Nobela ni Bravey Majestie

Sa main road kami nagkita, pumasok ako sa sasakyan ng pagbuksan ako ni Denver, gusto ko mainis pero hindi ko magawa lalo na ng nakita ko si Earniel na may ngiti sa labi, kahit pa hindi nakapokus sa akin ang kanyang paningin. Sapalagay ko ay hindi pa tapos ang trabaho niya pero pinili niyang pumunta rito, para lamang makita ako. “Bakit pumunta ka na naman ulit?” Nagtatampo kung tinig, at naupo sa tabi niya pagkakuwa'y binitawan niya ang diyaryong hawak niya at tinuon ang mga mata sa akin. “Namimiss ko lang naman makita ang asawa ko!” Pakiramdam ko ay namula ang pisngi ko ng narinig iyon, talaga nga yatang gusto na niya magbago ng paunti-unti.— “Napaka aga mo naman yata na pumasok?” Sipat niya niya sa wrist watch niya. “Kakain pa lang ako ng hapunan kaya maaga akong umalis sa apartment! Ikaw hindi pa tapos ang opisina nandito ka na?”“Babalik ako kapag tapos na tayo kumain!” Aniya at dumako na ang tingin kay Denver mula sa side Mirror at sumenyas ng kanyang utos, hindi na ako tumuto

Katatapos ko lang magshower ng masipat ko siyang umiinom ng wine at nakatitig sa bintana, agad akong lumapit, nag-aya naman siya na uminom rin ako ngunit tumanggi na ako, dahil ayoko ng bumiyahe ng nakainom, dahil gusto kong makarating ng San Agustin na hindi hilo. Pansin kong parang hindi siya nagmamadali kagaya ng nangyari kahapon, sa kilos niya ay parang magtatagal pa kami rito. “I don't think na kailangan natin na umalis! Simula niya at ibinaba ang baso ng wine niyang walang laman sa lamesa, naglakad siya sa kinaroroonan ko, sa harap ng salamin at nagtutuyo ng basa kong buhok. “B-bakit naman? Aalis kana naman ba?” iniisip ko ang trabaho niya lalo na ang mga busines trip niya abroad, tiyak na mapepending iyon kung sasama siya sa akin sa San Agustin. “Nope, may nalaman lang ako about sa emergency sa sulat mo at sa halip na magpanic ako kahapon at ngayon nagpadala ako ng tauhan sa San Agustin para tignan sila at nasa mabuti naman sila kalagayan.”Hindi na ako nagulat dahil hindi

Ngayon lang muli ko nakatitigan ang kanyang mukha na muntikan ko na talagang kalimutan, sa pagkakatitig ko sa kanya ay gusto kong basahin ang nilalaman ng isip niya, ano ba ibig sabihin ng mga mata niyang nakatitig sa akin, ano nga ba ang palagay na niya sa akin, ako pa rin ba ang babaing gusto niyang makasama, ako pa rin pa ang nais niyang manatili sa kanya habang buhay o katulad ko ay gusto na niya akong kalimutan. Nalungkot ako sa kaisipang iyon, mabigat sa pakiramdam dahil kahit na anong gawin ko ay siya pa rin ang gusto ko. Siya pa rin ang nais ko ang minamahal ko, ang nagpapatindi ng sakit sa dibdib ko at ang taong patuloy nanagpalaluha din sa mga mata ko. Marahan ako umalis sa pagkakadagan sa kanya, ng maramdaman ko ang mga mata kong namamasa ng luha. Bumalik ako sa kabilang linya ng higaan at isinubsob ang sarili sa unang naghihintay ng mahigpit kong yakap, marahan kong pinikit ang dalawa kong mata at tumulo ang gabutil na luha. Pigil ang paghinga na sa palagay ko ay makaka

Nag file na ako ng resignation letter to Ms. Toquero,ayaw ko na ng kahit na anong kaugnayan pa kay Earniel, kung nahanap na niya ang trabaho ko at bahay ko ay bakit pa ako mananatili.Nakaupo ako sa harapan ng desk ni Ms. Toquero habang hawak niya at binabasa ang papel na resignation ko, napapailing pa siya at hinayang na hinayang.“Sigurado ka na talaga sa desisyon mo? Natakot ka ba ng husto kay Mr. Lao?” ani sa akin ni Ms. Toquero, hindi niya inasahan ang pag-alis ko sa Hotel, ngunit mas hindi ko inaasahan na Boss ko si Earniel. “Oo may emergency sa probinsiya kaya kailangan ko umalis!” pag-aalibi ko na siyang nakasulat sa puting papel.“Okay ipapasa ko na lang kay Mr. Lao ito! Sana aprubado sa kanya, kulang pa naman kami sa tao!” wala pa silang nakasalang na papalit sa akin, kaya kahit ayoko pang umalis ay naghahati ang desisyon ko.Pagkatagi ni Ms. Toquero sa papel ay naglakad na ako palabas, pagkasara pa lang ng pinto ay abot langit na ang lungkot ko.Ayoko kong umalis pero pag

Malapit sa isang train station ang nahanap ko na bagong apartment, maliit at kongkreto sapat sa iisang tao, hindi ko nagawang bumalik ng San Agustin dahil ayokong mag-alala muli ang mga magulang ko, lalo pa at nasa kanila na ang anak namin na si Earen na kanilang alaga. Hindi ko alam kung gaano ako tatagal rito, ngunit parang gusto kong sanayin ang sarili na mag-isa. Abala ang mata ko sa pagtingin sa terris ng apartment, nasa ikalimang palapag ang tinitirhan ko numero 57, may fire exit na hagdan kung sakaling may sakuna, at elevator para mabilis makaakyat at baba. May kakaunting gamit kaya hindi ko na kailangan mamili ng sobra. Itinago ko na din ang sim na nakasalpak sa phone ko at ang pera sa card ko ay inilabas ko na. Dahil buo na ang aking pasya wala ng balikan, dahil iyon rin naman ang hiniling niya. Nagtry na din ako maghanap ng pwedeng pagkaabalahan, kagaya ng paghahanap ng trabaho. Matapos ang isang linggo ay nakakuha naman ako ng trabaho isang receptionist sa isang mali

Akala ko ay okay na kami ng araw na iyon, ngunit pag-uwi niya ay matabang na naman siya sa akin, para akong multong dinaanan niya ng lumapit ako. Napahawak ako sa kwintas, para saan nga ba ito? Hindi ba ito sign ng pagiging okay namin o talaga bang simpleng regalo lang ito. Pinilit kong balewalain ang lahat kaya pinuntahan ko siya sa kwarto, napansin kong nakaupo siya sa kama at parang tulala. Agad kong binuksan at nilapitan siya, saka lang siya gumalaw. Sa wardrobe siya nagtungo. “Inihain na ko na ang dinner natin, baka pwedeng magsabay naman tayo!” Pinipilit ko ilagay ang ngiti sa labi ko kahit pa punong puno ng takot ang dibdib ko na baka tanggihan niya. “Kumain na ako sa labas, kaya ikaw na lang!” Matabang niyang sabi, at tuluyan ng nawala ang ngiti ko, hindi na rin ako nakipag argumento at lumabas muli ako ng kwarto. Bumalik ako sa kusina, unti-unti kong niligpit ang mga nakahain, nawalan na rin ako ng gana, kaya ang display na alak ang napagdiskitahan ko. Nang tamaan

Jhaxien Pov'sNang marating ko ang tuktok, iba ang inaasahan ko sa dapat kong makita. Sa maliit na espasyo na iyon ay parang retro ang lahat, ang paligid hindi kasing gulo sa baba, hindi ganun ka kumplikado, ginala ko ang paningin napupuno ng bulaklak na tunay at halaman ang paligid. May stage para sa bandang kakanta may bar counter sa sulok at nagpamangha pa sa akin ang pool na gawa sa salamin.Kaya napahinto ako ng makita ko si Lexford, nakababad sa pool at uminom ng wine, bagamat ang paningin ay nakabaling sakin, ngunit hindi dahil sa akin, kundi sa bagay na nasa gawing likod ko, isang movie film na naka projector. Pelikulang marahas at brutal, na parang hindi pa siya nakuntento sa palabas sa isang kwatro. “Manood ka at mamili kung anong gusto mong pagpatay ang gagawin sa akin!”Nakangiti ito na parang hindi ‘man lang kinilabutan sa sinabi niya. Ganun ba siya kadesperado na mapatay ko? “Sa halip na utusan mo ako na patayin ka. Bakit hindi mo na lang ako bigyan ng pagk

Jhaxien Pov'sJhaxien Pov'sSa bilis ng galaw niya ay halos hindi nasundan ng mga mata ko ang naging kilos niya, ang hawak ko na lighter ay wala na sa mga palad ko at ang kamay ko ay nakadapo na sa batok niya, magkalapit na ang mukha naminNamilog ang mata ko habang nakatitig sa kanya, ramdam ko ang dalawang palad niyang nakahawak sa baywang ko. May hagod at pisil at parang dinuduldol ako papunta sa bisig niya. Sa gulat ko ay nasampal ko siya ng malakas, ramdam ko ang pamamanhid sa kamay ko at bakas naman sa kanyang pisngi ang limang bilang ng daliri ko.Bahagya ako nakaramdam ng panlulumo, hindi ko intensyon na gawin iyon ngunit siya ang nagbigay ng ideya na masaktan siya.Matapos ko siya masampal ay nanatili siyang nakaupo, walang kahit na anong salita, wala akong narinig na mura o ganti mula sa kanya, nanatili siya za kanyang pwesto, at tanging ang dampi sa pisngi niya ang naging kilos at patuloy na hinahagod ito. “P-pasensiya kk-ana!” garalgal at nauutal ko na sabi. Yumukod a

Jhaxien Pov'sMaingat ang pagkakababa niya, habang ramdam ko ang tensyon sa pagitan nilang dalawa, nilinga ko si Exell, kagaya noon, nag-iiba ang aura niya kapag nagagalit siya. Ang mga titig niya ang nagpapatunay kung sino siya at ano siya sa Eresalde.Malalim ang paghinga ko bago ko namagitan sa kanila.Sa gitna nila ay tumayo ako, kahit alam kong ang mga baril niya ay tutok sa akin.Saka lamang siya nagbago muli ng reaksyon, nais kong lumapit sa kanya pero ang mga palad ni Lexford ang nagpatigil sa akin.“Hindi ko alam bakit ka nagagalit Mr. Exell Fabillos! Pero -!”“Manahimik ka!!!!” Malakas at nakakabulahaw ang tinig niyang umalingawngaw sa sala. Nagsisimula ng lumibot ang mga tauhan niya sa labas ng gusali, lahat sila ay armado at sapalagay ko ay hindi na nga nila bubuhayin si Lexford kung sakaling may gawin pa ito! – “Bitawan mo ang asawa ko kung ayaw mong kumalat utak mo sa sahig. Akala mo siguro hindi ko alam ang pagnanasa mo!” nag-uutos ang tinig niya, pero kay Lexford ay pa

Exell pov'sInteresting ito ang nasabi ko ng dumating si Lexford Folleir, pambihira at natatanging dumalaw siya sa HQ, Hindi siya ang tipong palakaibigan, kilala ko siya sa pangalan, isang beses ko lang siyang nakasama ng umatend kami sa isang event.May aura siyang pinang-iilagan ng lahat, proteksyon ng tao ang pinagkakabalahan niya, kaya nakakapagtakang interesado siya sa negosyo ko, ngunit iba ang nakikita ko at nababasa sa mata niya.Mula sa paghigop ko sa tsaa ay kapansin pansin ang mga mata niyang nag-gagala, may kung ano siyang hinahanap pero ano iyon?Nang masipat ko si Jhaxien nakatayo sa malayo, pero hindi ‘man lang niya ako nilapitan kaagad, naging iba din ang pakiramdam ko ng mag iba ang presensiya ni Mr. Folleir.Saka ko napatitig kay Jhaxien, siya nga ba ang hinahanap nito.Tumayo ako mula sa sofa. Lumapit ako kay Jhaxien, nabanaag ko ang takot mula sa kamay niyang nangangatog, bahagya akong napatingin kay Mr. Follier at ngumiti, pero may sukat sa isip ko na iba rin ang

Jhaxien POV'sSa sala ako tinungo ng mga paa ko, maaga siyang nawala sa tabi ko, naabutan ko siyang nagkakape kasama ang isang bisita, hindi ko inaasahan na may bisita siya ng ganun kaaga.Palapit pa lang ako ay nakaramdam na ako ng kakaiba, nakalatalikod pa ‘man siya at unang tinginnay nakilala ko na kaagad siya. Kilabot ang naramdaman ko, lalo pa ng lumingon ito at matalim na tumitig sa akin.Umaalingawngaw sa tainga ko ang pagbabanta niya bago ako umalis kahapon. At pinatotohanan na niya ngayon.Nawala sa isip ko na bumalik, dahil hindi ko na gustong bumalik, hindi ko n akaya pa na makasaka siya, hindi ko na makilala ang sarili ko sa t’wing yayakapin at hahalikan niya ako.Nanatili akong nakatayo, ayokong humakbang palapit sa kanila gusto kong manatili sa distansiyang hindi niya ako mahahawakan, isa pang inaalala ko ang dahilan ng pagpunta niya.ag-aalala ako kung meron siyang at ano na kaya ang nasabi niya kay Exell.Tumayo si Exell at lumapit sa akin, hinawakan niya ang palad ko

Jhaxien POV's Mahinang katok ang nagpagising sa akin ng, pagkatapos ko gamutin kagabi si Lexford ay bumalik na ako sa kwarto ko na nasa 2nd floor ng bahay. Binuksan ko ang pinto, ang helper na babae ang bumungad sa akin. “May kailangan ho ba kayo?” “Ah! Pinapatawag kayo ni Mr. Folleir, gusto niyang dalhan ninyo siya ng almusal sa fifth floor. Ngumiti ako ng pilit saka ako sumang ayon, mabigat ang paa ko habang papalapit sa pinto ng kwarto, naabutan ko siyang bihis na bihis at naninigarilyo sa veranda, na parang walang depekto. Pabagsak kong nilapag ang pagkain sa lamesa, saka siya nabaling sa akin at ngumiti. “Okay ka naman pala bakit kailangan mo pa ako?” galit kong sabi. Lumapit siya, at binalingan niya ang pagkain dala ko, saka niya dinampot ang kutsara, umangat iyon papunta sa bibig niya saka siya sumubo habang ang mata ay matamang nakatitig sa akin, hanggang tumigil siya sa pagkain at balingan ako. “Gusto lang kitang makita habang nag-aalmusal ako may mali ba doon?” “Ba