My Revenge Against Mr. CEO

"Huwag huminga. Huwag umiyak. Manahimik ka lang, Weiwei."

Iyon ang huling bilin ng aking ina bago niya ako itulak sa maliit na taguan sa likod ng aming lumang aparador. Mabilis ang kanyang mga kamay. Puno ng takot ang kanyang mga mata. Pero sa gitna ng lahat ng takot na iyon, may isang bagay siyang ibinigay sa akin—isang huling ngiti.

"Nabubuhay ka dahil sa akin. Mabuhay ka para sa amin."

Isinara niya ang pinto ng aparador. Narinig ko ang pag-ikot ng susi. At pagkatapos... ang kanyang mga yabag palayo.

Dilim. Lamig. At ang malakas na pintig ng aking puso.

Ilang segundo lang ang lumipas bago sumabog ang aming harapang pinto.

"Nasaan ang pera niyo?"

Boses ng lalaki. Makapal. Walang awa.

Sumagot ang tatay ko. Nanginginig ang kanyang boses. "Pakiusap... bigyan niyo pa kami ng isang linggo. Magbabayad kami—"

"Walang isang linggo. Utos ni Mr. CEO. Lahat ng may utang ngayong gabi, singilin na may interes."

Interes? Anong interes? Ang utang namin ay para sa lupa. Hindi namin kasalanang biglang binago ng bangko ang tuntunin. Hindi namin kasalanang si Mr. Wei Zhang, ang bilyonaryong may-ari ng lahat, ay nagpasang patayin ang maliliit na gaya namin.

"Wala pa kaming pera," sabi ng tatay ko. "Ibigay niyo lang hanggang—"

Hindi na niya natapos ang sasabihin niya.

Isang malakas na bagsak. Hindi ko nakita kung ano ang nangyari. Pero narinig ko ang katawan ng tatay ko na bumagsak sa sahig na gawa sa kahoy.

Nanlaki ang aking mga mata sa dilim. Sinubukan kong pigilan ang aking mga kamay na manginig. Kinagat ko ang aking palad. Huwag iiyak. Huwag iiyak.

"Nay!" sigaw ng bunsong kapatid kong si Junjun. Walong taong gulang pa lamang siya.

"Huwag mo siyang galawin!" sigaw ng ina ko. "Mga bata pa sila—"

Isang kamay ang humampas. Narinig ko ang pagtama nito sa pisngi ng aking ina. Tapos, isa pang bagsak.

Pumikit ako nang mahigpit. Hindi ko kayang isipin ang nangyayari. Hindi ko kayang buksan ang aking isipan sa katotohanang bawat segundo ay may nawawala sa akin.

"Si Junjun?" tanong ng isa sa mga armadong lalaki. "Ano gagawin natin sa bata?"

"Walang iwanan. Utos ni Mr. CEO. Lahat ng pamilya, dapat tapos."

Lahat. Ang salitang iyon ang tumatak sa aking utak. Hindi lang tatay ko. Hindi lang ina ko. Lahat.

Narinig ko ang huling hininga ng aking kapatid. Maikli. Walang sigaw. Walang iyak. Basta... tahimik na lang.

Dumaloy ang luha ko. Hindi ko na napigilan. Pero pinilit kong walang tunog na lumabas. Kinagat ko ang aking palad hanggang sa makatikim ako ng dugo.

Hindi ko alam kung ilang minuto ang lumipas. Marahay sampu. Marahay dalawampu. Basta sa isang saglit, narinig ko ang isa sa kanila na nagsabi, "Umalis na tayo. Tapos na rito."

Nag-ingay ang kanilang mga yabag. Bumukas at nagsara ang pinto. Tapos... katahimikan.

Hindi ako agad lumabas. Naghintay ako. Isang minuto. Dalawa. Sampu. Hanggang sa maramdaman kong wala nang ibang hininga sa aming bahay maliban sa akin.

Binuksan ko ang pinto ng aparador.

Madilim ang buwan sa gabing iyon, pero sapat ang liwanag para makita ko ang lahat.

Ang tatay ko ay nakahiga malapit sa pinto. Ang kanyang mukha ay payapa—para bang natutulog lang. Pero alam kong hindi na siya gigising pa.

Ang ina ko ay nasa tabi ng aming hapag-kainan. Ang kanyang kamay ay nakabuka, para bang may hinahanap na hindi na niya mararating.

At si Junjun... ang aking munting kapatid na mahilig mangarap ng mga eroplano... nakayakap siya sa kanyang paboritong unan na may burdang aso. Ang kanyang mga mata ay nakapikit. Parang natutulog. Pero ang unan ay basa ng aking luha nang buhatin ko siya.

Walang dugo sa eksena. Hindi ko ilarawan ang mga sugat. Hindi ko isusulat ang karahasan. Sapat na ang katahimikan para malaman kong wala na sila.

Niyakap ko si Junjun. Hinawakan ko ang kamay ng aking ina. Hinalikan ko ang noo ng aking tatay.

At sa gabing iyon, umupo ako sa sahig na may dugo na hindi nakikita pero ramdam na ramdam ko sa aking puso.

Hindi ako umiyak nang malakas. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmakaawa.

Sa halip, binuksan ko ang lumang kahon sa ilalim ng kama ng aking mga magulang. Kinukuha ko ang perang itinago nila para sa aking pag-aaral. Kinukuha ko ang lumang larawan ng aming pamilya—ang huling litratong magkakasama kaming lahat.

Bago ako lumabas ng bahay, tumingin ako sa langit.

"Itong dugong ito, babayaran nila," bulong ko. "Hindi ang ama. Ang anak."

Dahil alam kong si Mr. Wei Zhang ay may isang anak. Isang tagapagmana. Isang lalaking isang araw ay mamamahala sa imperyong sumira sa aking buhay.

Isang taon akong nawala. Nag-aral ako. Nagpanggap. Naghintay.

At ngayon... handa na ako.

Leng Weiwei ay patay na.

Ang babalik ay ang maghihiganti.