangon ako maging siya sa papag. Hindi pa kami nakakalapit ay tanaw na agad namin ang lulan sa helicopter mula sa babaing bumab
Oras muli ng pagdalaw ko kay Earen ng may makita akong pamilyar na mukha, mula sa kinatatayuan ko ay lumapit ako kaagad gusto ko siyang umalis at ayaw ko ng makita pa, pero habang papalapit ako ay wala ‘man lang nailabas ang bibig ko, tameme lang akong nakatitig sa kanya, bagamat nakapokus ang mata







