Novel-novel oleh Tintine

KinabukasanPagdating ni James Gonzaga, sa kumpanya, nakasalubong niya si Ivy Mendoza.Hindi alam ni Ivy Mendoza, na nakabalik na sina James Gonzaga, at Sophia sa Maynila. Bigla siyang nakabangga ng lalaki sa loob ng kumpanya at agad na huminto sa kanyang kinatatayuan.Nang makita niya si Ivy, medyo nagulat si James, ngunit inakala lamang niyang galing ito sa isang paglalakbay para sa trabaho at hindi na niya ito masyadong inisip.Nanatiling walang emosyon ang mukha ng lalaki. Tiningnan niya ang babae na parang estranghero, at lumampas lamang ito nang may lamig bago pumasok sa gusali ng kumpanya.Noon pa man, tiyak na labis na matutuwa si Ivy Mendoza, kapag nalaman niyang biglang umuwi ang lalaki. Sa ganitong pagkakataon, kahit hindi siya makapagtakbo at yakapin ito, titingin pa rin siya rito nang may labis na tuwa at kagalakan, at kahit na tila walang pakialam ang lalaki, ngingiti pa rin siya at magalang na babati ng "magandang umaga".Ngunit sa pagkakataong ito, sinulyapan laman

Si Aling Kate, pala, ang kanilang kapitbahay na nakatira sa kabilang kalsada."Miss Ivy, naabala ko ba kayo?"Mahinahong sumagot si Ivy, "Hindi po, gising na po ako.""Mabuti naman," masayang sabi ni Aling Kate. "Ito po ang mga siopao at siomai na bagong luto kaninang umaga. Dinala namin para matikman niyo.""Salamat po, pero... napakabait niyo po talaga.""Wala po 'yun, wala po. Kung hindi dahil sa pagliligtas niyo sa anak ko noong mga nakaraang araw, hindi ko alam kung anong mangyayari sa kanya kung nakagat pa siya ng asong galit na 'yun. Matagal na po kaming gustong magpasalamat nang maayos, pero abala po kami sa trabaho kaya hindi kami nakapunta. Nahihiya po talaga ako...""Wala po 'yun, Aling Kate. Napakabait niyo po talaga."Matapos magpalitan ng kwentuhan, umalis na si Aling Kate.Bumalik si Ivy, sa kanyang kwarto at kumain ng almusal habang pinag-aaralan ang algorithn na kasalukuyan niyang sine-study.Pagsapit ng hapon, may lumabas na balita tungkol sa ika-100 anibersaryo ng T

"Kung hindi ako pupunta sa pagkakataong ito, hinding-hindi na ako makikipag-usap sa inyo," mariing sabi ni Ivy Mendoza.Walang sumagot sa kabilang linya at pinatay na lang ang tawag.Alam ni Ivy, na ibig sabihin noon ay pumayag na ito.Napangiti si Ivy.Ang hindi niya sinabi, gusto na niyang bumalik sa kumpanya.Noong nagsisimula pa lang ang negosyo, pinili niyang mag-asawa at magkaanak bilang partner. Umalis siya pansamantala para mag-focus sa pamilya, na naging dahilan ng pagkaantala ng plano at pagkawala ng maraming oportunidad para sa kumpanya.Dahil dito, nagalit at nainis ang lahat sa kanya.Kaya nitong mga nakaraang taon, halos wala na silang komunikasyon.Gusto man niyang bumalik, naging sentro naman ng buhay niya ang kanyang pamilya mula noong ikasal siya.Masyado na ring matagal siyang nawala sa industriya.Nag-alala siya na baka kung babalik siya nang walang paghahanda, mahuli na siya sa takbo at hindi na makasabay.Kaya plano muna niyang pag-aralan nang mabuti ang kasaluku

Pagkatapos umalis ang kanyang anak patungo sa Maynila, kasama si James, hindi pa sanay si Ivy, noong una at labis niya itong nami-miss, kaya't panay ang kanyang pagtawag dito.Wala na talagang saysay ang pagse-set ng alarm clock noon pa man.Hindi niya kayang tuluyang mawala sa kanya ito.Sa pag-iisip nito, napangiti si Ivy, ng pilit nangiti.Matapos mag-isip nang ilang sandali, binura ni Ivy, ang alarm, pinatay ang telepono, at natulog.Sa kabilang banda.Halos matapos na sa almusal sina James, at Sophia.Bagama't alam ni James, na halos araw-araw ay tumatawag si Ivy, sa kanyang anak sa oras na iyon, pero wala naman siyang gaanong pakialam.Hindi tumawag si Ivy, ngayong araw. Napansin niya ito, ngunit hindi niya pinansin. Matapos mag-almusal, umakyat siya para magpalit ng damit.Naramdaman ni Sophia, na lalong humahaba ang mga sinasabi ni Ivy, at mas lalo siyang nawawalan ng ganang makipag-usap dito sa telepono.Nang makita na hindi pa tumatawag si Ivy, sa ganoong oras, naisip niya n

Hindi niya namalayan na nakarating na pala siya sa restorant na madalas nilang puntahan ni James.Papasok na sana siya nang makita niya sina James, Ana, at Sophia, na nasa loob at sabay-sabay na kumakain.Kausap niya si James, habang nilalaro ang buhok ng bata.Masayang sumasayaw ang mga paa ng anak habang kausap si Ana, at pagkatapos ay kumain ng mga tinapay na inabot nito.Ngumiti si James, at inalalayan silang dalawa, pero ang mga mata niya ay nakatitig lang kay Ana. Para bang iyon lang ang taong nakikita niya.Ito pala ang ibig sabihin ni James, nang sabihin niyang "may gagawin siya."Ito pala ang anak na ipinaglihi niya nang siyam na buwan, at muntik pang mamatay habang ipinapanganak.Napilitan ngumiti si Ivy.Nakatayo lang siya doon at pinagmamasdan sila.Maya-maya, iniwas niya ang tingin at tahimik na umalis.Pagbalik sa villa, inihanda ni Ivy, ang mga papeles ng diborsyo.Kung hindi dahil sa nangyari noong gabing iyon at sa pilitan ng matanda, hinding-hindi ito magpapakasal sa

Nakarating si Ivy Mendoza sa NAIA International Airport lampas na ng alas-nuwebe ng gabi noon.Kaarawan niya ngayon.Nang buksan niya ang kanyang telepono, marami siyang natanggap na text, pagbati para sa kanyang kaarawan.Lahat iyon ay galing sa kanyang mga katrabaho at kaibigan.Ngunit, walang anumang balita o mensahe mula kay James Gonzaga.Unti-unting nawala ang ngiti ni Ivy Mendoza.Lampas na ng alas-diyes ng gabi nang makarating sila sa villa.Nagulat si Tiya Marie nang makita siya. “Binibini, ano ang dahilan ng inyong pagpunta rito?”“Nasaan po si James at Sophia?”“Wala pa po ang amo, at ang senorita naman ay naglalaro sa kanyang kwarto.”Iniabot ni Ivy Mendoza, ang kanyang mga bagahe at umakyat sa itaas. Nakita niya ang kanyang anak na nakasuot ng pajama at nakaupo sa maliit na mesa, abala sa ginagawa. Sobrang pokus nito na hindi man lang napansin na may pumasok sa kwarto.“Sophia?”Nang marinig ang boses, lumingon si Sophia, at masayang sumigaw, “Mommy!”Pagkatapos ay bumali

Ang tingin nito ay parang nagtunaw ng yelo sa puso niya.“Oo naman, Kaelix. Papayagan kita.”Ngumiti siya at doon na tuluyang tumulo ang luha sa mga mata.Napakalambing ng boses ni Hiraya, parang balahibong dumadampi. Namula ang pisngi ni Kaelix, tumayo, at niyakap siya nang mahigpit.Nang magyakapan sila, sabay-sabay na pumalakpak at sumigaw ang lahat ng bisita.May mga emosyonal pa nga na napaluha at pinunasan ang mata.Sanay sila sa mga mararangyang kasal, pero bihirang makakita ng ganito katotoo at kasaya.Bagay na bagay talaga sina Kaelix, at Hiraya, at nakakainggit.Sa gitna ng palakpakan, hinawakan ni Kaelix, ang kamay ni Hiraya, at inakay pauwi sa pwesto nila.Nawala na ang hiya at awkwardness, at ang natira na lang ay ang sweet na proposal.Sa paningin ng lahat, napakahusay talaga ni Hiraya, at karapat-dapat sa pagmamahal at suporta ng pamilyang Cristobal.Wala nang nakapansin o naniniwala sa sinabi ng lalaki kanina.Pero si Charlotte, halos makagat ang labi sa inis. “Walang

Nang marinig iyon, gulat na gulat si Mia, at biglang tumayo!Napadampi ang palad niya sa mesa at nabagsak pa ang baso ng alak, pero wala siyang pakialam.Hindi lang pala usapan… totoo palang kinuha nila ang marriage certificate?Nagkatinginan ang mga matatanda sa pamilyang Mia, at umiling-iling. Hinila agad siya ng nanay niya at pinaupo.Nakita lahat iyon ni Rafael, sa kabilang side.Nagulat din siya sa sinabi ni Kaelix. Akala niya ay tuluyan nang mawawalan ng suporta si Hiraya, sa pamilyang Cristobal, pero hindi inasahang gagawin nito ang lahat para ipagtanggol at iligtas ang reputasyon nito.Pero nang makita si Mia, may naisip siya.Nabalitaan niya ang tungkol sa nakaraan nina Kaelix at Mia. Ilang taon ding walang ibang babae si Kaelix, at may sabi-sabi na dahil daw ito sa childhood sweetheart niya.Pero misteryoso ang pamilyang Cristobal, at mahirap alamin ang totoo.Pero hindi maitatanggi ang nararamdaman, at kitang-kita sa kilos ni Mia, na hindi lang simpleng pagkagusto iyon.Bak

Lalong dumilim ang mukha ni Leonard.Senyasan na niya si Kaelix, na huwag, pero hindi ito nakinig at tumayo pa.“Okay lang ‘to.”Nanginginig sa sakit ang lalaking hawak ni Kaelix. Kahit may utos si Corazon, takot na takot pa rin ito sa harap ni Kaelix.Pero hindi ito pinakawalan. May narinig na kaluskos at tunog ng nabaling buto, at doon na lang ito bumagsak at napahawak sa braso.“President Jiang, bisita naman sila. Bakit kailangang magalit? Kung hindi pagkakaunawaan lang, ipaliwanag na lang. Alam ko namang alam ni Hiraya, ang mga bagay na ‘to, ‘di ba?”Lumapit si Corazon, at inutusang alisin ang lalaki sa sahig.Nagbulungan na naman ang mga tao.Mahigpit na nakakuyom ang kamao ni Mia, at kinakabahang tiningnan si Kaelix.Matagal na niyang sinasabi kay Kaelix, na mag-ingat sa ibang lalaki, pero hindi ito nakikinig.Kilalang-kilala niya ito; kapag may gusto, gagawin at gagawin nito nang hindi iniisip ang kahihinatnan. At ngayon, siguradong masakit ito para sa kanya.Umupo na lang si R

Pagkatapos mag-usap nina Leonard, at Kaelix, nagsimula na ang programa.Lumapit sina Corazon, at Leonard, at mainit na binati si Hiraya, at ang buong pamilyang Cristobal.Pangalawa na nilang nagkita, pero sobrang iba na ng ugali ni Corazon, ngayon. Tinatawag niya itong “Hiraya” at “pamilya” na parang matagal na nilang tanggap ang pagiging parte ni Hiraya.Pero habang tumatagal, lalong nakakaramdam ng kaba si Hiraya. Parang may masamang mangyayari.Pagkaupo ng host at mga bisita, tahimik na lahat at naghihintay sa anunsyo.Kitang-kita na may mahalagang sasabihin ang pamilyang Reynolds, dahil maraming dayuhan at kilalang tao ang inimbitahan.At hula ng iba, tungkol ito sa kasunduan ng pamilyang Cristobal, at Reynolds.Tulad ng inaasahan, kinuha ni Corazon, ang mikropono at nagpasalamat bago ibalita ang engagement nina Kaelix, at Hiraya.“Salamat sa pagdalo. Bukod sa salo-salo, may magandang balita ako. Ang apo natin na si Hiraya, at ang Presidente ng Cris Fam, na si Kaelix, ay opisyal n

“Sige na, mas gumanda ka nga sa suot mo.”Maingat na pinunasan ni Hiraya, ang buhok ni Andrea, gamit ang wet wipe at inayos nang kaunti ang make-up nito.“Salamat.” Tiningnan ni Andrea, ang damit at mahinang nagsabi: “Ibabalik ko ‘to pagkahugasan ko. At babawi ako sa’yo sa susunod.”Ngumiti si Hiraya “Huwag na masyadong seryoso. Magkaibigan naman kayo ni Jas, at tinulungan mo rin ako dati sa gala. Pantay na tayo.”“Magkaibigan? Hindi kami magkaibigan. Noong dinner, hindi ko siya tinulungan, ayoko lang kay Charlotte.”Tumikhim si Andrea, parang takot na baka ma-misinterpret siya.“At saka, huwag mo na akong ipagtanggol sa harap ng maraming tao. Kahit sino pang makisawsaw sa akin, walang magandang kahihinatnan.”“Bakit naman?”Naintriga si Hiraya.Mukha man itong malamig at mailap, pakiramdam ni Hiraya, ay sensitibo lang pala talaga ito at iba lang ang ipinapakita sa labas.“Hindi mo na kailangan malaman.”Pagkasabi noon, binuksan niya ang pinto at bumaba ng sasakyan. Nakita niyang nagh

Wala namang pakialam si Hiraya, sanay na siya sa ugali ni Andrea.At saka, napansin niyang iba ang itsura nito at nakita niyang papalapit si Jas.Alam niyang sensitibo si Andrea, pagdating kay Jas, at siguradong nahihiya ito na makita siya sa ganung kalagayan.“Hindi kita kukunin, pero family dinner ito at bilang host, responsibilidad kong ayusin ang gulo.”Mahinahong sabi ni Hiraya, at tinakpan niya ang katawan ni Andrea, para itago ito sa paningin ng iba.“Miss Andrea, pwede bang bigyan mo ako ng pagkakataon na samahan kang magpalit ng damit?”Ang lambing ng pananalita ni Hiraya, kaya natigilan si Andrea, at tumango na lang. Gusto na rin naman niyang umalis doon.Nakialam na si Hiraya, kaya hindi na masyadong umimik, pero hindi pa rin tumigil si Charlotte.“Sinampal niya ako tapos aalis na lang? Nasaan na ang mukha ko? Hiraya, hindi ba’t pabor mo lang kay Andrea, kaya mo siya pinagtatanggol?”Naiiyak na sabi ni Charlotte, habang pinapanood ng marami.Totoo, mukhang naapi nga si Andr