Se connecterNanginginig ang kanyang mga daliri habang sinusubukang mag-type ng paliwanag, ngunit hindi niya alam kung ano ang sasabihin.Habang sinusubukan niyang mag-isip ng paraan, nagsimula nang magmaneho at umalis ng mabilis si Hiraya.Naisip ni Vince, na sundan siya, ngunit biglang tumunog muli ang kanyang telepono. Narinig niya ang galit na boses ni Erlinda, sa kabilang linya: "Vince Gil! Tingnan mo ang ginawa ng anak mo! Lubos na niya kaming ipinahiya bilang pamilyang Gil! Umuwi ka na ngayon at dalhin mo ang batang iyon!"Biglang ibinaba ang tawag.Nakatayo at hindi gumagalaw si Vince Gil, habang ang matinding sumbat ng kanyang ina at patuloy na pag-uusap sa grupo ng pamilya ay parang isang labimputi na handang lamunin siya.Hatinggabi na nang matapos niya ang lahat ng trabaho, at dinala ni Vince si Charlie, pabalik sa kuwarto ni Lola Camella.Pumunta si Hiraya, sa istasyon ng pulisya para magbigay ng pahayag at tinanggihan ang pagpapasundo. Bagama't bata pa si Charlie, malaki ang pinsalan
Siyempre naman, hindi sila nag-aaway ni Vince—mga estranghero na sila sa isa't isa mula noon pa man.Hindi pa niya natatapos ang paghihiganti sa kanya."Alam kong wala namang kulang sa pamilyang Gil. Ang mga gamot na ito ay tanda lamang ng aking pasasalamat sa inyo, Lola, at binili ko ito gamit ang sarili kong pera. Kung hindi ninyo kailangan, gawin ninyo na lang ang gusto ninyo sa mga ito."Isinasaalang-alang ni Hiraya ang kalagayan ng matandang babae, kaya nagsalita siya nang may pag-aalala.Bago pa makapagsalita pa ang matandang babae, una na siyang nagsalita: "Lola, dapat na po kayong magpahinga. Aalis na po ako ngayon.""Hiraya, Hiraya!" Mabilis na tumayo si Lola Camella, at sinubukang hawakan ang braso ni Hiraya, ngunit mabilis na naglakad si Hiraya at bago pa makareact ang iba, umalis na siya sa kuwarto.Mabilis na lumapit si Vince, para suportahan ang matandang babae, takot na baka magalit ito nang labis. "Lola, huwag po kayong mag-alala. Alagaan ninyo na lang po ang sarili ni
Hinaplos ni Lola Camella, ang kamay ni Hiraya, at ang mga mata niya ay puno ng kabutihan at pagmamahal.Ngunit sa pagkakataong ito, sa wakas ay napagtanto ni Hiraya, na may bahid ng pagmamataas sa ekspresyon ng matandang babae.Natural lang naman na magkatulad ng iniisip sina Hiraya at Erlinda.Noong una, mahirap pa si Hiraya, ngunit naiintindihan siya ni Lola, at lagi niyang sinasabing naniniwala siyang magiging mabuting asawa si Hiraya, kay Vince,at magiging kapaki-pakinabang na miyembro ng pamilyang Gil.Naging mas masipag at tapat siya dahil sa pasasalamat niya.Maging ang mga sama ng loob niya ay naging hindi na mahalaga; gusto pa nga niyang patunayan sa pamilya na karapat-dapat siyang mapasama kay Vince Gil.Ngunit ngayon, natuklasan ni Hiraya, na ang pagtitiwala sa kanya ni Lola, ay binalot ng pagpapaubaya at pag-asa—parang isang may katungkulan na nagtitiwala sa isang mahusay na tauhan.Bata pa si Hiraya, noon at hindi naiintindihan ang mga bagay na ito, ngunit nang isipin niy
"Nagpa-medical checkup ako, at malusog naman ako. Wala akong problema sa pagkakaroon ng anak. Kung hindi ka naniniwala, tingnan mo na lang ang resulta ng aking checkup—naka-save iyon sa phone ko."Ang walang pakialam na tono ni Hiraya, ay nagpabago ng mukha ni Erlinda, nang husto.Una siyang nagalit sa hindi maayos na ugali ni Hiraya, ngunit ang mga salita nito ay parang bomba na lubos na nagulat sa kanya."Ano raw ang sinabi mo? Wala kang problema sa pagkakaroon ng anak? Paano naman iyon… Si Vince, ay nag-ampon ng bata para sa’yo eh…"Hindi makapaniwala si Erlinda, at agad namang sinungitan ni Olivia, si Hiraya"Talagang marunong kang magsinungaling, Hiraya. Sinabi mong maayos ang iyong kalusugan, pero dalawang taon na kayong mag-asawa at wala pa kayong anak. Baka naman ang may problema ay ang kalusugan ng aking kapatid?""Maaari namang ganoon." Ngumisi si Hiraya,habang nakikitig ang mga mata. "Dapat mong tanungin si Vince Gil, tungkol diyan. Bakit nga ba kahit na maayos naman ang aki
"Charlie, talaga bang sa tingin mo’y walang makakapigil sa’yo, at hindi ako makakapagparusa sa’yo? Nakalimutan mo na ba ang sinabi ko sa’yo noong huli? Wala akong pakialam kung maging mabangis ako kapag oras na para disiplinahin ang mga tao?”“Waaaaah—”Alam ni Charlie, ang ugali ni Hiraya, kaya’t sadyang malakas niyang iyak.Agad namang sumulpot ang katulong para pigilan siya. “Ma’am, bata pa lang po ang young master, mangyaring huwag niyo na pong ipagdamdam. Dadalhin ko na po siya pauwi, naghihintay po sila sa inyo sa itaas…”“Maganda naman ‘yon. Kung talagang may sama ng loob siya sa akin, mas mabuting sabihin niya mismo ‘yon sa harap ng kanyang pamilya. Charlie, dahil mukhang napakasaya mo kay Tita Leona, gagawin kita ng pabor—gawin kong ina mo si Leona,"Matapos magsalita si Hiraya, hindi niya pinansin ang pagpigil ng kanyang katulong at pilit na hinila paalis si Charlie.Nakalaya si Charlie, at hinila ang sarili palayo, habang umiiyak at sumusumpa.Alam niyang hindi siya pwedeng
"Lola, hayaan niyo pong ipaliwanag ko. Si Leona, at ako... nagkakaroon lang po kami ng ugnayan dahil sa trabaho."Hindi pa kamakailan ay umalis si Hiraya, sa kumpanya, at walang sinumang namamahala sa proyekto. Sa kabutihang palad, may mga koneksyon si Leona, at tumulong siya. Alam po ito ng aking ama. Kagabi, nagkita kami ni Leona, para sa trabaho. Nagkasakit siya, kaya dinala ko siya sa ospital."Mabilis na huminahon si Vince Gil, at nagsimulang magpaliwanag nang walang pagbabago sa kanyang ekspresyon.Mabilis niyang tiningnan si Erlinda.Alam ni Erlinda, na hindi ito ang tamang oras para ibuhos niya ang kanyang galit.May hawak pa ring bahagi ng mga ari-arian ng pamilya si Lolo Gil, kaya kailangan muna itong kumbinsihin. Kaya naman, kailangan nilang pilit na itago ang katotohanan at sabihin ang kasinungalingan."Inay... Alam ko naman po ito. At binigyan ko na rin po ng aral si Vince! Sa lahat ng mga taong pwede niyang hingan ng tulong, bakit pa sa matigas ang ulo na si Leona! Nguni







