Novels by Bravey Majestie

Jhaxien POV'sSa sala ako tinungo ng mga paa ko, maaga siyang nawala sa tabi ko, naabutan ko siyang nagkakape kasama ang isang bisita, hindi ko inaasahan na may bisita siya ng ganun kaaga.Palapit pa lang ako ay nakaramdam na ako ng kakaiba, nakalatalikod pa ‘man siya at unang tinginnay nakilala ko na kaagad siya. Kilabot ang naramdaman ko, lalo pa ng lumingon ito at matalim na tumitig sa akin.Umaalingawngaw sa tainga ko ang pagbabanta niya bago ako umalis kahapon. At pinatotohanan na niya ngayon.Nawala sa isip ko na bumalik, dahil hindi ko na gustong bumalik, hindi ko n akaya pa na makasaka siya, hindi ko na makilala ang sarili ko sa t’wing yayakapin at hahalikan niya ako.Nanatili akong nakatayo, ayokong humakbang palapit sa kanila gusto kong manatili sa distansiyang hindi niya ako mahahawakan, isa pang inaalala ko ang dahilan ng pagpunta niya.ag-aalala ako kung meron siyang at ano na kaya ang nasabi niya kay Exell.Tumayo si Exell at lumapit sa akin, hinawakan niya ang palad ko

Chapter 22Jhaxien Pov'sNagising ako sa nakakasilaw na liwanag mula sa bintana, hindi ko magalaw ang katawan ko na animo ay may nakadagan sa akin, ng tumingin ako sa bahagi ng baywang ko ay may natanaw akong kamay, agad akong umikot upang mapagmasdan kung sino ang katabi ko, dahil naaala ko si Exell. At ang matatamis na pangyayari sa amin kagabi.Pagharap ko at mapagmasdan ang taong kasama ko sa iisang kama, saka ko napagtanto na hindi si Exell ang taong nasa tabi ko kundi si Lexford.Uminit kaagad ang ulo ko, at bumangon at kinuha ko ang unan at sunod sunod na hinampas siya.Naalimpungatan naman siya at pupungay pungay na nagmulat ng mata saka ito napaupo.Wala siyang pantaas na suot, nakatabing ng kumot ang pang-ibabang bahagi niya kaya hindi ko sigurado kung may suot pa ba siya pang ibaba. Kapansinpansin ang mga pulang marka sa kanyang leeg.“Ano na naman ba? Masakit pa katawan ko, pinagod mo ako kagabi!” hawi niya sa buhok niyang nagulo dahil sa pagkakatulog.“Pinagod? Bakit nand

****Jhaxien Pov's****Nakahain na ang pagkain sa mahaba at magarbong agahan, tahimik ang umaga na animo walang nangyayari kakaiba sa gabi, mataas ang sikat ng araw, na may katamtamang init, nakadulog na sa hapag si Lexford at abala sa kinakain niyang Beef steak with mushroom na sinangkapan ng special sauce at may touch of red tomatoes.“Paborito ni Mr. Folleir!” sambit ng babaing helper habang papunta kami sa garden, kung saan nakahain ang almusal para sa umagang iyon.Sabi pa nga niya ay hindi nagtatagal si Lexford ng iisang lugar, mabilis itong maburyong at magalit kaya kung saan nito gusto ay talagang masusunod.Nang makarating roon ay nag-usog ng upuan ang babaing helper na parang isa ako sa pinagsisilbihan niya, samantalang pakiramdam ko ay wala naman kami pinag-iba sa kanya, bukod nga lang sa wala akong ginagawa kundi gugulin ang mga oras ko sa loob ng kwarto.Magbasa ng magazine at dyaryo lang ang maari kong mapagkabalahan, walang telebisyon ang nakabukas, walang phone na pwede

***Jhaxien Pov***“Kung hindi mo kaya sumuko kana!” Sambit niya na lalong nagpakaba sa akin.— “Paano sila na bahala sayo!” aniya pa at nagsimulang maglakad papunta sa pinto.Agad akong tumakbo at hinarangan siya.“Gusto ko manood ka kung ano gagawin nila sa akin! Dahil kung totoong gusto mo ako, hindi mo ako hahayaan na mapunta sa kanila!” Namumuo ang luhang pinipigilan kong pumatak, ngunit parang hindi niya ako narinig at nagpatuloy siya sa paglakad, agad kong hinila siya para mabaling ang tingin niya sa akin.— “Sabing panoorin mo kami!” Dugtong ko pa habang inuumpisahan alisin ang ilang butones sa bestida.“Hinahamon mo ba talaga ako? Satingin mo ba hindi ko kayang hindi manood?” matigas niyang sabi.“Sige pumili kana ng spot saan ka uupo!” Sambit ko at naglakad patungo sa mga tauhan niyang nag-aabang rin sa akin.Mahigpit ang hawak ko sa butones na nabuksan ko, mabigat ang mga lakad ko habang unti – unting naglalakad sa kamatayan.“Kayong lahat lumabas kayo!” Malakas na sambit niya

**** Jhaxien Pov****Sa isang silid ako nagsumiksik, kinakabahan ako na baka makita niya ako at maulit muli ang ginawa niya sa akin.Pigil ang paghinga ko, ramdam ko na malapit lang siya at patuloy akong hinahanap.Lalong kumabog ang dibdib ko ng marinig ko sa kabilang pinto ang boses niya, may galit at nagbabanta.Ayoko naman talaga gawin iyon, pero hindi ko maatim ang ginawa niya, pero kung hindi ko siya haharapin ay baka mas lalo lang siyang magngitngit sa galit sa akin.Ano nga ba ang dapat kong gawin? Napakagat ako sa hintuturo ko, habang patuloy na kinakabahan.“Tingin mo ba hindi ko kabisado ang kasuluksulukan ng bahay na ito, kahit saan ka magtago mahahanap kita!”Nagbabanta niyang sabi mula sa likod ng pintuan, tama nga siya alam niya kung nasaan ako, wala talaga akong mapagtataguan rito.Hinihintay ko bumukas ang pinto at harapin ang nakakatakot na tadhana ko sa piling niya, pero naging tahimik ang paligid, mukha nga atang tumigil na siya sa paghahanap sa akin.Tumigil lan

*** Exell Pov's***Pagkagising ko ay si Jhaxien agad hinanap ko, nasa balconahe na ako ng masalubong si Zerania, matamis ang ngiti sa labi niya, agad siyang lumapit at inalalayan ako sa paglalakad.“Parang hindi ko nakikita si Jhaxien?” kunot noo kong tanong sa kanya.“Huwag muna siya hanapin, umalis na siya.” Masayang tono nito.“Umalis? Kelan pa? Saan naman siya magpupunta?”“Ewan!” Umalis agad ako sa pagkakapit sa akin ni Zerania at binilisan ko ang lakad, balewala sa akin ang sakit at kirot ng mga sugat ko o manakit ang buo kong katawan sa mga bali ng buto, isa lang mahalaga sa akin ang mahanap si Jhaxien.Kilala ko si Papa, matindi pa siya sa matindi sa akin, kaya niyang pumatay ng kahit ilang segundo isang sabi niya lang at kung iisipin ay malayong malayo ako sa kabataan niya, talaga namang kinatatakutan at ginagalang siya kahit ng mga bagong henerasyon ng Mafia, at dahil nga roon ay iniisip ng ilan na kagaya ko siya.Hingal na hingal akong tumigil sa pintuan, namamasa muli a

Nag file na ako ng resignation letter to Ms. Toquero,ayaw ko na ng kahit na anong kaugnayan pa kay Earniel, kung nahanap na niya ang trabaho ko at bahay ko ay bakit pa ako mananatili.Nakaupo ako sa harapan ng desk ni Ms. Toquero habang hawak niya at binabasa ang papel na resignation ko, napapailing pa siya at hinayang na hinayang.“Sigurado ka na talaga sa desisyon mo? Natakot ka ba ng husto kay Mr. Lao?” ani sa akin ni Ms. Toquero, hindi niya inasahan ang pag-alis ko sa Hotel, ngunit mas hindi ko inaasahan na Boss ko si Earniel. “Oo may emergency sa probinsiya kaya kailangan ko umalis!” pag-aalibi ko na siyang nakasulat sa puting papel.“Okay ipapasa ko na lang kay Mr. Lao ito! Sana aprubado sa kanya, kulang pa naman kami sa tao!” wala pa silang nakasalang na papalit sa akin, kaya kahit ayoko pang umalis ay naghahati ang desisyon ko.Pagkatagi ni Ms. Toquero sa papel ay naglakad na ako palabas, pagkasara pa lang ng pinto ay abot langit na ang lungkot ko.Ayoko kong umalis pero pag

Malapit sa isang train station ang nahanap ko na bagong apartment, maliit at kongkreto sapat sa iisang tao, hindi ko nagawang bumalik ng San Agustin dahil ayokong mag-alala muli ang mga magulang ko, lalo pa at nasa kanila na ang anak namin na si Earen na kanilang alaga. Hindi ko alam kung gaano ako tatagal rito, ngunit parang gusto kong sanayin ang sarili na mag-isa. Abala ang mata ko sa pagtingin sa terris ng apartment, nasa ikalimang palapag ang tinitirhan ko numero 57, may fire exit na hagdan kung sakaling may sakuna, at elevator para mabilis makaakyat at baba. May kakaunting gamit kaya hindi ko na kailangan mamili ng sobra. Itinago ko na din ang sim na nakasalpak sa phone ko at ang pera sa card ko ay inilabas ko na. Dahil buo na ang aking pasya wala ng balikan, dahil iyon rin naman ang hiniling niya. Nagtry na din ako maghanap ng pwedeng pagkaabalahan, kagaya ng paghahanap ng trabaho. Matapos ang isang linggo ay nakakuha naman ako ng trabaho isang receptionist sa isang mali

Akala ko ay okay na kami ng araw na iyon, ngunit pag-uwi niya ay matabang na naman siya sa akin, para akong multong dinaanan niya ng lumapit ako. Napahawak ako sa kwintas, para saan nga ba ito? Hindi ba ito sign ng pagiging okay namin o talaga bang simpleng regalo lang ito. Pinilit kong balewalain ang lahat kaya pinuntahan ko siya sa kwarto, napansin kong nakaupo siya sa kama at parang tulala. Agad kong binuksan at nilapitan siya, saka lang siya gumalaw. Sa wardrobe siya nagtungo. “Inihain na ko na ang dinner natin, baka pwedeng magsabay naman tayo!” Pinipilit ko ilagay ang ngiti sa labi ko kahit pa punong puno ng takot ang dibdib ko na baka tanggihan niya. “Kumain na ako sa labas, kaya ikaw na lang!” Matabang niyang sabi, at tuluyan ng nawala ang ngiti ko, hindi na rin ako nakipag argumento at lumabas muli ako ng kwarto. Bumalik ako sa kusina, unti-unti kong niligpit ang mga nakahain, nawalan na rin ako ng gana, kaya ang display na alak ang napagdiskitahan ko. Nang tamaan

Isang malakas na sound ng alarm ang nagpagising sa akin, dinampot ko ang phone na nasa loob ng drawer, na hindi ko nakita kahapon.Walang password kaya nabuksan ko kaagad, sa message app ako nagpunta, pero katulad ng sabi ng mayordoma ay wala naman ako natanggap na mensahe mula sa kanya.Saka ko tingnan pa lahat ng mga nasa notification, nahagip ng mata ko ang isang anniverary notes na kanina ay tumunog.Wedding anniversary ang nakasulat.“Para kanino?” kaya dagli akong bumangon at bumaba, sa mayordoma ako nagpunta na noon ay naghahanda ng almusal.“Magandang umaga Madam!” Bati nito sa akin.“May ideya ba kayo rito?” Pakita ko sa kanya ng phone“Sa pagkakaalam ko ay Wedding Anniversary ninyo iyan ni Master Lao!”“Wedding Anniversary namin?” Sa pag-iikot ko rito ay wala naman ako nakita na kahit anong magpapatunay na kasal kami, kahit pa sa kwarto.— “May ideya ba kayo kung kelan ang balik niya?”“Kadalasan naman ay gabi na siya umuuwi at sa opisina siya dumederetso! Meron ako numero n

Nakalabas na ako sa ospital si Denver ang sumundo sa akin, at nasa opisina na rin si Earniel, kaya tahimik ang bahay ng dumating ako, habang pinagpasya ni Earniel na iuwi si Earen sa San Agustin habang nagpapagaling ako rito, base na rin sa kwento ni Denver kaya nakaramdam ako ng pagkalungkot.“Hindi ko ba pwedeng puntahan siya sa opisina?”“Pasensiya na pero hindi maari, bilin niya rin na siguraduhin na nakauwi kana para magpahinga.“O-okay!” Pagkahatid ni Denver sa akin ay umalis rin siya kaagad.Ginala ko na lang ang sarili sa kabuuan ng bahay, muli akong nanibago, dahil ba tila nagbago narin ang paligid sa paningin ko.Nilibang ko na lang ang sarili sa paglalaro ng tubig at paglublob ng paa sa pool. Nakakaaliw pero hindi nakakagaan ng loob.Nang may matanaw akong mukha sa likuran ko, kaya napapihit ako ng malala ako, si Ekio na ngayon ay nasa likuran ko at may ngiti sa labi, ang mga kamay niya ay punong puno ng kung ano ano, dagli akong umahon para lapitan siya.“B-bakit narito k

Habang nasa ospital ay hindi ko inaasahan ang isang bisita, halos matakpan ang mukha niya ng isang bouquet ng roses at ilang box ng chocolate na parang sobra para sa isang pagdalaw. “Hello kumusta kana? Magiliw niyang bati sa akin.” Agad naman ako napabangon kahit sobrang sakit pa ng katawan ko. “M-mabuti naman, salamat sa pagdalaw mo!” “Siya nga pala para sayo!” lapag niya ng bulaklak sa mga hita ko. Kahit nakakailang ay tinanggap ko, ayoko lang isipin ni Earniel na may namamagitan sa amin. “S-Salamat ulit!” “Mabuti at nailigtas ka ni Mr. Lao!” nagulat ako ng tumayo siya at bigla akong yakapin, hindi ako kaagad makakilos para pigilan siya. “Sana hindi ako nakaistorbo!” namilog ang mata ko ng makita si Earniel na nakatayo sa pinto kasama si Denver, kaagad ko natulak si Ekio. “Ah…kanina ka pa ba?” “Sige aalis na lang ako!” Gusto ko siyang lapitan at pigilan, pero hindi ko magawa dahil sa pilay ko sa katawan. “Sige Sir! Aalis din ako maya maya babantayan ko siya!” Sambit ni Ekio