เข้าสู่ระบบMADALING-ARAW na nang magsimulang kumalma ang hanging dala ng bagyo sa labas ng St. Luke’s Medical Center. Ngunit sa loob ng malawak na private hallway ng Intensive Care Unit, nananatiling mabigat at malamig ang hangin.Nakatayo si Celestine sa gilid ng glass window ng ICU suite, hindi iniaalis ang kaniyang tingin sa lalaking nakahiga sa loob. Hawak pa rin ng kaniyang kanang kamay ang kaniyang sariling mga daliri kung saan kumikislap ang muling isinuot na silver wedding ring.Sa kaniyang likuran, nakaupo sina Madame Mathilde at Selene sa leather couch, samantalang si Arnold naman ay nakasandal sa pader habang tahimik na nakikipag-usap sa kaniyang phone para sa mga karagdagang medikal na kagamitan.Ilang sandali pa'y mabilis at magkakasunod na mabibigat na hakbang na nagmumula sa elevator lobby. Mula sa nakabukas na pinto ng hall, pumasok ang dalawang taong mabilis na binabagtas ang kalye patungo sa suite ang isang may-edad na babaeng nakasuot ng simpleng black coat ngunit nagtataglay
NANATILING nakatayo si Celestine sa tapat ng salaming bintana ng studio. Sa kaniyang kanang kamay, mahigpit niyang pinipisil ang maliit na velvet box kung saan nakatago ang silver wedding ring na iniwan ni Thorin.Sa labas, mas lalong lumakas ang buhos ng ulan. Ang hangin ay humahampas sa mga puno sa kahabaan ng kalsada sa Cubao, at ang dilim ng gabi ay mas lalong nagiging nakatatakot dahil sa patuloy na pagkawala ng kuryente sa buong distrito.Patuloy ang mabilis na pagtibok ng kaniyang dibdib. Isang hindi maipaliwanag na kaba ang dahan-dahang kumakalat sa kaniyang buong katawan, isang malamig na pakiramdam na para bang may isang napakalaking panganib na naghihintay sa labas.Pumikit si Celestine at huminga nang malalim. “Magiging maayos lang siya... magaling magmaneho si Thorin...” pabulong niyang konswelo sa kaniyang sarili.Ngunit bago pa man niya maidilat ang kaniyang mga mata, biglang narinig ang mabilis at mabibigat na hakbang na umaakyat sa wooden staircase patungo sa kakarati
ALAS-OTSO na ng gabi at patuloy ang malakas na buhos ng ulan. Sa loob ng dalawang palapag na art studio sa Cubao, ang mismong studio na ibinigay ni Thorin sa ilalim ng pangalan ni Celestine ang tanging naririnig lamang ay ang malakas na pagpatak ng ulan sa bubong at ang marahang pagdaiti ng paintbrush sa malaking canvas.Nakatayo si Celestine sa gitna ng silid, nakasuot ng oversized grey sweater at faded denim jeans. May kaunting pahid ng pintura ang kaniyang pisngi at ang kaniyang buhok ay nakatali sa isang magulong bun. Iyon ang kaniyang paboritong oras ng pagpipinta, walang guwardya mula sa Alabang, walang pormal na damit bilang isang Meyer, at walang mga ilaw ng camera mula sa media.Sa gitna ng kaniyang pag-aasikaso sa kulay sa kaniyang palette, biglang narinig ang isang malakas na kulog. Kasabay ng pagkidlat ay ang mabilis na pagpatay ng lahat ng ilaw sa loob ng studio.Nabalot ng purong kadiliman ang buong silid. Napatigil si Celestine at dahan-dahang ibinaba ang kaniyang paint
TATLONG araw matapos ang matagumpay na pagtatapos ng kaniyang unang solo art exhibition, nakatayo si Celestine sa harap ng malaking salamin sa kaniyang silid sa Alabang mansyon.Sa kaniyang tabi, nakalapag ang maingat na nakabalot na malaking canvas, ang “The Rain in Cubao.” Ayon sa protocol ng gallery, ang courier service ng museum ang dapat maghatid ng mga nabiling obra sa mga kolektor. Ngunit noong umagang iyon, gumawa si Celestine ng isang desisyong nagpagulat maging kay Selene. “Sure ka ba riyan, Ate Celestine?” maingat na tanong ni Selene habang nakasandal sa pinto ng silid. “You don’t have to deliver it yourself. Puwede namang sina Nicolai na lang ang kumuha sa gallery.”Humarap si Celestine sa kaniyang kapatid. Nakasuot siya ng isang pormal ngunit simpleng black blazer at tailored trousers. “Gusto kong ako ang maghatid, Selene,” mahinahong sagot ni Celestine habang hinahaplos ang gilid ng nakabalot na painting. “Not as his wife, and not just as a Meyer. I want to deliver it a
ISANG buwan ang mabilis na lumipas matapos ang kontrobersyal na Charity Gala sa BGC.Sa kabila ng pagiging opisyal na tagapagmana ng Pamilya Meyer, naging matatag si Celestine sa kaniyang desisyon. Hindi siya pumayag na gumamit ng pondo mula sa Meyer Group para sa kaniyang sining. Sa halip, ginamit niya ang ibinigay na studio ni Thorin sa Cubao upang ihanda ang kaniyang kauna-unahang solo art exhibition, ang eksibisyong magiging patunay ng kaniyang sariling galing at pagkatao.Ibinuhos ni Celestine ang kaniyang buong puso at kaluluwa sa labing-dalawang malalaking canvas. Bawat guhit, bawat timpla ng pintura, at bawat linya ay naglalaman ng kaniyang mga lihim na luha, ng pait ng nakaraan, at ng hindi matapos-tapos na pangungulila sa lalaking kaniyang minahal.Araw ng pagbubukas ng eksibisyon sa isang kilala at modernong gallery sa Bonifacio High Street. Napakaganda ng ayos ng buong galerya. Ang malinis na puting pader ay napapalamutian ng mga painting ni Celestine, samantalang ang mga
PUMUTOK ang mga balita sa buong bansa pagkaraan ng dalawang linggo.Sa lahat ng lifestyle magazines, business journals, at social media platforms, iisang paksa lamang ang pinag-uusapan: ang opisyal na pagpapakilala sa nawawalang anak ng Pamilya Meyer sa pamamagitan ng isang dambuhalang Charity Gala at Grand Ball sa Grand Ballroom ng Grand Hyatt Manila sa Bonifacio Global City.Ang buong venue ay binalot ng mga puting orchid, crystal chandeliers, at ang pinakamamahaling gold accoutrements. Ang mga bisitang dumarating, mga senador, mga ambassador mula sa iba't ibang bansa, at ang pinakamalaking pamilya ng mga bilyonaryo sa Asya ay pormal na tinatanggap ng media sa gilid ng grand red carpet.Sa loob ng holding suite sa ikalimang palapag, nakatayo si Celestine sa tapat ng full-length mirror. Nakasuot siya ng isang pasadyang emerald green silk gown na idinisenyo ng isang sikat na Parisian fashion house. Ang kaniyang buhok ay maayos na nakatali sa isang pormal na chignon, habang ang isang m







