Chasing the Billionaire

Chapter 1

“Kyaaaaaaaaaaah!” Napatili ako ng malakas ng makita ko na naman ang mukha ni Giovanni. Ang pogi niya talaga walang kupas. 

“Hoy! Ang lakas ng boses mo pakiramdam ko masisira na ang eardrums ko.” Inirapan ko na lang si Sofia ang kaibigan ko.

“Palibhasa kasi wala kang crush kaya hindi ka makarelate sa akin—-” Napatigil ako sa pagsasalita ng batuhin niya ako ng unan. 

“Aray! Napaka-violent mo naman!” Pagrereklamo ko. Napahawak na lang ako sa mukha ko na tinamaan ng unan. 

“Wala akong pakialam kung ayaw mo matulog. Pero pwede ba ‘wag ka ng sumigaw? Nakakabulahaw ka ng maraming tao, 10:00 pm na bruha ka!” 

Napatingin naman ako sa orasan at tama siya 10:00 pm na. Napakamot naman ako sa batok ko at nahihiyang umupo sa kama ko. 

“Sorry naman! Masaya lang naman ako.” Napanguso pa ako habang nagsasalita. Tinalikuran naman niya ako at nagtalukbong ng kumot. Napatingin naman ako sa Larawan na nasa tabi ng kama ko. Picture ni Giovanni, hindi siya nakangiti at blanko lang ang mukha, walang expression. Pero ang pogi pa rin kahit anong gawin. Naalala ko pa yung panahon na una ko siyang nakita. 

[FLASHBACK]

Malakas ang ulan noong araw na iyon.

Madilim ang langit at halos walang tao sa labas ng campus dahil sa biglaang pagbuhos ng ulan. Nagmamadali akong tumakbo, yakap-yakap ang bag ko at sinusubukang sumilong sa covered walkway.

“Aray!”

Napakamalas ko naman nadulas pa ako, nabitawan ko ang bag ko at kumalat ‘yun notebook ko sa basang sahig. Napangiwi ako sa sakit habang hinahawakan ang tuhod ko.

“Ang sakit…” mahina kong bulong. Marahan ko pang hinimas ang tuhod kong merong sugat. 

Sinubukan kong tumayo, pero nadulas ulit ako. Unti-unti nang namumuo ang luha sa mata ko hindi lang dahil sa sakit, kundi dahil sa hiya. Ilang estudyante ang dumaan, tumingin sandali, pero agad ding naglakad palayo. Mga walang puso! Hindi man lang bako tinulungan. Naiiyak na ako ang sakit pa ng tuhod ko at pakiramdam ko na sprain pa ang paa ko. 

Hanggang sa may isang pares ng sapatos ang biglang huminto sa harap ko.

Itim. Malinis. Mukhang mahal. Dahan-dahan akong napatingin pataas.

Isang matangkad na lalaki ang nakatayo sa harap ko, may hawak na payong. Basa ng ulan ang gilid ng buhok niya, pero nananatiling kalmado ang ekspresyon ng mukha.

‘Ang pogi.’

Hindi ko siya kilala. Ngayon ko lang siya nakita. New student? Hindi ko alam pero ng mapatingin ako sa mga mata niya ay para bang nagslow motion ang paligid at lumakas din tibok ng puso ko. 

Tahimik lang itong nakatingin sa akin at para bang sinusuri ang kaluluwa ko. Nakaramdam naman ako ng hiya. 

‘Nakakahiya naman kung kailan may nakita akong pogi ganito naman hitsura ko.’ 

Pagkatapos, yumuko ito at isa-isang pinulot ang mga notebook ko mula sa basang sahig. Nagulat ako. Hindi ko akalain na gagawin niya ‘yun sa mukha kasi niya parang wala siyang pakialam sa iba. 

“A-ako na po,” nagmamadali kong sabi, pilit kong inaabot ang mga notebook ko. Napapangiwi naman ako dahil sa pagkirot ng paa at tuhod ko. 

Hindi niya pinansin ang sinabi ko at patuloy lang nitong pinulot ang gamit kong nagkalat sa sahig. Pagkatapos, iniangat niya ang payong at bahagyang itinapat sa akin upang hindi ako mabasa ng ulan.

Nanlaki ang mata ni ko. 

“Salamat…” mahina niyang sabi, halos pabulong.

Tahimik pa rin siya. 

Malamig ang mukha at walang ngiti, walang emosyon. Pero sa kabila noon, ramdam ko ang kakaibang init sa dibdib ko.

“Are you okay?” tanong nito sa mababang boses.

Bahagya naman akong nagulat nang magsalita ito.

‘Putik pati boses niya pogi.’

“Kaunti lang… okay lang ako,” sagot ko at pilit na ngumiti kahit nanginginig ang tuhod ko.

Napatingin naman ito sa tuhod kong dumudugo dahil sa sugat kanina. Tapos ay bumalik ang tingin nito sa mukha ko. Awkward naman akong napangiti. 

Bahagyang kumunot ang noo niya. Para bang sinasabi nito na di ako magaling magsinungaling.

Nagulat na lang ako ng lumuhod siya at kinuha ang panyo sa bulsa niya. Itinali sa tuhod ko. Pagkatapos niya itali sa sugat ko yung panyo ay tumayo na siya. 

“Mukha kang basang sisiw.” Iniabot nito sa akin ang payong. Napasimangot na lang ako dahil sa sinabi niya.  

“Mag-ingat ka sa paglalakad,” sabi nito. 

Simple lang ang salitang ‘yun, walang halong emosyon.

Pero para sa akin, parang ‘yon na ang pinakamabait na bagay na narinig ko.

Bago pa ako makapagsalita muli, ay tumalikod na siya at nagsimulang maglakad palayo, unti-unti nababasa ng ulan. 

Nanatili ako sa kinatatayuan ko, nakatitig sa papalayong likod niya. 

Pakiramdam ko, may kakaibang nangyari sa loob ng dibdib ko.

Thump.

Thump.

Thump.

Napahawak ako sa dibdib ko. Ang lakas ng tibok ng puso ko. 

“Ano ‘to…?” bulong ko sa sarili. 

Hindi ko siya kilala. Hindi ko rin alam ang pangalan niya at ngayon ko lang siya nakita. Pero isa lang sigurado ako. 

‘Crush ko siya.’

—

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa school.

Habang naglalakad ako sa hallway, napansin kong maraming estudyante ang nag-uusap at nakatingin sa iisang direksyon.

“Dumating na raw siya.”

“Siya na naman.”

“Grabe, ang gwapo talaga.”

Napakunot naman ang ako ng noo. 

‘Sino kaya ang pinag-uusapan nila?’

Napatingin ako sa entrance ng building at doon ko muling nakita ang lalaking tumulong sa akin kahapon.

Naka-uniform ito, perpektong plantsado, at may kasamang ilang estudyanteng mukhang respetado sa campus. Diretso ang lakad nito, seryoso ang mukha, at tila walang pakialam sa atensyon ng mga tao sa paligid.

Parang may sariling mundo.

“Siya si Giovanni De Luca,” sabi ng isang babae sa tabi ko. 

“Anak ng De Luca Corporation owner.”

“Mayaman ‘yan. Billionaire family.”

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko inaasahan na super duper rich pala siya. 

‘Giovanni.’

Paulit-ulit kong binigkas ang pangalan niya sa isipan ko.

‘Giovanni.’

Hindi ko namalayan nakangiti na pala ako habang paulit-ulit na binibigkas ang pangalan niya sa isipan ko. 

Hindi ko akalain n

a mahuhulog ako sa kanya. Ito ba sinasabi nilang love at first sight? Akala ko dati ay cringe lang at corny lang magsasabi nun. Ngayon ay isa na ako sa mga korning tao sa mundo. 

“Ma f-fall ka rin sa akin.”