Second chance with Forbidden

Zariah pov

 

Nakatayo ako sa labas ng makapal na p***o ng kanyang opisina, hawak nang mahigpit ang mainit na supot na tila ba higit pa sa pagkain ang laman nito — tila ba dala nito ang lahat ng aming pinagsamahan. Buong hapon nang bumubuhos ang ulan, tumatama sa semento, at ginagawang ginto at pilak ang mga ilaw ng lungsod. Hindi ko inalintana ang pagkabasa ko. Apatnapung minuto akong nagmaneho nang palayo sa dinadaanan ko para lamang makita siya, para gulat-sorpresahin siya, at maramdaman muli na ako pa rin ang pinakamahalagang tao sa kanyang buhay. Hangal, iyon ang matatanto ko — na naghahanap ng patunay ng pagmamahal sa isang supot at biglaang pagbisita. Ngunit sa sandaling iyon, magaan ang aking puso, puno ng pag-asa na tanging dumarating lamang kapag naniniwala kang nakikita ka nang buo ng isang tao.

 

Inayos ko ang aking basang damit, huminga nang malalim, at itinaas ang kamay upang kumatok.

 

Ngunit tumigil ako.

 

Ang kanyang tinig ay umabot sa aking pandinig — mababa, banayad, pamilyar, at lubos na nakawasak. “Huwag kang mag-alala. Hindi niya malalaman. Walang muwang si Zariah. Iniisip niya na bubuo kami ng kinabukasan sa tulong ng pamilya niya. Kapag napirmahan na ang kasunduan, kapag nakuha ko na ang lahat ng kailangan ko, iiwan ko na siya. Malinis. Hindi niya man lang mapapansin ang pag-alis ko.”

 

Napatigil ang aking kamay ilang pulgada lamang mula sa p***o. Nawala ang init sa aking dibdib at napalitan ng malamig at mabigat na kirot na kumalat sa buong katawan. Nakatayo ako nang hindi makagalaw, hindi makahinga, hindi makapaniwala sa aking narinig.

 

Sumagot ang tinig ng isang babae — malambot, matamis, at puno ng pagtatagumpay. “At pagkatapos? Iiwan mo siya para sa akin?”

 

Tumawa si Kian. Ang tawa na iyon — pamilyar, magaan, nakakaakit — ngunit ngayon ay tila hindi na sa kanya nagmumula. Naging malupit ito. “Siyempre. Tawiran lang siya, mahal. Wala nang iba. Isang bagay na tatawirin hanggang marating ko ang tunay kong ninanais.”

 

Tawiran lamang. Wala nang iba.

 

Bawat salita ay tumama sa akin nang sunod-sunod, mas mabigat sa bawat pagkakataon. Tatlong taon. Tatlong taong gumigising nang maaga para magtimpla ng kape, nagpupuyat upang pakinggan ang kanyang mga pangarap, ipinagtatanggol siya sa iba, at ibinigay ang buong puso ko nang walang hinihinging kapalit — at ako ay isa lamang bagay na gagamitin at itatapon pagkatapos.

 

Dahan-dahan akong umatras, nanginginig ang aking mga tuhod. Nahulog ang supot mula sa aking kamay at bumagsak sa sahig nang mahina. Nabuksan ito at kumalat ang mainit na pagkain sa mga tiles — sira, magulo, hindi na maibabalik. Tulad ng lahat ng aking pinaniniwalaang totoo.

 

Tumigil ang usapan sa loob.

 

“May narinig ka ba?” tanong ng babae, puno ng pagdududa.

 

Hindi ako naghintay pa. Hindi ako kumatok. Hindi ako sumigaw. Hindi ko hiningi na humarap siya sa akin. Tumalikod ako at tumakbo — sa pasilyo, lampas sa mga elevator, patungo sa hagdanan. Dalawa o tatlo ang hakbang ko sa bawat pag-akyat, hindi inaalintana ang tunog ng aking sapatos sa marmol, hindi inaalintana kung nakikita nila akong umiiyak. Kailangan ko lang lumayo. Malayo sa kanya. Malayo sa mga kasinungalingan. Malayo sa babaeng naniwala sa magagandang katapusan.

 

Lumabas ako at sinalubong ng ulan — malamig, malakas, tumatama sa aking mainit na pisngi. Humalo ang ulan sa aking luha hanggang hindi ko na matukoy kung alin ang alin. Naglakad ako nang mabilis, tumakbo nang walang tiyak na pupuntahan, walang dalang plano — tanging ang kaisipang paulit-ulit sa isipan: Wala akong mapupuntahan.

 

Nasa ibang lugar ang aking mga magulang. Abala ang aking mga kaibigan. At ang taong inaasahan kong mananatili sa aking tabi — siya mismo ang dahilan ng aking pag-iisa.

 

Kumulog nang malakas. Hinigpitan ko ang aking manipis na balabal. Ang mga ilaw sa kalsada ay nagbibigay ng mahahabang anino. Hindi ko alam kung nasaan ako. Hindi ko rin inalintana. Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa makarating sa isang tahimik at madilim na lansangan. Doon ko narinig ang ugong ng makina — papalapit at dahan-dahang huminto sa aking tabi.

 

Napalingon ako, kinakabahan. Isang itim at makintab na sasakyan ang tumigil sa aking tabi, nakasarado ang bintana. Umatras ako at sumandal sa pader.

 

Bumaba ang bintana.

 

Isang lalaki ang sumilip — matangkad, malapad ang balikat, kalahati ang mukha sa dilim ngunit matatag at kalmado ang mga mata. “Sumakay ka,” wika niya. Malalim ang tinig, may awtoridad ngunit hindi nakakatakot. “Hindi ligtas maglakad ka nang mag-isa sa gitna ng bagyo.”

 

“Maayos lang ako,” bulong ko at naglakad palayo — ngunit nanghihina ang aking mga tuhod at nanginginig ang aking tinig.

 

Hindi siya umalis. Nanatili siya roon, nakatingin sa akin nang may kabutihang hindi ko maipaliwanag. “Hindi ka maayos. Nanginginig ka. Umiiyak ka. At naliligaw ka.”

 

Tumigil ako. Tumingin ako sa kanya — at sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, nagtiwala ako. Walang pagnanasa sa kanyang mga mata, walang masamang hangarin — tanging tunay na pag-aalala. Hindi ko siya kilala. Marahil ay hindi ko na siya muling makikita. Ngunit sa sandaling iyon, siya lamang ang tunay na bagay sa paligid.

 

Binuksan ko ang p***o at sumakay.

 

Mainit at tahimik sa loob. Inabot niya sa akin ang isang makapal na amerikana. “Isuot mo ito. Magkakasakit ka.”

 

Isinuot ko agad. Malaki ito sa akin, malambot, at may amoy ng siksikang kahoy at ulan — ang amoy niya. “Salamat,” nagawa kong sabihin sa nanginginig na tinig.

 

“Saan ka pupunta?” tanong niya habang dahan-dahang pinapaandar ang sasakyan.

 

Nag-alinlangan ako. Hindi ako makakauwi — hindi ngayon. “Wala akong gustong puntahan ngayon.”

 

Tumango siya nang dahan-dahan, tila nauunawaan. “Sumama ka sa akin. Sa bahay ko. Ngayong gabi lang. Magiging ligtas ka doon.”

 

Dapat sana akong tumanggi. Ngunit pagod na ako — pagod na maging tapat, pagod na mag-alala, pagod na magmahal nang higit kaysa sa minamahal. Kaya tumango ako at hinayaan siyang dalhin ako palayo.

 

Tahimik ang biyahe. Hindi siya nagtanong. Hindi siya nagpilit. Nang makarating kami sa kanyang tahanan, mainit na sinalubong kami ng mga ilaw at amoy ng lumang aklat at nasusunog na kahoy. Nagtimpla siya ng tsaa at umupo kami sa harap ng apoy. Doon ko isinalaysay ang lahat — ang tatlong taon, ang mga salitang narinig ko, ang sakit na hindi ko maipaliwanag. Tahimik siyang nakinig, hindi lumalayo ang tingin sa akin.

 

Nang matapos ako, nagsalita siya nang mahinahon. “Hindi karapat-dapat sa isang luha mo ang taong gumawa nito sa iyo.”

 

“Ibinigay ko sa kanya ang lahat,” bulong ko. “Ngunit hindi iyon sapat. Kailanman ay hindi magiging sapat.”

 

Inabot niya ang aking kamay — mainit at matatag. “Hindi mo kailangang maging sapat para sa taong hindi nakakakita sa iyong halaga. Kailangan mo lang maging sapat para sa sarili mo. Darating ang araw na may makakakilala sa iyo nang buo — sa lahat ng bahagi mo — at mamahalin ka niya nang walang pag-aalinlangan.”

 

Nagtagpo ang aming mga mata. Lumapit siya nang dahan-dahan, binibigyan ako ng pagkakataong umatras — ngunit hindi ako umalis. Nang magtagpo ang aming mga labi, hindi ito pagtatakip sa nakaraan. Ito ay pag-alala — kung paano maging nakikita.

 

Hindi kami nagtanungan ng pangalan. Hindi namin pinag-usapan ang bukas. Nang sumikat ang araw, tumayo siya sa tabi ng kama. “Kailangan ko nang umalis. Ngunit hahanapin kita. Ipinapangako ko iyon.”

 

Nawala siya — iniwan ang amerikana, isang alaala, at ang pakiramdam na hindi aksidente ang aming pagkikita. Magbabago na ang takbo ng aking buhay.

 

Susunod