Maria's Lust at First Sight (SSPG)

Maria Loresca POV

Alas onse ng gabi, nakatayo ako sa harap ng pinto ng VIP lounge ng Velvet Room isang sikat na club sa Makati na pagmamay-ari raw ng isang Chinese na drug lord, pero wala akong pakialam. Ang mahalaga, nagbabayad sila ng cash, walang tanong, at hindi nanghihingi ng SSS number.

Ang trabaho ko rito ay tagalinis ng kubeta.

Oo. Nagwi-wipe ako ng ihi ng mayayamang lalaki sa bowl, nagsasampay ng tissue na nabasa ng tae ng mga babaeng naka-Dior, at nagkukuskos ng tiles na may puting mantsang hindi ko na inaalam kung ano.

Puta, ano bang ginagawa ko sa buhay ko?

Utang. 'Yan ang sagot.

May utang ako sa bangko na 1.2 million ito ay pinambayad ko sa ospital bill ng nanay kong nagkaroon ng stroke, tapos namatay din pagkaraan ng tatlong buwan. Salamat, Universe. May utang pa ako sa limang lending apps na araw-araw akong tinatawagan gamit ang mga numerong hindi ko na kilala. May utang ako sa kapitbahay namin sa Tondo, kay Aling Nena na nagpautang para sa libing, at kay Mang Boy na nagpahiram pambili ng kabaong.

Twenty-three years old ako, pero pakiramdam ko sixty-five na ako. Tatlong trabaho ang kailangan kong gampanan araw-araw, server sa umaga sa isang karinderia sa may Malate, cashier sa hapon sa isang convenience store sa Pasay, at tagalinis ng kubeta sa gabi dito.

Kaya nang may lumapit sa akin na lalaki sa loob ng VIP lounge upang malinis ng kubeta doon kasi may sariling CR ang VIP room ay hindi na ako nagtaka. Maraming manyakis dito at sanay na ako.

Pero iba siya.

Nakaupo siya sa leather couch, hawak ang isang baso ng whiskey na tinititigan niya. Naka-suit siya at hindi 'yung mumurahin sa divisoria, kundi 'yung halatang pinasadya sa Italy. Kulay charcoal gray. Black tie na ang silk ay kitang-kita sa ilalim ng ilaw. Relo niya? Hindi ako marunong tumingin ng brand, pero kumikinang na parang isang taon kong sahod sa tatlong trabaho ko.

Mga anim na talampakan ang taas niya, matangkad. Malapad ang balikat. Buhok niya ay medyo mahaba sa taas, naka-comb back. At ang mukha—putangina, para siyang na-edit sa Photoshop. Matangos ang ilong, panga na pwedeng maghiwa ng karne, at mga labing parang laging handang ngumisi.

Pero ang mga mata niya... malamig. Walang emosyon. Para bang lahat ng tao sa paligid niya ay kasangkapan lang.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Hindi ko alam kung anong itsura ko noon at sigurado ako na yung mukha ko ay pagod na pagod, yung uniporme kong itim na polo at maong na may mantsa ng bleach, yung kamay kong basang-basa pa ng zonrox.

Inakala ko sasabihin niya, "Miss, madumi ang CR."

Pero hindi.

"Five million," sabi niya.

Natigilan ako.

"Ha?"

"Five million pesos," ulit niya. Walang ngiti. Walang pag-bati. Diretso sa punto. "One night. My place. No names, no feelings, no bullshit."

Napainom ako ng alak. Hindi dahil sa gulat kundi dahil may natirang whiskey sa baso ng nakaraang customer na hindi ko pa nalilinis. Hinigop ko 'yon na parang tubig.

"Puta," sabi ko. Tapos hinarap ko siya. "Sige. Pero five million agad. Cash. At 'pag nilabasan ka sa loob ko, additional two."

Akala ko maiinis siya. Akala ko tatawanan niya ako.

Tumawa siya. Pero hindi 'yung normal na tawa. Malamig, parang yelo na nabasag sa sahig. At sa ilalim ng lamig na 'yon, may iba pa. Isang bagay na nagpadaloy ng kakaibang init sa tiyan ko.

"Deal," sabi niya. Tumayo siya. Mas matangkad siya kaysa sa inakala ko at kailangan kong pang i-angat ang ulo ko nang husto para makita ang mukha niya.

"Alam mo ba kung sino ako?"

"Hindi," sagot ko. "At sinabi mo, no names. So 'wag mo nang sabihin."

Muli siyang tumawa. "I like you." Iniabot niya ang kamay niya. "Let's go."

Hindi ko hinawakan ang kamay niya. Sa halip, tumingin muna ako sa paligid. Walang tao sa VIP lounge dahil alas onse y media na, karamihan ng mayayaman ay nasa loob pa ng mga private room kasama ang mga bayarang babae o droga. Ang bantay sa pinto ay si Kuya Rodel, na kilala ako at alam na hindi ako magnanakaw.

"Paano ko malalaman na hindi mo ako papatayin?" tanong ko.

"Hindi kita papatayin," sabi niya. "Sayang ang five million."

May punto siya.

Sumakay ako sa kotse niya na naghihintay sa labas ng gusali, isang itim na SUV na ang loob ay amoy leather at ang driver ay naka-unipormeng may guwantes. Hindi ako nagsalita sa buong byahe. Hindi rin siya nagsalita. Nakatitig lang siya sa bintana, minsan ay nakapikit, parang wala ako sa tabi niya.

Pero alam kong nandiyan siya. Alam ko dahil sa amoy niya na mabango, pero hindi pabango na nabibili sa mall. Amoy kahoy, amoy pera, amoy mayaman.

Dumating kami sa isang building sa BGC. Hindi condo bagkus ay ang malawak na penthouse. Buong top floor sa kanya. Pagpasok namin sa elevator, nag-swipe siya ng card, tapos nag-beep ang scanner para sa fingerprint. Puta, mas mahigpit pa sa bangko.

"Anong pangalan mo?" tanong niya habang paakyat kami.

"Bakit mo kailangan malaman?"

"Gusto ko lang malaman kung sino ang sisigaw sa ilalim ko mamaya."

Namula ako. Hindi naman ako nahihiya dahil limang milyon 'to, putangina. Pero ang lalaking 'to ay may kakayahang magpaluhod ng kahit na sino gamit lang ang boses niya.

"Maria," sabi ko. "Tala Loresca."

"Maria," inulit niya, tila ninanamnam ang bawat pantig. "Maganda."

Bumukas ang pinto ng penthouse. Hindi ako handa.

Buong dingding ay salamin na kita ang buong Makati at BGC—mga ilaw na kumikinang na parang mga bituin sa lupa. Ang sahig ay marmol. May grand piano sa isang sulok. At sa gitna, isang king-sized bed na natatakpan ng puting kumot na mukhang mas mahal pa kaysa sa isang taon kong upa sa Tondo.

"Hubarin mo ang damit mo," sabi niya. Hindi ito utos, pero hindi rin tanong.

Napatigil ako. "Wala man lang bang foreplay?"

Lumapit siya sa akin. Dahan-dahan. Bawat hakbang niya ay may bigat. Hanggang sa nasa harap ko na siya at sobrang lapit na naamoy ko ang whiskey sa hininga niya, nakita ko ang mikroskopikong peklat sa baba niya, naramdaman ko ang init ng katawan niya kahit hindi kami magkadikit.

"Ikaw ang foreplay ko," bulong niya. "Tingin ko pa lang sa'yo kanina sa club, basang-basa ka na."

At tangina. Tama siya.