로그인Taos puso po akong nagpapasalamat sa pagsubaybay, pagbibigay ng comments, gifts, at pagpapaulan ng gems! Mahal ko kayo!
Nag-flash ang camera.Nanlaki ang mata ni Cassandra.Paglabas ng photo strip, excited siyang kunin iyon. Una, awkward. Sa pangalawa, tumatawa siya. Sa pangatlo, nagkatinginan sila. Sa pang-apat, nakuhanan ang halik ni Zion sa labi niya.“Zion…”“What?”Tinago niya agad ang photo strip sa bag niya. “Akin ’to.”“Hindi ko naman kukunin. Wala akong hilig sa ganyan.”Habang naglalakad sila palabas ng festival area, lumamig ang hangin. Napayakap si Cassandra sa sarili, kahit hawak pa rin niya ang malaking stuffed toy at bag na may photo strip sa loob. Napansin agad iyon ni Zion.Walang sabi-sabing hinubad nito ang jacket at ipinatong sa balikat niya.Napahinto siya. “Hindi ka giniginaw?”“Naiinitan nga ako kaya ko ibinigay sa’yo.”“Sus,” sabi niya, hinawakan ang gilid ng jacket habang kinikilig. “Ayaw pang aminin. You care for me.”Hindi ito sumagot.Pero inayos nito ang jacket sa balikat niya, hinila nang kaunti para mas matakpan siya.“Kung magkakasakit ka, ako ang maaabala,” sabi nito.“
“Zion,” bulong ni Cassandra, natatawa na. “Huwag mong ubusin.”“You wanted it.”“Kahit isa lang! Baka malugi si ate.”Pagkalipas ng ilang minuto, bitbit na niya ang pinakamalaking teddy bear sa booth. Halos kasing laki ng kalahati ng katawan niya. Ipinamigay na niya sa mga bata ang iba pang napanalunan ni Zion.“Ang galing mo talaga.”Naglakad sila hanggang makarating sa bench sa ilalim ng fairy lights. Umupo siya roon, yakap ang teddy bear, may hawak na cotton candy. Si Zion ay umupo sa tabi niya, medyo malayo sa una, pero nang may dumaan na grupo, natural nitong inilapit ang katawan sa kanya na parang pinoprotektahan siya kahit wala namang panganib.Tahimik silang nanood sa mga ilaw.Sa malayo, tumutugtog ang banda. Sa paligid, may tawanan at usok ng pagkain. Pero sa bench na iyon, parang silang dalawa lang ang naroon.Kumagat siya sa cotton candy, pero may naiwang asukal sa gilid ng labi niya.Tumingin si Zion.“Bakit?” tanong niya.Hindi ito sumagot. Itinaas nito ang kamay at marah
Matalim ang tingin ni Zion sa driver. “Kung ayaw mong mawalan ng trabaho, tikom mo ang bibig mo.”Napakamot ito sa ulo. “Pasensya na po.”Pero muli itong bumulong, “Pero sure ako, may kasalanan kayo, boss. Kapag nagreregalo ang lalaki, dalawa lang ’yan, nanliligaw o guilty.”Kung hindi lang siya naghihintay kay Cassandra, baka pinababa niya ang driver sa sarili nitong tricycle.Paglabas ni Cassandra, bitbit ang bag at nakapusod ang buhok, agad siyang nakita nito.Napahinto ito.“Zion?”Hindi siya gumalaw.Bigla niyang nakalimutan kung paano iabot ang bulaklak. Napakabigat nito sa kamay niya.Lumapit si Cassandra, nakatingin sa roses, pagkatapos sa kanya.“Para sa akin ba ’yan?”“Ha?” Mabilis siyang umiwas ng tingin. “Hindi.”“Hindi?”“Hindi.”“Kung hindi sa akin, sino ang bibigyan mo niyan?”Walang sagot na pumasok sa utak niya.Kaya ang lumabas sa bibig niya ay, “Nanalo ako sa raffle.”Napakurap si Cassandra.“Raffle?”“Oo.”“Ng roses?”Ilang segundo siyang tinitigan ni Cassandra.Pa
Pagkaalis sa mansyon, hindi agad pinaandar ni Zion ang kotse.Nakaupo siya sa loob, hawak ang maliit na keychain sa palad habang nakatitig sa windshield na halos walang nakikita. Sa labas, tahimik ang kalsada. Sa loob ng sasakyan, ang ingay ng utak niya.Hindi si Candice ang batang nagligtas sa kanya.At sa halip na guminhawa siya dahil sa wakas ay nalaman niya ang isang piraso ng katotohanan, mas lalo lang gumulo ang lahat. Para bang may hinugot na haligi sa ilalim ng isang bahay na matagal na niyang pinaniwalaang matibay.Kinuha niya ang cellphone at tinawagan si Theo.Dalawang ring pa lang, sinagot na nito.“Sir?”“Simulan mo ulit ang paghahanap,” malamig niyang sabi. “Hindi si Candice.”Saglit na katahimikan sa kabilang linya.“Sir… confirmed po?”“Hindi niya maalala ang insidente. Hindi sa kanya ang keychain.”“Okay po. Saan po tayo magsisimula?”“Sa umpisa. Lumang police records. Schools. Barangay reports. Hospital records. Kahit sinong C. Rosales na may koneksyon sa lugar at tao
Nakatayo si Cassandra sa sala nang kunin ni Zion ang susi ng kotse. Nakayakap sa sarili, may tanong sa mga mata. Iyon ang nakakabigat sa kanya. Hindi siya sinasakal ni Cassandra ng tanong. Hindi siya hiningan ng paliwanag na hindi pa niya kayang ibigay. Iyon ang ipinagpapasalamat niya.“Saan ka pupunta?”Sandali siyang tumigil sa may pinto.Gusto niyang sabihin ang totoo.Pero hindi pa.Hindi habang wala siyang hawak na malinaw para ipaliwanag dito ang lahat.“May importante lang akong gagawin. Babalik din ako agad.”Hindi agad nagsalita si Cassandra. Tinitigan lang siya nito.“Sige. Mag-ingat ka. Hihintayin kita.”Doon siya muntik bumigay.Sa tiwalang ibinibigay nito sa kanya. Tiwalang may kasama ding espasyo para makahinga siya.Tumango siya at lumabas.Habang nagmamaneho papunta sa mansyon, mahigpit ang hawak niya sa manibela. Paulit-ulit sa isip niya ang boses ni Theo.Hindi po si Ms. Candice Rosales ang nagligtas sa inyo noon.Hindi Candice.Kung hindi Candice, sino?Kailangan ni
“Bumalik na lang po kayo sa ibang araw,” sabi ni Cassandra sa ina ng asawa.Nagulat si Vivian.“Hindi ko po sinasabing magiging madali. Hindi ko rin po sinasabing kakausapin niya agad kayo.” Saglit siyang lumingon sa pinto ng kwarto. “Pero kung totoo po na gusto ninyong ayusin ang relasyon ninyong mag-ina, huwag po kayong sumuko.”“Pakiusap, mahalin mo ang anak ko,” anitong parang pinipigilan ang luha.Hindi nakasagot agad si Cassandra.Dahan-dahan, tumingin siya sa portrait sa dingding.“Mahal na mahal ko po si Zion,” mahina niyang sabi.Tumayo si Vivian pagkaraan ng ilang sandali. “I should go.”Paglabas nila sa pinto, malamig na ang hangin sa labas. Tahimik ang kalsada. Ilang ilaw lang mula sa poste ang tumatama sa mukha ni Vivian, kaya mas halata ang pagod sa mga mata nito.Bago ito tuluyang lumabas, huminto ito.Huminga nang malalim si Vivian. Sa unang pagkakataon mula nang dumating ito, nawala ang eleganteng maskara sa mukha niya. Ang naiwan ay isang ina, mali man, huli man, pero
Lucas picked up the phone from the floor. “Who sent this?” tanong nito, mababa pero mariin ang tono.Maya quickly snatched the phone back. “Hindi ko alam,” aniyang pilit pinapakalma ang sarili.Kinuha ni Lucas ang cellphone, tinitigan ang screen, at kita sa mukha nito ang pagkabahala. “This isn’t ju
“Lucas!” hinawakan ni Maya ang lalaki, nanginginig ang katawan niya. Muntik na silang masabugan kundi dumating si Lucas.“Nasaktan ka!” Nakita niya ang pagtalsik ng kemikal sa braso nito.“Okay lang ako,” mariin nitong sabi, kahit halata ang kirot. “Ang mahalaga, hindi ikaw ang nasaktan.”Imposiblen
“Hello, Lucas? Nasaan ka na? Bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko?” anang babae sa kabilang linya.Tumigil ang mundo ni Maya. Ang boses, kalmado pero may talas, si Ma’am Iris ng HR.Bago pa niya maproseso, mabilis na lumapit si Lucas, inabot ang phone, pero huli na. Nakatingin na si Maya sa kanya,
Inabot ni Maya ang kamay kay Lucas.Lucas’s hand slid to the small of her back as they moved in rhythm, bodies so close na halos wala nang hangin na makakasingit sa pagitan nila.The scent of his cologne, wrapped around her senses, at pati tibok ng puso niya ay parang nakikisabay sa tibok ng puso n







