Home / Romance / Mellizas para mi jefe / Nadie la buscará

Share

Nadie la buscará

Author: Everly Writer
last update Petsa ng paglalathala: 2026-01-03 07:33:12

No quise mentirle a la madre superiora, pero tampoco me sentía capaz de decir nombres.

Me senté frente a ella, con la taza de chocolate aún caliente entre las manos, y hablé despacio, escogiendo cada palabra.

Le conté que había huido de un hombre multimillonario y poderoso, alguien que había sido mi jefe y que creía tener derechos sobre mi vida y sobre mis hijas.

No dije más. No dije quién era. No dije su apellido. Ella me escuchó sin interrumpirme, con esa calma que incomoda porque parece verlo todo.

—Los hombres con poder suelen confundir control con amor —dijo al final, en voz baja—. Y cuando eso ocurre, las mujeres pagan el precio más alto.

Asentí, sintiendo que el nudo en el pecho se aflojaba apenas un poco. Pensé que ahí terminaría todo, que mi secreto estaba a salvo.

Pero más tarde, cuando me pidió mi ropa para ponerla a lavar, sentí un sobresalto que no supe explicar. Le entregué el uniforme del hotel, doblado con torpeza, evitando mirarla a los ojos.

Ella tomó la prenda, la estiró con cuidado y se quedó observando el bordado en el pecho. No dijo nada. Sus dedos rozaron el logo con naturalidad: Evans. La gran compañía Evans. En ese instante supe que había fallado en ocultar lo esencial.

—Ponte esto esta noche —me dijo, como si nada—. Es algodón, te hará bien con el frio.

Me tendió un pijama sencillo, limpia, que olía a jabón. Yo la tomé con manos inseguras, esperando una pregunta, un reproche, cualquier señal de que había descubierto más de lo que yo había dicho. Pero no hubo nada. Ni juicio ni alarma. Solo ese silencio denso que hablaba por ella.

—Gracias, madre —susurré.

—Descansa, hija —respondió—. Mañana será otro día.

Me levanté y caminé hacia la habitación asignada, con el corazón acelerado y la certeza inquietante de que no era tan invisible como creía.

Justo antes de cerrar la puerta, la voz de la madre superiora me alcanzó desde el pasillo, suave pero firme:

—Y dime, Berenice… ¿ese hombre poderoso sabe ya que has desaparecido?

Sentí que si no hablaba en ese instante, el peso de todo lo vivido terminaría por aplastarme. Levanté el rostro y dejé que las palabras salieran, sin adornos, sin cuidado.

—Ese hombre es un desalmado —dije, con la voz rota pero firme—. Quería que abortara a mis bebés. A mis hijas. A este milagro que esperé toda mi vida sin saberlo.

Ella no reaccionó de inmediato. Solo me observó, como si estuviera leyendo algo más allá de mis gestos.

—Para él no significan nada —continué—. Es multimillonario. Puede tener cuantos hijos quiera, con cuantas mujeres quiera, pagando clínicas, contratos y silencios. Pero yo no… yo no voy a vender a mis hijos. No nacieron para ser una transacción.

La rabia me quemaba la garganta. Sentía el pulso acelerado, el temblor que ya no era de fiebre sino de miedo y determinación mezclados. Di un paso adelante, casi suplicante.

—Si desaparezco, no le importará. Solo buscará a otra mujer, otro vientre. Yo soy prescindible para él… pero mis hijas no lo son para mí.

La madre superiora se levantó despacio. Su presencia imponía una calma extraña. Se acercó y apoyó una mano tibia sobre mi hombro.

—Hija —dijo con suavidad—, cuando el corazón está herido y perseguido, la mente se nubla. No puedes cargar esto sola.

—No tengo a nadie más —respondí, bajando la mirada.

—Entonces tendrás a Dios —replicó—. Ora a la Divina Providencia. Pídele no riquezas ni castigos, sino la paz que necesitas para decidir bien. La tranquilidad también es una forma de protección.

Asentí, aunque dentro de mí seguía latiendo el temor de ser encontrada, de perderlo todo otra vez. Me giré para ir a la habitación, pero su voz me detuvo una vez más, más seria, más alerta.

—Y dime, Berenice… si ese hombre te encuentra, ¿estás dispuesta a enfrentarlo por tus hijas?

….. Caleb Evans…..

Sonreí con genuino orgullo mientras observaba a Sara Jenkins recorrer la boutique más exclusiva de la ciudad. La luz cálida resaltaba su figura y el brillo de sus ojos cada vez que tomaba una prenda nueva. Pensé, sin pudor, que así debía verse la madre de mis hijas.

—No escatimes —le dije, apoyado contra un mostrador de mármol—. Llévate todo lo que quieras.

Sara giró hacia mí con una sonrisa segura, casi calculada.

—Entonces no me limitaré —respondió—. La madre de tus gemelas debe representarte… y yo sé hacerlo muy bien.

Pidió vestidos maternales de telas suaves, abrigos elegantes, zapatos cómodos pero refinados. Luego añadió accesorios, joyas discretas y bolsos de diseñador. Las dependientas asentían, nerviosas y complacientes, mientras anotaban cifras que no me hicieron pestañear.

—¿Te gusta este? —preguntó, levantando un vestido color marfil.

—Te queda perfecto —contesté—. Mis hijas merecen lo mejor desde ahora.

Ella rio, satisfecha, y siguió eligiendo. Yo asentía, aprobaba, firmaba. Todo marchaba como debía. Sin embargo, en medio de aquel lujo impecable, una imagen inoportuna cruzó mi mente.

Un rostro pálido. Un uniforme barato. Un vómito manchando mis zapatos italianos.

Sentí cómo la mandíbula se me tensaba.

—¿Estás bien? —preguntó Sara, notando mi silencio.

—Perfectamente —mentí—. Solo pensé en un asunto menor.

Pero no lo era. Aquella empleada inepta regresó a mi memoria con una claridad molesta. La humillación, el olor, su mirada aterrada cuando ordené que la sacaran. Un odio frío me recorrió el pecho.

—¿Asunto del hotel? —insistió ella, acercándose.

—Una basura que ya fue retirada —respondí, seco—. Nada que deba preocuparnos.

Sara me observó un segundo más de lo necesario y luego sonrió, como si aceptara la respuesta sin cuestionarla.

—Entonces sigamos —dijo—. Aún faltan cosas para las niñas.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Mellizas para mi jefe   Caleb no tiene dudas

    Sentí el teléfono arder en mi mano apenas reconocí su voz.—Señora Berenice… soy yo —dijo, apresurado, con un tono que no tenía nadaque ver con la calma del día anterior.Me tensé de inmediato.—Lo reconozco —respondí seca—. ¿Qué quiere ahora?Respiró hondo al otro lado de la línea, como si estuviera corriendo.—No la llamo para molestarla. La llamo porque estoy preocupado.Fruncí el ceño.—Preocupado debería estar yo. Usted publicó las fotos de mis hijas sin mipermiso.Hubo un breve silencio, tenso.—Lo sé… y créame que no puedo dormir por eso —contestó—. Pensé que si lasponía en portada… quizá alguna empresa las vería. Podía abrirles unaoportunidad. Fue un error.Mi voz salió temblando, pero no de miedo, sino de rabia contenida.—Usted me prometió que solo me las enviaría al correo. ¡Me dio su palabra!—Y fallé —admitió, casi en un susurro—. Pero eso no es lo peor.Mi corazón comenzó a latir con fuerza.—¿De qué está hablando?Se escuchó un murmullo de fondo, como si estuviera m

  • Mellizas para mi jefe   Buscando un parecido

    Apreté con fuerza las manos de Samira y Samara y, casi instintivamente, lascoloqué detrás de mí cuando vi que el hombre cruzaba la acera hacia nosotras.Sentí mi corazón acelerarse. Mi espalda se tensó.—Buenas tardes —dijo él con una leve inclinación de cabeza—. Disculpe que laaborde así, señora, no es mi intención asustarla.Mi voz salió más firme de lo que me sentía.—Buenas tardes. ¿En qué puedo ayudarlo?El hombre me observó con atención, pero su mirada no era invasiva, sino inquieta.—No pude evitar notar el parecido entre sus hijas —respondió—. Es…extraordinario.Las niñas se asomaron por mis costados con curiosidad.Yo respiré hondo.—Son gemelas —contesté con cautela.Él asintió de inmediato.—Lo imaginé. Son realmente hermosas.Di un paso atrás, protegiéndolas un poco más.—Señor, si necesita algo, puede decirlo rápido. Estamos por irnos.El hombre levantó las manos en un gesto tranquilo.—Por favor, no tenga miedo. Soy retratista profesional. Trabajo con luz, rostros ye

  • Mellizas para mi jefe   El hombre de las caras graciosas

    Ese día pasé horas frente al teléfono enviando solicitudes para inscribir a mis hijas en el mejor colegio de la ciudad, y cada formulario me hacía sentir que estábamos dando un paso más hacia la vida que siempre soñé para ellas. A las cuatro de la tarde vibró mi móvil y, al ver la notificación de la entrevista socioeconómica, mi estómago se apretó, aunque me repetí que podíamos lograrlo; era el colegio más costoso de la ciudad, pero mis hijas merecían lo mejor.Leí una y otra vez la condición de que los aspirantes debían ir acompañados por sus padres, y me pasé la mano por la cara mientras pensaba que ellas no llevaban el apellido de nadie, que eran hijas naturales y aun así valían tanto como cualquier otra niña de ese lugar. Les di la noticia con una sonrisa:—Mañana tendremos la entrevista para que puedan estudiar.—¡Sí! —gritaron al unísono, saltando de emoción.Decidieron de inmediato que irían vestidas igual, con sus trajes Chanel verde oliva y pequeños lazos a juego, y yo las o

  • Mellizas para mi jefe   No puede ocultarse más la verdad

    Respiré hondo cuando el abogado dejó los documentos sobre la mesa y los deslizó lentamente hacia mí.Las hojas pesaban más que cualquier maleta que hubiera cargado en mi vida.Mis dedos temblaron al rozarlas y una pena espesa se me instaló en el pecho, como si el aire se hubiera vuelto demasiado denso para entrar.Recordé, sin querer, todas esas veces en que Alberto me hizo creer que apenas alcanzábamos para sobrevivir.Yo trabajaba turnos interminables, aceptaba humillaciones, ahorraba hasta el último centavo, mientras él guardaba su fortuna como un secreto sucio.Me ardieron los ojos. No por él, sino por la mujer ingenua que fui, por los años que regalé a un hombre que nunca me valoró.—Aquí está todo, señora Fuenmayor —dijo el abogado con tono solemne.Asentí sin mirarlo. Sentía que cada documento era una prueba de su traición, pero también una tabla de salvación para mis hijas.Al salir de la habitación, me acerqué a la enfermera con el corazón apretado.—¿Cuánto tiempo le queda?

  • Mellizas para mi jefe   Secretos

    ….Caleb Evans….Me quedé mirando el ventanal de mi oficina mientras la ciudad brillaba abajo como un tablero de ajedrez que me pertenecía.Con mi poder había ordenado que revisaran hasta el último registro del laboratorio.No aceptaba errores cuando se trataba de mis únicas muestras.El jefe de investigación apareció con una carpeta en las manos y la voz tensa.—Señor Evans… encontramos algo irregular.—Habla —le exigí sin mirarlo.—Hubo una inseminación equivocada. La mujer que recibió su material genético no fue Sara Jenkins. Fue… una desconocida.Giré de golpe.—¿Cómo que una desconocida? ¿Dónde está ahora?—Eso es lo más extraño —dijo el hombre—. Desapareció del país pocos días después del procedimiento. No dejó rastro.Apreté los puños.—Quiero un nombre. Un rostro. Algo.—Estamos rastreándolo, señor. Pero hay más… —suspiró y habló—. La mujer que la ayudó a irse fue Sara Jenkins.Sentí una oleada de furia recorrerme el cuerpo.—¿Estás diciendo que Sara…?—Sí. Ella localizó a la v

  • Mellizas para mi jefe   Una herencia

    El regreso fue como caminar directo hacia una tormenta. Desde que me senté en el avión no dejé de preguntarme si estaba cometiendo el peor error de mi vida. Samara dormía recostada en mi hombro y Samira miraba por la ventanilla como si el cielo fuera un cuento nuevo. Yo, en cambio, tenía el corazón lleno de ruido.Minutos antes de despegar había cometido la estupidez de escribir su nombre en la red.Caleb Evans.Ahí estaba su rostro perfecto, su sonrisa arrogante, encabezando rankings, inaugurando edificios, dando discursos sobre liderazgo. Parecía intacto. Como si yo nunca hubiera existido. Como si mis hijas no llevaran su sangre.—Mamá, ¿por qué miras así el teléfono? —preguntó Samara.—Nada, amor —mentí—. Solo… cosas viejas.Al bajar del avión, las niñas casi saltaron de emoción.—¡Mira eso! —gritó Samira—. ¡Ese edificio parece de cristal!—¿Aquí vive la gente rica? —susurró Samara.—Aquí vive de todo —respondí—. Y nosotras solo vamos de paso.Tomé un auto directo al hospital. No q

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status