MasukChapter 7
Was she intentionally stopping her? Alam ba nito ang nangyari sa Rose Garden?
Mahigpit na hinawakan ni Señora Cynthia ang kamay ni Ophelia, bahagyang namumula ang mga mata.
"Good child! May mga bagay na once na gawin mo, wala nang balikan pa. Please, I will stand up for you after you've suffered this injustice," sabi niya, nanginginig ang boses at mas lalong humigpit ang hawak. "Pag-isipan mong mabuti, gusto mo pa ba talagang pumunta?"
Naunawaan ni Ophelia ang lahat. Sinadya siyang pigilan ni Señora Cynthia, tina-try nitong i-cover si Dominic! Isang matinding lungkot ang biglang umapaw sa puso ni Ophelia.
Kahit na si Señora Cynthia lang ang tanging tao sa buong Villacorta na tunay na nagmamalasakit sa kanya, lola pa rin ito ni Dominic.
Dahan-dahang hinila ni Ophelia ang kamay niya palayo.
"Lola... I’m sorry," mahina niyang sabi, umiwas ng tingin.
Ayaw niyang mag-alala at masaktan ang matanda, pero kung palalagpasin niya ang pagkakataon ngayon, hindi niya alam kung kailan ulit magkakaroon ng chance!
Huminga siya nang malalim, saka dire-diretsong naglakad papunta sa rose garden.
Palapit siya nang palapit sa pader, at unti-unti na niyang naririnig ang boses ni Claudette.
"Dom, be gentle..." bulong nito, may halong lambing.
"It’s so hot..." dagdag pa nito, halos hingalin.
"Dom, did you touch her or not?" halata sa boses nito ang pagseselos.
"Dom, swear you only have me as your woman…"
"Claudette, my feelings for you have always been the same..." Sumagot si Dominic sa mababang boses. "Heaven and earth bear witness, I don't want any other woman..."
May mga malalabong, ambiguous na tunog na dahan-dahang umaabot sa kanya.
Hahakbang na sana si Ophelia para ilantad ang dalawa, nang biglang may sumigaw mula sa likuran.
"Señora, anong nangyari?" sigaw ng isang kasambahay.
"Señora—!"
"Madam Ophelia, bilisan n’yo po, nawalan ng malay si Señora—!"
Biglang napahinto si Ophelia sa kinatatayuan niya.
Isang hakbang na lang, at mabubunyag na niya ang pekeng mukha ni Dominic na kunwari mabait at maalaga! Pwede na niyang ilantad ang relasyon ng dalawa. Pwede niyang ibunyag ang pagtataksil nito sa kanya. At kung hindi pa sila umamin, may recording pa siya na pwede niyang i-play publicly at tuluyang sirain ang lahat ngayong gabi!
"Madam Ophelia, pakiusap—!" pakiusap ng kasambahay, halos umiiyak na.
"Madam Ophelia, mamamatay na si Señora!" sigaw pa nito, desperado.
Lumingon si Ophelia at naglakad pabalik sa direksyon kung saan bumagsak si matanda.
Habang naglalakad siya, pabigat nang pabigat ang mga hakbang niya, at pakiramdam niya ay parang unti-unting nahuhulog sa isang malalim na abyss ang puso niya.
"Lola? Lola?" tawag niya, bahagyang nanginginig ang boses.
Tuluyan nang nawalan ng malay si Señora Cynthia. At sa sandaling iyon, wala ni isa mang ibang katulong sa buong backyard kundi silang iilan lang.
Nataranta si Manang Lordes, nanghina ang mga tuhod niya at halos hindi makatayo.
Nanatiling kalmado si Ophelia at agad na nag-utos, "Jolie, bilisan mo, pumunta ka sa front yard at tumawag ng tulong!"
Maingat niyang inalalayan si Señora Cynthia, saka napalingon sa archway papunta sa Rose Garden. Hindi pa rin lumilitaw si Dominic. Sayang ang pagkakataon dahil na-alert nila ang adulterous couple at nakatakas pa ang mga ito.
Hindi maganda ang kondisyon ni Señora Cynthia.
Pagkatapos siyang suriin, napailing si Dr. Almoneda, ang pamangkin ni Manang Lordes.
"Kumalat na ang cancer cells ni Señora Cynthia sa buong katawan niya hanggang sa utak," seryoso niyang sabi. "Na-stimulate na naman siya ngayong gabi, at dahil unstable ang emotions niya, nawalan siya ng malay. In the future, kailangan natin siyang pagbigyan hangga’t maaari, kung hindi..."
Hindi na tinapos ni Dr. Almoneda ang sasabihin niya.
Umiiyak na si Manang Lordes, nanginginig ang kamay at paa.
Pagkarinig nito, doon lang na-realize ni Ophelia na ganito na pala kalala ang kalagayan ni Señora Cynthia.
Napatingin si Violeta kay Ophelia nang may halong duda.
"Nang mangyari ang incidente, kayo lang ang nasa backyard!" sabi nito, malamig ang tono. "Ano ba ang nangyari at umabot sa ganitong punto si Mama?"
"Baka naman dahil sa’yo, Ophelia?" dagdag pa niya, naninikip ang tingin. "Sabihin mo nga, ano talaga ang nangyari dito sa backyard?"
"Ophelia, hindi ba dapat nagpapahinga ka sa kwarto mo at inaalagaan ang pregnancy mo?" tanong ni Ignacio, nakakunot ang noo habang nakatingin sa kanya.
"Dad, Mom!" singit ni Jasmine, bahagyang tumapak ang paa sa inis. "Sigurado ako si Ophelia ang dahilan kung bakit nawalan ng malay si Lola."
Masama ang tingin sa kaniya ni Jasmine at mas tumalim ang boses, "Ang bait-bait sa kanya ni Lola, tapos ganito ang gagawin niya? Dad, hindi ba dapat simulan na natin ang family discipline?"
Saglit na nag-alinlangan si Don Ignacio, napatingin kay Ophelia bago nagsalita.
"Ophelia, may gusto ka bang ipaliwanag?" tanong niya, medyo mabigat ang tono.
"Sir, Madam, nagkakamali po kayo!" agad na sabat ni Manang Lordes, kinakabahan habang nagmamadaling lumapit. "Walang kinalaman ang si Madam Ophelia sa pagkahimatay ng Señora."
"Manang Lordes, pinagtatanggol mo pa rin ang babaeng ‘yan!" sigaw ni Violeta, galit na galit. "Kayo lang ang nasa backyard kanina. Kung hindi siya, sino pa? Sabihin mo nga kung ano talaga ang nangyari!"
"Sinong nagsabi na kami lang ang nasa backyard noon?" malamig na sagot ni Ophelia, diretso ang tingin.
Biglang bumukas ang pinto nang malakas.
Dumating din sa wakas si Dominic, na kanina pa wala.
"Ophelia! Ophelia, are you alright?" tanong niya, nagmamadaling lumapit. "Bakit wala ka sa kwarto mo? Siguradong natakot ka sa nangyari kay Lola!"
Lumapit agad ang asawa niya at hinila siya papunta sa mga bisig nito, may bakas ng pag-aalala sa mukha.
Pero nang maamoy ni Ophelia ang halimuyak ng pabango na may halong feminine scent, bigla siyang nasuka.
"Ugh—" Nasuka siya nang diretso kay Dominic.
Nabahiran mula ulo hanggang paa ang mamahaling suit nito. Kumalat agad ang masangsang na amoy sa paligid.
Napaatras ang ibang Villacorta, napapangiwi habang tinatakpan ang ilong.
Mas lalo pang nagalit si Jasmine.
"Ophelia, how disgusting! You stink, you're filthy!" sigaw niya at napaatras.
Nakatitig si Dominic kay Ophelia, madilim ang mukha. "You—"
Kalmadong pinunasan ni Ophelia ang bibig niya gamit ang panyo.
"Sorry," sabi niya, walang emosyon. "Morning sickness."
Chapter 145Eksakto alas-otso y medya ng gabi.Kumatok si Jasmine sa pinto, at pagkabukas ni Ophelia ay agad niyang nakita si Jolie na mahimbing na nakahiga sa sahig."Mahimbing ba ang tulog?" tanong ni Ophelia habang nakatingin sa katulong."Don't worry, Ophelia. Iyong sleeping pills na nakuha ko sa kwarto ni Dr. Almoneda, hinalo ko sa baso ng tubig na ininom ni Jolie bago siya natulog," bulong ni Jasmine sabay senyas na ayos na ang lahat. "Mas mahimbing pa ang tulog niyan kaysa noong tanghali."Nagsuot na ng coat si Ophelia at hinigpitan ang pagkakaayos ng kanyang collar. "Let’s go."Naintindihan na niya ang tungkol sa painting, kaya wala na siyang dahilan para manatili pa sa bahay ng mga Villacorta. Nauna na ring nailabas ni Arlando si Dr. Almoneda gamit ang rutang itinuro ni Jasmine.Maingat na sumunod si Ophelia kay Jasmine. Pa-simple silang nagtatago at umiilag sa mga security cameras sa bawat sulok na dinadaanan nila."Paano mo nalaman ang daan na 'to?" tanong ni Ophelia, hanga
Chapter 143Napatulala si Claudette sa inasal ni Dominic. Kinabahan siya sa narinig."Realidad? Dom, ano’ng ibig mong sabihin?" tanong ni Claudette habang mabilis na lumapit at yumakap sa mga braso ng lalaki. "Ako ba ang dahilan ng gulo? Kasalanan ko ba kaya ka nahihirapan?"Hindi agad sumagot si Dominic kaya mas lalong naging emosyonal si Claudette."I know our relationship has put you in a difficult situation," dagdag pa niya habang nakabaon ang mukha sa dibdib nito. "Kung busy ka talaga, kaya kong lumayo muna sa’yo. Pero Dom, kahit text messages lang sana kapag pagod ka na, para lang malaman ko na okay ka. Sobrang nag-aalala ako sa’yo."Inangat ni Claudette ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang pisngi ni Dominic. Tumingin siya rito nang puno ng pagmamahal at pag-aalaga.Dahil sa haplos na iyon, tila lumambot ang mga mata ni Dominic. Iniiwasan niya si Claudette nitong mga nakaraang araw, pero mahal niya pa rin naman ang babae. Para sa kanya, napakabait ni Claudette at palag
Chapter 142Punong-puno ng pagsisisi si Dr. Almoneda. Pinagsisisihan niya ang padalos-dalos na pag-atake kay Ophelia. Masyado niyang minaliit ang babae, hindi niya alam na handa pala ito.Tinignan ni Ophelia si Arlando at nag-utos. "Busalan mo siyang muli. Ilabas niyo siya kapag madilim na.""Masusunod po," sagot ni Arlando habang mabilis na kumikilos.Nanlaki ang mga mata ni Dr. Almoneda sa takot. Nagpupumiglas siya na tila tinatanong si Ophelia kung bakit hindi ito tumupad sa usapan."Sinabi ko bang pakakawalan kita ngayon?" malamig na tanong ni Ophelia. "Pwede kong panindigan na wala akong alam sa mga pagnanakaw niyo ni Manang Lordes kay Lola, at hindi ko kayo isusumbong.""Pero hindi ko sinabing hindi tayo magtutuos sa pagtatangka mong turukan ako ng droga para saktan ako!" dagdag pa niya.Halos himatayin sa galit si Dr. Almoneda. Nang makita ang hitsura nito, lalong tumigas ang boses ni Ophelia. "Maghintay ka, may pagkakataon ka pa namang pagbayaran ang mga kasalanan mo."Tumingi
Chapter 141Sa isang iglap, naipasok ni Jolie ang karayom sa ugat sa leeg ng doktor. Pati si Jolie ay nagulat sa sariling galing. "Grabe, may talent pala talaga ako sa ganito!""Huwag! Pakiusap, huwag niyong ituloy!" halos mawalan ng ulirat sa takot si Dr. Almoneda. "Gamot po 'yan na nagiging sanhi ng muscle atrophy! Magkakaroon po ng symptoms na parang ALS ang ituturok niyan! Please, maawa kayo..."Nanginginig ang buong katawan ni Dr. Almoneda habang umaagos ang luha. Sa pagkakataong ito, alam ni Ophelia na totoo na ang sinasabi niya. ALS symptoms? Ibig sabihin ay hindi makakagalaw at hindi makakapagsalita—parang naging gulay na rin.Sa sobrang galit ni Jolie, gusto na niyang ituloy ang pag-inject, pero pinigilan siya ni Ophelia sa pamamagitan ng isang tingin. Napilitan si Jolie na hugutin ang karayom."Dr. Almoneda, mahigit sampung taon tayong magkasama sa iisang bubong, 'di ba?" sigaw ni Jolie na punong-puno ng poot. "Hindi ko akalain na isa kang hayop! Doktor ka pa naman, paano mo
Chapter 140Nagtaka si Tiago at napakamot sa ulo. "Ano po iyon, Madam? Mukhang wala naman pong nawawalang paintings sa mga nakasabit dito.""Sigurado ka? Parang may kulang talaga, eh," dagdag pa ni Ophelia para lalong magduda ang mga tao.Hindi nagtagal, kumalat ang balita sa bawat sulok ng mansion na naghahanap ang Madam ng nawawalang painting.Pagkatapos ng tanghalian, biglang dinalaw ng matinding antok si Ophelia. Maaga siyang pumasok sa kwarto para mag-nap. Sa sobrang himbing ng tulog niya, hindi na niya namalayan na dahan-dahang bumukas ang pinto at may pumasok sa loob.Isang matangkad at matipunong lalaki ang tumayo sa tapat ng kanyang kama. Matagal itong nakatitig sa mukha ni Ophelia."Madam?" tawag nito nang mahina. "Madam, gising po ba kayo?"Dahil walang sagot si Ophelia, kinuha ng lalaki ang isang bagay mula sa kanyang bulsa. Dahan-dahan niyang hinila ang pulso ni Ophelia palabas ng kumot.Pagkatapos ng kaunting kaluskos, lumabas ang hawak ng lalaki isang syringe na puno ng
Chapter 139Tinitigan ni Ophelia si Dominic nang may pagdududa, habang si Dominic naman ay tila kinukurot ang puso sa sakit. Ramdam niyang hindi ito naniniwala sa kanya. Buong gabi siyang pabalik-balik sa higaan, hindi makatulog dahil sa iniisip ang pag-aaway nila."Bakit ganyan ka makatingin? Galit ka pa rin ba?" tanong ni Dominic habang sinusubukang basahin ang emosyon ng asawa.Gusto sana niyang puntahan si Ophelia sa gitna ng gabi para magmakaawa, pero pinigilan siya ng pride niya kaya hinintay na lang niya ang bukang-liwayway. Nag-check pa siya sa Facegram para tignan ang mga update, at doon niya nakitang natutulog lang ito. Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam niya."Gusto ko lang talagang magkaayos tayo, Ophelia. Seryoso ako," dagdag pa niya.Kung hindi siya seryoso, sana ay maaga pa lang ay umalis na siya at iniwan itong naka-lock sa lumang bahay. Pero ang paulit-ulit na pagkawala ni Ophelia ay muntik na niyang ikabaliw. Kahit kasama niya si Claudette, mukha pa rin ni Opheli
CHAPTER 6Pagkarinig nito ay biglang natigilan si Ophelia. Pagkatapos, pumasok sina Alfonso at Marcella naging magulang niya. Si Nerissa naman ay sumandal lang sa may pintuan at walang balak pumasok, bahagyang tumango lang kay Ophelia.“Dad… Mom…” mahinang tawag ni Ophelia. “Hmph!” singhal ni Alfo
CHAPTER 5If it weren’t for the shared name… napatingin si Ophelia pataas at napansin niyang anino pa rin ang nakikita niya sa dilim.Hindi niya kailanman nakita nang malinaw ang mukha ng taong iyon.Mabilis niyang itinago ang nanginginig niyang mga kamay sa likod, habang malakas ang kabog ng dibdi
CHAPTER 4“Someone just doesn’t want me to have a good pregnancy.” Naalala ni Ophelia ang mga pasa sa buong tiyan niya, at kung paano siya sumusuka araw-araw hanggang mahilo at manghina. Paano siya hindi magagalit?Tinignan siya ni Dr. Monroe nang may simpatya. “So… what do you plan to do now?”Nag
CHAPTER 3“Of course. From now on, I will live for myself!” tiningnan ni Ophelia ang kanyang mga kamay. “I will pursue my dreams again.”“Ophelia, I'm so happy for you!” sabi ni Sir Manuel.Pagkababa ng tawag, napatingin si Ophelia sa kanyang suitcase. Hatinggabi na kaya naisip niyang bukas na lang







