MasukAPAT NA TAON ang mabilis na lumipas...Sa ibabaw ng matahimik na burol sa Antipolo, ang modernong glass-and-stone house nina Thorin at Celestine ay nakatayo pa rin nang payapa, pinaliligiran ng mga malalaking puno at ng mga namumukadkad na bougainvillea sa hardin.Araw ng Sabado ng hapon. Ang mainit at gintong liwanag ng araw ay dahan-dahang gumagapang sa malawak na wooden deck sa ikalawang palapag.Sa loob ng malaking art studio, ang amoy ng kamakailan lamang na inihandang oil paints at fresh canvas ay humahalo sa amoy ng brewed coffee. Nakatayo si Celestine sa tapat ng isang dambuhalang canvas, nakasuot ng oversized beige linen shirt na may kaunting pahid ng kulay na asul at dilaw sa gilid ng kaniyang manggas. Ang kaniyang buhok ay nakatali sa isang magulong bun, at sa kaniyang mga mata ay kumikislap ang isang pambihirang kapayapaan.Hindi na siya si Felicity Chavez City, at hindi na rin siya ang malamig na tagapagmana ng mga Meyer. Siya si Celestine Meyer-Evans, isang kilala at ig
DUMATANG ang umaga ng kasal nang walang anumang ingay mula sa media o sa mundo ng negosyo.Ang maliit at makasaysayang stone church sa Bellagio, isang Lumang simbahang nakatayo sa ibabaw ng cliffside na direktang nakatapat sa Lawa ng Como ay binalot ng amoy ng sariwang white roses, olive leaves, at baby’s breath. Ang sinag ng umagang araw ay dahan-dahang pumapasok sa stained glass windows, nag-iiwan ng makukulay na liwanag sa kahoy na sahig ng simbahan.Sa loob ng bridal holding room sa gilid ng chapel, nakatayo si Celestine sa harap ng full-length mirror. Nakasuot siya ng kaniyang pasadyang off-shoulder French lace gown. Ang mahabang cathedral train ay maayos na nakatagilid sa kaniyang paanan, habang ang antique silver locket na ibinigay ni Thorin noong nakaraang gabi ay maingat na nakatago sa ilalim ng kaniyang neckline, malapit sa kaniyang puso. Sa kaniyang daliri, kumikislap ang dalawang singsing, ang simpleng silver ring mula at ang solitaire diamond ring.Bumukas ang pinto at pu
PUMATAK ang mga unang araw ng tagsibol nang lumapag ang chartered private jet sa Malpensa Airport sa Milan.Mula doon, dalawang oras na binagtas ng kanilang convoy ang paliko-likong kalsada patungo sa hilagang bahagi ng Italya, hanggang sa tuluyang bumungad sa kanilang paningin ang payapang karagatan ng Lawa ng Como. Ang malamig na hangin mula sa mga kabundukan ay humahalo sa amoy ng mga namumukadkad na bulaklak sa gilid ng mga lumang kalsada.Ang napiling tirahan ng dalawang pamilya ay isang eksklusibong cliffside villa sa Bellagio, isang makasaysayang gusali na gawa sa lumang bato at salamin, nakatayo sa mismong gilid ng bangin na nakatapat sa malawak at bughaw na tubig ng lawa.“Nasa fairy tale ba tayo, Ate Fel?” pabulong na tanong ni Charlotte habang bumababa sa sasakyan, nakatitig sa mga klasiko at eleganteng haligi ng villa.Bahagyang napangiti si Celestine habang inaayos ang kaniyang cream trench coat. “It’s beautiful, Charlotte. Mas maganda pa sa mga nakikita ko sa mga art boo
LUMIPAS ang tatlong linggo matapos ang unang salo-salo ng dalawang pamilya sa bagong bahay sa Antipolo.Unti-unti nang bumalik ang dating sigla ng buhay. Araw-araw ay abala si Celestine sa kaniyang bagong serye ng mga painting sa kaniyang studio sa bahay, samantalang si Thorin naman ay dahan-dahan nang bumabalik sa kaniyang mga tungkulin sa Evans Group, bagaman mas pinipili na nitong magtrabaho mula sa bahay upang makasama ang kaniyang asawa.—ISANG BIYERNES ng gabi, naghanda si Thorin ng isang hindi inaasahang hapunan sa balkonahe ng kanilang bahay. Walang palamuti, walang mga media, at walang kasamang mga bisita. Ang tanging naroon lamang ay ang isang simpleng wooden table na napapalibutan ng malamlam na ilaw ng mga kandila at ang nakatatakot ngunit magandang tanawin ng kumikislap na mga ilaw ng lungsod sa ibaba.Nakatayo si Celestine sa dulo ng balkonahe, nakasuot ng isang simpleng white silk dress habang pinapanood ang hangin na humahampas sa mga puno.Dahan-dahang lumapit si Tho
DALAWANG LINGGO matapos ang nakatatakot na aksidente ay opisyal nang nakalabas si Thorin sa hospital.Bagaman may kaunti pa siyang benda sa ulo at kinakailangan pa ng bahagyang alalay kapag naglalakad nang malayo, ang kaniyang lakas ay mabilis na bumalik dahil sa walang katapusang pag-aalaga ni Celestine.Ngunit sa halip na bumalik sa malamig at napakalaking penthouse ni Thorin, o sa napakayamang mansyon ng mga Meyer sa Ayala Alabang, may hiwalay na desisyong ginawa ang mag-asawa.Bumili sila ng isang simpleng dalawang palapag na modern glass-and-stone house sa isang tahanang nakatayo sa ibabaw ng burol na nakatapat sa nakalululang tanawin ng skyline ng Metro Manila. May sarili itong malawak na hardin para sa pagpipinta ni Celestine, at may tahimik na balkonahe kung saan maririnig ang huni ng hangin at ng mga puno.Iyon ang kanilang naging panimula. Isang lugar na hindi pagmamay-ari ng Evans Corporation o ng Meyer Group, kundi isang tahanang binuo nila para sa kani-kanilang sarili.—
ISANG napakatahimik na segundo ang dumaan sa loob ng ICU suite matapos umalingawngaw ang paos na boses ni Thorin.Para kay Celestine, ang munting pabulong na iyon ay mas malakas pa sa kulog sa labas ng ospital. Parang huminto ang buong mundo, at ang tanging narinig lamang niya ay ang kaniyang sariling mabilis na paghinga at ang mabagal na pagtibok ng heart monitor na biglang bumilis nang kaunti.Dahan-dahang idinilat ni Thorin ang kaniyang mga mata. Sa gitna ng malabo at nakasisilaw na puting ilaw ng silid, ang unang imaheng gumuhit sa kaniyang paningin ay ang mukha ng kaniyang asawa. Basang-basa ng luha ang mga pisngi ni Celestine, namumula ang mga mata nito, ngunit naroon ang isang pambihirang lambing na matagal nang kinauuhawan ng kaniyang kaluluwa.“F... Felicity...” muling pabulong na usal ni Thorin mula sa ilalim ng kaniyang oxygen mask. Ang kaniyang boses ay tuyong-tuyo, may kasamang pait at matinding pagod, ngunit ang kaniyang mga mata ay nakatutok lamang sa dalaga.“Huwag ka







