LOGINSee you next chapter 💕
“Carmen... please stay here with me. Ikaw ang gusto kong makasama rito,” ani Shaun kay Olivia, bakas sa boses ang pakiusap. Sinabi niya iyon habang naririto ako sa harapan niya, nakikisimpatya sa kalagayan niya. Hindi na lamang ako kumibo kahit kanina pa ako nagpipigil ng gigil sa loob-loob ko. Kanina niya pa hawak ang kamay ni Olivia. Tila ayaw niyang bitawan ang kamay nito. Parang mas gusto niya pang kasama si Olivia kaysa sa magulang niyang nasa gilid lamang, pinapanood sila. Nakalipat na ng kuwarto si Shaun. He is going to stay here for two days para obserbahan pa ang kanyang kondisyon, at kailangan rin nilang hintayin ang result ng panibagong test lalo na sa kanyang ulo, baka kasi may problema pa na nangangailangan ng mabilis na aksiyon, para naman maagapan kung mayroon pa ngang kailangan i-under sa surgery o mas matinding medical attention. “Yeah, I will stay here,” tugon namin ni Olivia. Napangiti naman si Shaun. “Thank you, Carmen,” pasalamat niya bago niya naisipan
“I... I c-can't move my l-legs,” utal-utal na saad ni Shaun, nakatulala pa rin, tila wala sa sarili. Napahiwalay naman ng yakap ang kanyang ina at parehong napatingin ang kanyang mga magulang sa kanyang hitang nakabendahi. Tuluyan kaming napapasok sa loob nang maramdaman ang bigat sa sinabi ni Shaun. Mukhang ito na ang sinasabi ng doctor noong mga huling araw. “Why c-can't I move my legs? I c-can't feel it,” aniya, tuluyang bumalik sa sarili at napatingin sa doctor na nakatayo sa gilid ng kama. “Doctor... w-why I can't feel my legs? I c-can't move it,” tuloy pa niya, bakas na ang pamumula sa kanyang mga mata. “You had a fracture in your spinal column sa lower thoracic region at posibleng naapektuhan ang spinal cord mo kaya ngayon ang resulta ay nagkaroon ka ng limitations sa movement ng iyong lower extremities,” paliwanag ng doctor. Ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya na tila tumigil ang oras at humina ang tunog sa paligid. “It's t-temporary right? Makakalakad pa ako ulit hi
Habang pinagmamasdan ko siyang kumakain, hindi ko maiwasan na mag-daydream. Her being my wife again, we eat on the same table in our own peaceful home kasama ang anak naming si Flynn pati na rin ang future babies namin. Hindi ko mapigilan na mapangiti nang mas malapad, kahit nagmumukha na akong tanga sa harapan niya. Napatingin siya sa akin, at kaagad na napakunot-noo noong mapansin niyang tila wala na naman ako sa aking sarili. “Parang kailangan mo ring kumain, Seg. Para kasing natatakasan ka ng iyong sarili,” komento niya. Natawa lamang ako nang mahina at umayos sa pagkakaupo, para hindi halatang lutang ang utak ko. “After my graduation, magpakasal na tayo,” saad ko. Nagkatitigan kami sandali, parehong seryoso ang mata namin kahit kalmado ang boses. “2 years pa iyon bago mangyari,” sagot niya. “1 year and 3 months,” pagtatama ko, hindi inaalis ang tingin ko sa kanya. “Pwede pang umiksi iyon dahil nagpaplano akong mag-enroll for summer class para naman mas mapadali ang pag-grad
**Segundo** Tahimik ko siyang pinagmamasdan mula sa maliit na bintanang salamin ng ICU private room. Nakaupo siya sa reclining visitor chair na nasa gilid ng hospital bed. Olivia is holding Shaun’s hand habang nakabantay rito. Siya ay pumupunta rito araw-araw simula noong ma-aksidente si Shaun. It's been two weeks ago. Nakayuko siya, at sa pagod at puyat niya sa magdamag na pagbabantay, napahilig na ang ulo niya sa gilid ng kama ni Shaun. Napahawak ako sa dibdib ko. Kumikirot na naman ito sa tuwing naiisip ko na she prioritizes Shaun over us—me and Flynn. Madalas niya lamang pinapahatid ang anak namin sa mansiyon gamit ang personal driver ng parents niya, tapos siya naman ay diretso sa hospital para samahan si Tita Celestina sa pagbabantay. Pilit kong sinasantabi ang paninikip ng dibdib ko. I needed to understand na noong nasa ibang bansa siya, si Shaun ang naging sandigan niya sa mga panahon na mag-isa siya. Paulit-ulit kong itinatatak sa isip ko na she is doing this not only out
“Please stay here in Elbierro. I promise, babawi ako. Hindi na ako aabsent. Susubukan kong i-perfect lahat ng exams ko next sem. I will do all my homework. I will study more in advance. I’ll do whatever it takes to get my name back at number one next semester. I’ll do it… just please stay at Elbierro. Nagmamakaawa ako sayo,” aniya, tuluyan na siyang napaiyak sa harapan ko. Hindi na niya tinago ang mukha niya, hinayaan niyang makita kong tunay siyang durog. Marahan kong inagaw ang kamay ko. I tapped his head just to comfort him even just a bit. “Ok. I won’t transfer,” saad ko sa kanya. Kaya napangiti siya kahit may luhang nag-uunahan sa kanyang mga mata. At sa ngiting iyon, ramdam ko ang piraso ng pag-asa na bumalik sa kanya. “Ihahatid kita sa mansiyon ninyo, but starting tomorrow, do it what you promise,” ani ko. Napatingin siya sa akin nang ilang sandali bago siya tumango. “I will do it,” sagot niya, halatang napapasinghot pa rin. “Napakaiyakin mo pa rin talaga, Seg,” ika ko bag
“Ma'am,” mahinang boses mula sa likuran ko ang siyang nagpahinto at nagpalingon sa akin. Napahigpit ang hawak ko sa hawakan ng pinto ng kotse noong makita ko si Seg. Nakasilip siya at nagtatago sa isang itim na sasakyan na katabi ng kotse kong nakaparada sa parking lot ng department building ng Institute of Commerce and Information Science, pagmamay-ari ito ng isa sa Elbierro Hunter College highest officials. Kita ko ang tensyon sa postura niya, na parang ilang minuto na siyang naghintay doon. I decided to ignore him. I opened the door and got ready to get into my car nang mabilis siyang lumapit sa akin. Kita ko sa mukha niya ang takot at ang pangamba na mahuli kami. Alam niyang delikado ang sitwasyong ito, ang magkita kami lalo na’t nasa parte ito ng Departamento na hindi maiiwasan na maraming estudyante ang dumadaan, pero narito pa rin siya. “Pasakay,” aniya at mabilis siyang umikot sa kabila. Seryoso ko siyang tinapunan ng tingin pero napakaway lamang siya sa akin at itinuro ang







