Married to the Man I Can't Fall For

Hindi ko kailangan ng asawa.

Lalo na ng asawang mayaman, makapangyarihan, at sanay na nasusunod ang gusto.

Sa totoo lang, sapat na sa akin ang maliit kong event business, ang iilang taong nagtatrabaho sa akin, at ang tahimik na buhay na pinaghirapan kong buuin.

Kaya kung may isang bagay akong sigurado noon, iyon ay ito:

Hindi ako mag-aasawa dahil kailangan ko ng lalaki.

Hindi ko rin kailangan ng lalaking sasagip sa akin.

Kaya nang makilala ko si Dominic Sinclair, wala akong dahilan para isipin na magiging mahalaga siya sa buhay ko.

Sa simula, isa lang siyang kliyente.

Isang napakahirap kausap na kliyente.

---

“Amara, five minutes!”

Napalingon ako kay Bea habang hawak ang clipboard ko.

“Coming!”

Mabilis kong inayos ang huling detalye sa table arrangement bago ko muling sinuri ang buong ballroom.

Cream-colored flowers.

Warm lighting.

Simple gold accents.

Walang sobrang dekorasyon.

Eksaktong gusto ko.

Isa itong corporate dinner para sa isang bagong project ng Sinclair Group. Malaking client iyon para sa maliit kong business, kaya gusto kong maging maayos ang lahat.

Hindi ako sanay umasa sa swerte.

Mas gusto kong siguraduhing tama ang trabaho ko.

“Ma'am.”

Napalingon ako sa isang staff.

“May naghahanap po sa inyo.”

“Sino?”

Hindi na siya nakasagot.

May isang lalaking nagsalita mula sa likuran ko.

“Ako.”

Napalingon ako.

At doon ko unang nakita si Dominic Sinclair.

Hindi ko alam kung bakit ang unang pumasok sa isip ko ay—

Tahimik siya.

Hindi yung tahimik na awkward.

Iyong tahimik na parang hindi niya kailangang magsalita para mapansin ng mga tao.

Naka-dark suit siya, walang tie, at may hawak na cellphone. Maayos ang buhok, diretso ang tindig, at seryoso ang mukha.

Hindi siya mukhang galit.

Pero hindi rin siya mukhang madaling lapitan.

“Ms. Velasco?”

“Yes?”

“Dominic Sinclair.”

Ah.

Siya pala.

Ang Managing Director ng Sinclair Group.

Ang lalaking ilang beses ko nang nakausap sa email pero ngayon ko lang nakita nang personal.

Iniabot niya ang kamay niya.

Tinanggap ko.

“Nice to meet you.”

“You too.”

Binitiwan niya agad ang kamay ko.

Walang lingering touch.

Walang flirting.

Walang kahit anong nakakailang.

Good.

Mas gusto ko iyon.

Tumingin siya sa paligid.

“Everything's ready?”

“Yes.”

“Any problems?”

“None.”

Tumango siya.

“Good.”

Akala ko tapos na ang usapan.

Pero napansin niyang muli ang centerpiece sa pinakamalapit na mesa.

“This wasn't in the original design.”

Napatingin ako sa flowers.

“Actually, it was.”

“I don't remember approving it.”

“Because I changed it.”

Tumingin siya sa akin.

“Without asking?”

“Oo.”

“Why?”

“Because the original arrangement didn't work with the venue.”

Sandaling katahimikan.

Hindi siya mukhang galit.

Curious lang.

“So you changed the client's design?”

“Hindi ko binago ang gusto ninyo. In-adjust ko lang para mas maganda ang resulta.”

“And if I don't like it?”

“Then sabihin mo sa akin.”

Diretso ang sagot ko.

“Pero hindi ko ito babaguhin dahil lang hindi mo pa nakikita kung ano ang magiging itsura kapag tapos na.”

Bahagyang umangat ang kilay niya.

“You're confident.”

“Sa trabaho ko? Oo.”

“And if you're wrong?”

Napangiti ako.

“Then ako mismo ang aamin.”

Ilang segundo niya akong tinitigan.

Then—

“Fair.”

Iyon lang.

Lumipat siya sa kabilang table.

At hindi ko alam kung bakit, pero napangiti ako nang bahagya.

Hindi siya mahirap kausap dahil mayabang siya.

Mahirap siya kausap dahil pinag-iisipan niya muna ang lahat.

At somehow, mas nakakainis iyon.

---

Natapos ang event nang walang malaking problema.

Actually, mas maayos pa kaysa sa inaasahan ko.

Habang nagliligpit ang team, nakita kong nakatayo si Dominic sa may entrance.

Akala ko aalis na siya.

Pero nang mapansin niya ako, lumapit siya.

“Good job.”

Simple.

Walang paligoy-ligoy.

“Thank you.”

“The changes worked.”

Napangiti ako.

“I told you.”

Tiningnan niya ako.

“Don't get used to being right.”

Napatawa ako.

“Don't worry. Hindi naman ako umaasa.”

Saglit kaming natahimik.

Then he said—

“Coffee?”

Napakunot ang noo ko.

“Coffee?”

“There’s a café downstairs.”

Tiningnan ko siya.

Hindi ko alam kung bakit niya ako niyayaya.

At mas lalong hindi ko alam kung bakit parang hindi naman ako tutol.

Pero bago pa ako makasagot—

tumunog ang cellphone ko.

Mama.

Agad kong sinagot.

“Ma?”

Tahimik sa kabilang linya.

“Anak…”

Nagbago ang boses niya.

“Ano 'yon?”

“May problema.”

Nawala ang ngiti ko.

“Anong problema?”

“Yung property.”

Nanikip ang dibdib ko.

“Anong nangyari?”

“May dumating na legal notice.”

Napatingin ako sa paligid.

“Kanino galing?”

Sandaling katahimikan.

“Sa Sinclair Group.”

Napatingin ako kay Dominic.

Nakatayo pa rin siya sa harap ko.

Pero nang marinig niya ang sinabi ko, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Ma, sigurado ka?”

“Oo. Sabi nila may dispute sa ownership.”

“Pero matagal nang ginagamit ng pamilya natin 'yon.”

“Alam ko.”

“Then bakit ngayon?”

Hindi agad sumagot ang nanay ko.

“Hindi ko alam, anak.”

Napapikit ako.

Yung property na iyon ang naging sandalan ng pamilya namin sa loob ng maraming taon.

Hindi lang iyon lupa.

Nandoon ang maliit na bahagi ng negosyo ng pamilya namin.

Kapag nawala iyon, maraming mawawala sa amin.

“Ma, huwag kang mag-alala. Aayusin natin.”

Ibinaba ko ang tawag.

Pagtingin ko kay Dominic, seryoso na ang mukha niya.

“May alam ka?”

Hindi siya sumagot agad.

“Dominic.”

Tumingin siya sa akin.

“May alam ka ba tungkol dito?”

Huminga siya nang malalim.

“Yes.”

Isang salita lang.

Pero sapat na para kumabog ang dibdib ko.

“Since when?”

“Matagal na.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Because tonight was supposed to be about the event.”

“Hindi na ngayon.”

“I know.”

“May kinalaman ba ang pamilya ko sa project ninyo?”

“Yes.”

“Gaano kalaki?”

Hindi siya sumagot.

Mas lalo akong kinabahan.

“Dominic.”

Tinitigan niya ako.

At sa unang pagkakataon, nakita kong hindi siya sigurado sa susunod niyang sasabihin.

“We need to talk.”

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

“About what?”

Sandali siyang natahimik bago sumagot.

“About a problem that started long before you and I met.”

Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko.

Pero isang bagay ang malinaw.

Kanina lang, si Dominic Sinclair ay isang kliyente.

Ngayon—

siya ang taong nasa kabilang panig ng problemang maaaring magbago sa buhay ng pamilya ko.

At wala akong ideya kung paano kami makakahanap ng solusyon nang hindi kailangang may isang taong matalo.

Hindi ko pa alam na ilang linggo mula sa gabing iyon, isang proposal ang maririnig ko mula sa kanya na hindi ko kailanman inakalang iaalok ng isang lalaki sa akin.

“Marry me for six months.”