MasukDear readers, maraming salamat po sa suporta! It means a lot to me! Kayo po ang aking inspirasyon!
Kinapa niya ang bulsa ng dress na nakasabit sa monoblock chair. Nandoon ang cellphone niya. Puwede siyang mag-withdraw. Puwede niyang gamitin ang sariling pera o kaya ipatawag ang driver at magpabili ng kahit anong gusto niya.Pero hindi niya ginawa.Dahan-dahan niyang ibinaba ang phone.Asawa siya ni Zion.Dapat ito ang mag-provide sa kanya.Napangiti siya nang bahagya.Mabilis niyang isinuot muli ang white dress kahapon at ang heels. Wala siyang ibang damit. Kaya nang lumabas si Zion mula sa banyo, basang-basa ang buhok at bagong ligo, nadatnan siya nitong nakatayo sa gitna ng maliit na apartment, naka-dress, suot ang heels, hawak ang maliit na purse.Napahinto si Zion. Napalunok siya nang dumulas ang tingin niya sa abs nito. May pandesal na pala siya bago pa mamalengke.“Ready na ako.”“For what?”“Mamamalengke.”Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa.“Mamamalengke ka ng ganyang itsura mo?”Inayos niya ang bagsak ng buhok sa balikat at ngumiti. “Wala akong choice. Wala akong da
Si Zion ang unang umiwas.“Damn it,” mariing sabi nito at bahagya siyang itinulak. “Ang arte mo, para ipis lang!”“Sa lahat ng ayaw kong insekto, ipis! Kadiri talaga!”“Magbihis ka na nga! Learn to live with them. Kasama natin sila dito sa bahay araw-araw.”Tahimik siyang nagbihis. Mainam at ma-eexpose siya sa mga bagay na kinakatakutan niya. Mas magiging matapang siya. Kung ipis pa lang susukuan na niya, paano pa si Zion?Naglatag ito ng banig para sa kanya. Inabutan siya ng unan.Dahan-dahang umupo siya sa sahig. Matigas ang semento.Umupo si Zion sa gilid ng kutson, hindi man lang naawa sa kanya.Tahimik ang apartment. Pero maingay sa labas.“Zion?”“Ano na naman?”Pinilit niyang ngumiti. Kahit nanginginig ang labi.“Hindi ba tayo magha-honeymoon?” tanong niya, pilit ginawang pabiro ang boses.Matagal siyang tinitigan ni Zion.Pagkatapos, tumayo ito.“You don’t know what you’re asking for,” mababa nitong sabi.“Tinatanong ko lang naman,” sagot niya, pero hindi na kasingtapang ang b
Parang may sumabog na katahimikan sa garden.Pasugod si Don Carlos, ngunit mabilis na humarang si Cassandra sa pagitan nila.“Daddy, please.”“Cassandra, tumabi ka.”Hindi siya tumabi. Hinawakan niya ang braso ng ama niya. “Daddy, asawa ko na siya.”Asawa.Matagal siyang tinitigan ni Don Carlos. Sa mga mata nito, may galit, may awa, at may takot. Takot na baka mali ang lalaking pinili niya.Biglang hinawakan ni Zion ang pulso niya.Hindi mahigpit. Pero sapat para maramdaman ng lahat na kukunin na siya nito.“Tapos na ang kasal,” sabi ni Zion. “Sumama ka na sa akin, my dear wife.”Napatingin siya sa cake, sa pagkain, sa mga bulaklak. Sa pamilyang hindi pa man lang siya nayayakap pagkatapos ng kasal. Hindi iyon ang pangarap niyang kasal. Pero ang mahalaga, kasal na siya sa lalaking matagal niyang pinangarap.“Zion, kahit picture lang. Isang photo para may remembrance,” singit ni Candice, pilit ang boses. “Please.”Huminto si Zion. Halatang labag sa loob, pero pumayag.Si Cassandra, naka
Hindi alam ni Cassandra kung paano niya nagawang manatiling nakatayo.Sa tabi niya, si Zion ay tila hindi groom. Hindi ito mukhang lalaking ikakasal. Hindi rin ito mukhang kinakabahan, masaya, o kahit man lang nahihiya sa itsura nitong pawisan pa, naka-basketball jersey, at may duffel bag na inilapag lang sa paanan ng maliit na altar.Mukha itong bored. Inip na inip.Parang ang seremonyang pinaghintay ng lahat nang isang oras ay isa lamang abalang kailangan tapusin.At kahit anong pilit niyang lunukin ang sakit, ramdam niya ang pagbigat ng dibdib.Dahil para sa kanya, ang sandaling iyon ang simula ng lahat.Para kay Zion, parang walang halaga ang araw na ito.“Handa na ba ang ikakasal?” tanong ng judge.Huminga nang malalim si Cassandra at pilit na inayos ang pagkakahawak sa maliit na bouquet. Ramdam niya ang mga mata ng pamilya niya. Ramdam niya ang galit ni Don Carlos. Ang lungkot ni Candice. Ang awa ni Leah. Ang bigat ng katahimikan.Ngunit hindi siya lumingon.Kapag lumingon siya,
Makalipas ang ilang araw, nakabalik na ang pamilya Rosales sa mansyon.Akala ni Cassandra ay magiging madali ang lahat kapag nasabi na niya ang tungkol sa kasal. Pero hindi pa man niya natatapos ang paliwanag, nag-iba na agad ang mukha ni Candice.“Cassandra,” seryosong sabi nito habang nakaupo sila sa sala. “Hindi biro ang pag-aasawa. Twenty-three ka pa lang. At kailan pa kayo naging close ni Zion?”Iniwas ni Cassandra ang tingin. Ayaw niyang magsinungaling sa ate niya. Pero hindi rin niya kayang sabihin ang buong katotohanan.“Ate, ngayon lang ako aamin. Matagal ko nang gusto si Zion.”Napahawak si Candice sa dibdib, tila hindi alam kung ano ang mararamdaman.“At bakit naman papatagalin pa?” pagpapatuloy niya, pilit na ginawang magaan ang tono. “Nagdesisyon na kaming magpakasal.”“Ganoon lang?” tanong ni Candice. “Nagdesisyon lang kayo?”“Eh kayo ni Kuya Brent, kailan magpapakasal ulit?” mabilis niyang singit.“Teka nga, huwag mong ibahin ang usapan.”Napanguso siya. “Hindi ko iniib
BuodZion Saavedra married Cassandra Rosales because she trapped him. Pero para kay Cassandra, ang kasal na iyon ang tanging paraan para mapalapit sa lalaking matagal na niyang minamahal. Tahimik siyang nasasaktan habang pinapanood si Zion na mahalin, protektahan, at sambahin ang kanyang kapatid. Hanggang saan nga ba niya kayang magpakatanga para sa pag-ibig?Ngunit may isang lihim na matagal nang nakabaon sa nakaraan. Sa isang gabing muntik nang mapahamak si Zion… may isang babaeng nagligtas sa kanya.Akala ni Zion, si Candice iyon.Pero paano kung ang babaeng matagal niyang hinahanap… ay ang asawang kanyang kinasusuklaman?Paano kung huli na ang lahat para humingi ng tawad?Ang SimulaMula sa veranda ng malaking bahay ni Don Fausto, tanaw ni Cassandra ang malawak na taniman, ang mahahabang puno ng mangga, at ang damuhang basang-basa pa sa hamog ng umaga. May mga puting upuan na inilagay sa ilalim ng matandang puno. May mahahabang mesa na puno ng pagkain. May mga bulaklak sa gilid.
Tahimik na bumukas ang pinto ng opisina.Napalingon si Maya, mabilis ang tibok ng dibdib. Pero bago pa siya makasagot, dumiretso sa loob si Camille Montemayor, maganda, elegante, pero alam niyang maldita.“Mukhang close na close na kayo ng fiancé ko, Ms. Marasigan.”Matamis ang tono, pero matalim a
Tumayo si Maya at nagpaalam makalipas ang sampung minuto. “I should go.”“Coffee muna. Saglit lang,” pigil ni Lance.“Next time na lang,” putol niya, at lumapit sa pinto. Nang hawakan niya ang knob, sumabay ang biglaang patak ng malakas na ulan sa bintana. “Salamat dito,” aniya, itinaas ang chocolat
“Sino?” tanong ni Lucas.“‘Yung CEO ng TimelessEssence.”Biglang natigilan si Lucas. Saglit lang, pero sapat para mapansin ni Maya.“Teka,” aniyang bahagyang kumunot ang noo. “Parehong-pareho talaga.”“Coincidence lang siguro,” paliwanag ni Lucas, habang binubuksan muli ang isang bote ng essential o
“Kung ganoon,” mabigat ang tinig nito, “pinaplano mo na akong iwan.”“Sir, wala pong papatunguhan ang kasunduang ito. Ayoko pong maging kabit.”“Hindi ka magiging kabit, I’m offering marriage.”“Kailan pa pwedeng magpakasal sa dalawang tao?”Lumapit ito nang dahan-dahan, halos magdikit ang mga labi




![HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


