LOGIN"Salamat." hindi sa hinagap na masasabi ko ito kay MC sa dati kong asawa. "No, problem. It was my responsibility too. Anak ko rin siya at hindi mo pwedeng ilayo sa akin ang anak ko. "Look, MC hindi porket ikaw ang nakahanap kay Tyron ay okay na tayo. Hindi ko na siya ilalayo sayo pero may oras lang at araw na makakasama mo siya at dapat hindi ka susuway sa kagustuhan ko." ani ko. Sa totoo lang nang makita ko na masaya ang anak ko kanina. Iyong genuine smile niya sobrang saya ko. Hindi ko akalain na sasaya ulit ang anak ko ngayon. At ayoko naman ipagkait sa kanya ang kasiyahang iyon kaya napagdesisyunan ko na hindi na siya ipagkait sa kanyang sariling ama. "Thanks, Tamara." ani nito at nang akmang yayakapin niya ako umiwas ako. "Hmmm! Okay na. Sige na iiwan ko muna siya sayo at bukas na ako babalik. May gagawin pa ako sa company." ani ko at tumango lang ito sa akin kaya umalis na rin ako. Nang makalabas na ako ng ospital sumakay agad ako ng aking sasakyan at pinasibat ito pa
Nang maka alis ako ng ospital at nakauwi ng bahay napag isip isip ko ang lahat lahat. Sabi nga nila lahat gagawin ng isang ina para sa kanyang anak. Kaya kahit nagkakasakitan kami ng Daddy ng anak ko hindi ko pa rin dapat kalimutan ang pagiging Ina ko sa kanya. Naidlip lang ako at pagod na pagod ako sa byahe. Hinayaan ko na lang ang mag-ama na makapag bonding dalangin ko na pagalingin niya agad ang anak ko at itatama ko na ang lahat lahat. Pumikit ako at natulog gusto kung bawiin ang ilang gabing wala akong halos natulog although may tulugan sa loob ng ospital kaso hindi pa rin sasapat ang tulog ko sa mga ganoong pagkakataon at lugar. Habang bantay pa ang daddy niya sa anak ko susulutin ko ang pagpapahinga ko sa bahay. Nag alarm naman ako kaya magigising ako ng maaga. Three hours later nang marinig ko ang pagtunog ng alarm clock hudyat na para gumising ako at mag asikaso, balak kung lutuan ng arozcaldo ang aking anak. Kaya nagsimula na akong magprepated ng aking sarili. Nag inat
Samantalang sa loob naman ng emergency room himalang nagkamalay ang kanilang anak. Akala ni Tamara ay mawawala na ang kanyang pinakamamahal na anak. Nang sabihin ng doktor sa kanya na may heartbeat na ulit ang anak niya nakahinga siya ng maluwag kahit kaunti lamang. Katatapos lang rin niyang kumain at medyo inaantok na rin siya. Sa sobrang antok niya ay hindi niya namalayan ang sarili na nakatulog na pala siya. Nagising siya na parang may humahaplos sa kanyang ulunan hindi niya alam kung nanaginip nga ba siya o hindi. Nag unti-unti niyang idinilat ang kanyang mga mata nakita niya ang kanyang anak na si Tyron. "A-anak! Gising ka na?" tanong niya sa pag-aakalang nanaginip lamang siya. "M-Mommy! O-Opo!!" nauutal na sagot nito sa kanya. Hindi man lang naisip ni Tyron na kahit hirap mag salita ay nagawa pa rin niya. "Salamat sa Diyos, gising ka na anak. Pinag alala mo ng sobra ang Mommy. Saglit lang at tatawag ako ng doctor." Ani niya. Ngunit ng tatayo na siya agad nitong hinaw
Nabulabog ang Emergency room ng biglang tumigil ang paghinga ni Tyron. "Code blue! Code blue." wika ng doctor at sinimulan ng irevived ang bata. Paulit ulit ginagawa ng doctor at inoorasan ang bata. ilang segundo na nilang ginagawang isalba ang bata kaso wala man lang kitang nakikita indikasyon na buhay pa ito. Hanggang sa hindi tinigilan ng doctor na magkaroon ito ng hininga. "Oxygen!" utos ng doctor. Napalitan na ng bagong tangke ng oxygen. Samantalang nagugulat ang dalawa sa labas ng makitang maraming Nurses ang pumasok sa emergency. At nang silipin ni Tamara kung anong nangyayari halos gumuho ang mundo niya ng makitang sinasalba ang kanyang anak. "No! It can't be, huhuhu. Tyron, anak." palahaw na iyak niya mula sa labas ng emergency room.. Habang pinapakalma siya ni MC. "Let's do their job! We will wait here." aniya. "Ayokong tumanga dito na walang ginagawa para sa anak ko." bulyaw niya rito. "Alam mo kung wala kang sasabihin, umalis ka na lang! Hindi kita kailangan dito." sig
At Benitez Mansion Saktong kakauwi lamang niya at pagod na sumalampak sa kama ng kanyang kwarto. Wala siya sa mood makipag usap na kahit kanino at sobra siyang natakot sa nangyari kanina lang. Hindi niya akalaing makikita niya sa ganong kalagayang ang kanyang anak. Sariwa pa rin sa kanyang ala-ala ang mga dugo na nagkalat sa sahig at kumapit sa kanyang balat. Habang naghihintay siya ng tawag ni Tamara kung ipapaalam ba nito sa kanya ang nangyari sa kanikang anak, ngunit inabot na siya ng alas dos ng madaling araw kakahintay ng tawag nito pero, wala man lang. Ganon nga ba katindi ang galit jiti sa kanya at ayaw siyang bigyan ng karapatan para sa anak nila. Kasalanan rin naman kasi nito kung naging tapat lang sana ito sa kanya baka naging okay pa sila. Kaso mas pinili nitong iwan siya at magpakasasa sa Barcelona. Ayon ang matinding ikinagagalit niya na habang siya ay nag aagaw buhay nagawa nitong tikisin siya na iwan at magpakasaya sa malayo.Ipinikit na niya ang kanyang mga mata hang
Kanina pa siya pabalik balik sa emergency room. Hindi niya malaman ang gagawin ng mga oras na 'yon para siyang pinagsakluban ng mundo. Wala pa ring tawag mula sa emergency room kaya naman hindi siya mapakali sa kan'yang kinauupuan paroon at parito siya. Hindi niya rin natatawagan pa si Tamara ang Mommy nito hindi niya kasi alam ang sasabihin niya. Kaya nagpunta muna siya sa information section at nakiusap na tawagan ang number nito. Hindi pwedeng makita siya nito roon kaya tiniyak niya na magtatago siya sa oras na dumating ito. Matapos niyang maibigay ang cellphone nito umalis na siya agad at bumalik sa emergency room para makibalita kaso wala pa rin. Kaya nilalamon na siya ng kaba at pagkabahala. Pagod na rin siya kakaisip ng posibleng mangyari. Habang naghahanap naman si Tamara at nababaliw na nga kung saan niya hahanapin ang kan'yang nawawalang anak. At hindi talaga niya mapapatawad ang sarili niya kung sakaling may mangyaring hindi maganda sa anak niya. Kasalanan niya kasi '







