Novels by Bravey Majestie

Sa main road kami nagkita, pumasok ako sa sasakyan ng pagbuksan ako ni Denver, gusto ko mainis pero hindi ko magawa lalo na ng nakita ko si Earniel na may ngiti sa labi, kahit pa hindi nakapokus sa akin ang kanyang paningin. Sapalagay ko ay hindi pa tapos ang trabaho niya pero pinili niyang pumunta rito, para lamang makita ako. “Bakit pumunta ka na naman ulit?” Nagtatampo kung tinig, at naupo sa tabi niya pagkakuwa'y binitawan niya ang diyaryong hawak niya at tinuon ang mga mata sa akin. “Namimiss ko lang naman makita ang asawa ko!” Pakiramdam ko ay namula ang pisngi ko ng narinig iyon, talaga nga yatang gusto na niya magbago ng paunti-unti.— “Napaka aga mo naman yata na pumasok?” Sipat niya niya sa wrist watch niya. “Kakain pa lang ako ng hapunan kaya maaga akong umalis sa apartment! Ikaw hindi pa tapos ang opisina nandito ka na?”“Babalik ako kapag tapos na tayo kumain!” Aniya at dumako na ang tingin kay Denver mula sa side Mirror at sumenyas ng kanyang utos, hindi na ako tumuto

Katatapos ko lang magshower ng masipat ko siyang umiinom ng wine at nakatitig sa bintana, agad akong lumapit, nag-aya naman siya na uminom rin ako ngunit tumanggi na ako, dahil ayoko ng bumiyahe ng nakainom, dahil gusto kong makarating ng San Agustin na hindi hilo. Pansin kong parang hindi siya nagmamadali kagaya ng nangyari kahapon, sa kilos niya ay parang magtatagal pa kami rito. “I don't think na kailangan natin na umalis! Simula niya at ibinaba ang baso ng wine niyang walang laman sa lamesa, naglakad siya sa kinaroroonan ko, sa harap ng salamin at nagtutuyo ng basa kong buhok. “B-bakit naman? Aalis kana naman ba?” iniisip ko ang trabaho niya lalo na ang mga busines trip niya abroad, tiyak na mapepending iyon kung sasama siya sa akin sa San Agustin. “Nope, may nalaman lang ako about sa emergency sa sulat mo at sa halip na magpanic ako kahapon at ngayon nagpadala ako ng tauhan sa San Agustin para tignan sila at nasa mabuti naman sila kalagayan.”Hindi na ako nagulat dahil hindi

Ngayon lang muli ko nakatitigan ang kanyang mukha na muntikan ko na talagang kalimutan, sa pagkakatitig ko sa kanya ay gusto kong basahin ang nilalaman ng isip niya, ano ba ibig sabihin ng mga mata niyang nakatitig sa akin, ano nga ba ang palagay na niya sa akin, ako pa rin ba ang babaing gusto niyang makasama, ako pa rin pa ang nais niyang manatili sa kanya habang buhay o katulad ko ay gusto na niya akong kalimutan. Nalungkot ako sa kaisipang iyon, mabigat sa pakiramdam dahil kahit na anong gawin ko ay siya pa rin ang gusto ko. Siya pa rin ang nais ko ang minamahal ko, ang nagpapatindi ng sakit sa dibdib ko at ang taong patuloy nanagpalaluha din sa mga mata ko. Marahan ako umalis sa pagkakadagan sa kanya, ng maramdaman ko ang mga mata kong namamasa ng luha. Bumalik ako sa kabilang linya ng higaan at isinubsob ang sarili sa unang naghihintay ng mahigpit kong yakap, marahan kong pinikit ang dalawa kong mata at tumulo ang gabutil na luha. Pigil ang paghinga na sa palagay ko ay makaka

Nag file na ako ng resignation letter to Ms. Toquero,ayaw ko na ng kahit na anong kaugnayan pa kay Earniel, kung nahanap na niya ang trabaho ko at bahay ko ay bakit pa ako mananatili.Nakaupo ako sa harapan ng desk ni Ms. Toquero habang hawak niya at binabasa ang papel na resignation ko, napapailing pa siya at hinayang na hinayang.“Sigurado ka na talaga sa desisyon mo? Natakot ka ba ng husto kay Mr. Lao?” ani sa akin ni Ms. Toquero, hindi niya inasahan ang pag-alis ko sa Hotel, ngunit mas hindi ko inaasahan na Boss ko si Earniel. “Oo may emergency sa probinsiya kaya kailangan ko umalis!” pag-aalibi ko na siyang nakasulat sa puting papel.“Okay ipapasa ko na lang kay Mr. Lao ito! Sana aprubado sa kanya, kulang pa naman kami sa tao!” wala pa silang nakasalang na papalit sa akin, kaya kahit ayoko pang umalis ay naghahati ang desisyon ko.Pagkatagi ni Ms. Toquero sa papel ay naglakad na ako palabas, pagkasara pa lang ng pinto ay abot langit na ang lungkot ko.Ayoko kong umalis pero pag

Malapit sa isang train station ang nahanap ko na bagong apartment, maliit at kongkreto sapat sa iisang tao, hindi ko nagawang bumalik ng San Agustin dahil ayokong mag-alala muli ang mga magulang ko, lalo pa at nasa kanila na ang anak namin na si Earen na kanilang alaga. Hindi ko alam kung gaano ako tatagal rito, ngunit parang gusto kong sanayin ang sarili na mag-isa. Abala ang mata ko sa pagtingin sa terris ng apartment, nasa ikalimang palapag ang tinitirhan ko numero 57, may fire exit na hagdan kung sakaling may sakuna, at elevator para mabilis makaakyat at baba. May kakaunting gamit kaya hindi ko na kailangan mamili ng sobra. Itinago ko na din ang sim na nakasalpak sa phone ko at ang pera sa card ko ay inilabas ko na. Dahil buo na ang aking pasya wala ng balikan, dahil iyon rin naman ang hiniling niya. Nagtry na din ako maghanap ng pwedeng pagkaabalahan, kagaya ng paghahanap ng trabaho. Matapos ang isang linggo ay nakakuha naman ako ng trabaho isang receptionist sa isang mali

Akala ko ay okay na kami ng araw na iyon, ngunit pag-uwi niya ay matabang na naman siya sa akin, para akong multong dinaanan niya ng lumapit ako. Napahawak ako sa kwintas, para saan nga ba ito? Hindi ba ito sign ng pagiging okay namin o talaga bang simpleng regalo lang ito. Pinilit kong balewalain ang lahat kaya pinuntahan ko siya sa kwarto, napansin kong nakaupo siya sa kama at parang tulala. Agad kong binuksan at nilapitan siya, saka lang siya gumalaw. Sa wardrobe siya nagtungo. “Inihain na ko na ang dinner natin, baka pwedeng magsabay naman tayo!” Pinipilit ko ilagay ang ngiti sa labi ko kahit pa punong puno ng takot ang dibdib ko na baka tanggihan niya. “Kumain na ako sa labas, kaya ikaw na lang!” Matabang niyang sabi, at tuluyan ng nawala ang ngiti ko, hindi na rin ako nakipag argumento at lumabas muli ako ng kwarto. Bumalik ako sa kusina, unti-unti kong niligpit ang mga nakahain, nawalan na rin ako ng gana, kaya ang display na alak ang napagdiskitahan ko. Nang tamaan

Chapter 37:Jhaxien Montejas Point of View.Nang magsalubong ang paningin namin ay hindi ko inaaaahan ang pagkikita namin. Alam kong mayaman siya bukod sa isa siyang mafia na kilala sa lugar ng Eresalde, pero hindi ko aakalain na pati ang gintong gusali na parang palasyo sa laki ay pagmamay ari niya.Pero nagdadalawang isip ako kung siya nga ba talaga ang may -ari nito?Wala siyang nabanggit noong panahon naroon oa ako sa piling niya. Marahil nga na hindi ko pa talaga siya kilalang lubos. Tumayo siya at nagsimulang maglakad papalapit sa akin. “Bakit narito ka? May transaction ka din ba kay Monte Falco?” Nang makalapit siya ay yumakap siya sa akin ng mahigpit. “Sinabi ko naman sayo, gagawan ko ng paraan ang pagkikita natin!” napakunot ang noo ko.Inaasahan ba niya ang pagdating ko rito? Hindi ko alam kung ano ang una ko dapat mararamdaman, para akong nanaginip dahil nasa harap ko na siya at nayayakap. “Nasaan si Monte falco bakit ikaw ang narito?”“Katulad noon sa simbahan, hi

Chapter 36:Jhaxien Montejas Point of view. Some drafts design ang pinagawa sa akin ni Lina as her trainee. Maayos naman ang pakikitungo niya lalo na kapag napag-uusapan namin si Lexford. Halata sa mata niya ang saya kapag ito na ang topic. She wanted to know abour Lexford, pero magugustuhan niya pa ba ito kapag nakilala niya ito at nakasama. Ngayon nga lang ako parang naging malaya dahil wala siya, pero nakakasakal pa rin dahil hindi ako makaalis sa anino niya. “Hindi ka ba nagkaroon ng pagkagusto sa kanya kahit na kaunti?”I look at her eyes, nababasa ko na, mZ1magkamali lang ako ng sasabihin tiyak na ikakagalit niya.As a woman like her, I know mas gusto niyang sabihin kung wala. “Hindi! His not my type! At Boss lang ang tingin ko sa kanya!” sumilay ang ngiti sa labi ni Lina. Napapaisip ako ano bang nagustuhan niya sa isang Lexford? Hindi naman siya yung tipo na kagusto gusto even pa na may itsura ito at may pera. Still, I don’t like him, his maniac, yung ngiti niya hindi ‘

Exellerio Fabillos Romano Point of View. “May message sayo kuya!” bungad ni Zerania ng makapasok siya sa loob ng opisina ko. Abala ang mga mata ko sa pagtingin sa bintana, habang umiinom ng alak, hindi ko siya pinagtuunan ng pansin, at nanatili lamang ako sa kinatatayuan ko. Ilang linggo na din ng makalabas ako sa ospital, tuyo na ang sugat, kahit may kaunti pang kirot. Halos araw araw at hindi nawala sa isip ko si Jhaxien. Hindi ko ‘man lang siya nagawang mabawi sa Lexford Folleir na yun. Nag-iinit ang panga ko sa tuwing naalala ko na napalayo sa akin si Jhaxien. Hindi din mawala sa pakiramdam ko ang kalagayan niya, lagi kong iniisip kung ano pakikitungo sa kanya ng taong iyon. Mabuti ba siya o masama. Bumibigat ang pakiramdam ko;Ayoko siyang magaya sa mga nababalita ko kay Lexford Folleir. Mga babaing pinagsasawaan niya at tinatapon.Pinakamalupit lalo na sa kababaihan. hindi ko matanggal sa isip ko kung ano na ngayon ang kalagayan niya. Kumusta na ba siya? Pinapahir

Jhaxien Pov's It was a party not a working office ang bumungad sakin. Kaya pala kailangan ko mag-ayos, hindi pala basta basta ang naroroon.Ginala ko ang paningin, mukhang mayayaman, para silang kabilang bahagi ng Segovia. Pero para saan ba ang mga taong nandito. Napaisip ako kung empleyado ba talaga sila rito o bisita, o recruitment agency. Isang babae ang agad lumapit sa amin. While wearing formal female coat and skirt attire na parang walang kagusot gusot, at may ngiting hindi nakalampas sa akin. Her eyes focused on Lexford, malagkit nanunukso. “Hello Sir!” May flirt and excitement sa boses nito, hindi ko alam if normal ba o sinasadya niya lang ba yun.Hindi naman ako apektado kung maglandian pa sila. “Iiwan muna kita rito, titignan ko lang saan ang bakante para sayo!” si Lexford na naglakad kasama ang babaing kausap niya kanina. Naiwan ako at hindi sigurado kung ano ang gagawin. Matama lamang ako nakatitig sa mga tao. Maboboring lang ako kung tatayo lang ako rito.

Jhaxien Pov's Oo gusto ko malaman, ito ang nais ng isip ko, pero sa sulok ng utak ko ay bakit parang may kung anong bagay ang nagpapabagabag sa akin, na habang tinititigan ko siya ay parang ay mali. Hindi ko matukoy. Ang mata niya kapag tumitig ay hindi ko mahulaan, nakatago roon ang mga salitang dapat ay sinasabi niya sa akin. Nag- ikot ikot siya sa may sala, may kung anong hinahanap, hangang mabaling ang tingin niya sa isang mamahaling alak, 20 years, saka niya ito dinampot; binuksan at ninamnam ang amoy. “Ano ba? Bakit hindi mo pa sabihin?” “Okay! Relax ka lang mahal kong binibini sasabihin ko naman sayo!” Ang mata niya ay nakatuon sa basong sinasalinan niya ng alak bago siya nagbalik ng tingin sa akin.—“I have a goodnews!” napakunot ang noo ko, kailan pa niya natutunan ang good news? Sa unang pagkakataon ay maririnig ko iyon sa kanya. “A-ano bang good news iyan?” garalgal kong sabi, pero hindi ko na nga dapat tinanong iyon, dahil alam ko naman na lahat ng bagay ay may k

Jhaxien Pov'sBalagbag niyang binuksan ang pinto, hindi ko inaasahan na nakasunod pala siya.Agad akong humarang sa pinto ng sa gayon ay isara muli ito. Ngunit naging matatag ang mga braso niya upang mabuwal ang pinto, nagtagpo ang mga mata namin kagaya ng kanina ay may matatalim itong titig. “Ano bang kailangan mo at balak mo pang sirain ang pinto!” Wala siyang tugon, inalis niya ang kamay niyang nakaharang sa pinto at tumindig sa harap ko, pagkaraan ay sinipa niya ang ito, hanggang sa magsara ng malakas ang pintuan. Na parang halos gusto niyang marinig sa buong paligid, at ipaalam sa lahat na narito siya sa silid ko. Naupo siya sa kama, bakas sa mukha niya ang pag-aalala na hindi ko maintindihan, pero kahit pa nakikita ko iyon ay gusto ko itong balewalain. Dahil una pa lang ay ayokong narito siya, ayoko na muling maulit ang namagitan sa amin noon, o kung ano ‘man ang balak niya ngayon, sisiguraduhin kong hindi ko iyon mapapayagan na mangyari. “Nabitin ako sa pag-uusap natin,