LOGINChapter 26 Pagkatapos kong maligo, dumiretso na ako sa vanity desk habang pinupunasan ang basa ko pang buhok gamit ang towel. Hindi na ako nagtaka sa nadatnan ko sa kwarto. Nasa kabilang dulo ng silid si Raven, nakaupo sa maliit na sofa malapit sa bintana. Nasa lap niya ang laptop habang tahimik na nagbabasa ng report. Napabuntong-hininga ako. Parang hindi talaga nauubusan ng trabaho ang lalaking ito. Tahimik akong lumapit sa dresser at nagsimulang gawin ang skincare ko. Paminsan-minsan, sumusulyap ako sa reflection niya sa salamin. Hindi man lang siya gumagalaw. Sobrang tutok. “You’re still working?” tanong ko habang isinasara ang takip ng moisturizer. Hindi niya agad inangat ang tingin. Narinig ko munang huminto ang pagta-type niya bago siya marahang sumagot. “Hm.” Napanguso ako. “That’s not an answer.” Bahagya niyang ibinaba ang laptop at saka tuluyang tumingin sa akin. “It means yes,” kalmado niyang saad. Napailing ako. “Hay, Mr. De Leon.” Tumaas nang bahagya ang isa
Chapter 25“Hindi ka pwedeng dito lagi nagtatrabaho sa opisina ko, Raven.” Paglilinaw ko sa asawa kong halata namang walang pakealam sa sinasabi ko. Nas-stress ako sa ginagawa niya. Pakiramdam ko ay nagtataka na ang mga empleyado rito kung bakit laging nandito sa akin ang boss nila. “They do not care,” Raven answered with a smirk. “They do! Palibhasa hindi ikaw ang nakakakita na pinag-uusapan ka!” singhal ko sakaniya. Padabog akong naupo sa upuan ko. Earlier this morning, kakalabas ko palang ng elevator ay sinalubong na ako ng mga tingin ng mga empleyado sabay magbu-bulungan. Hindi ko nalang pinansin dahil alangan namang ipakita ko na affected ako. I heard his sigh. “What?” masungit kong sabi. “Are we not announcing it anytime soon?” He tilted his head. Kumunot ang noo ko. Announce what? That we’re married?! I won’t deny that it sounds nice, but what about his reputation? The company’s reputation? ‘Yun naman talaga ang gusto ko. Na malaman ng lahat dito na ako ang asawa niya
CHAPTER 24 Nauna akong pumasok sa trabaho. He was still sleeping when I left. Lumabas ako para pumunta ng pantry. Nakita kong kakalabas lang ni Raven ng elevator at nakabusangot ito. Our gazes met and his jaw clenched as he scanned me from head to toe. Dumeretso ito sa right wing. Tinuloy ko nalang ang gagawin. Habang nagtitimpla ng kape, nagulat ako nang bigla siyang sumulpot. “What are you doing here?” I asked when I saw him holding his mug. Magtitimpla siya ng kape? “Making my coffee, obviously…”Tumaas ang kilay ko. Doesn’t he have a secretary for that? He has his coffee area inside his office, bakit pa siya nakikisabay dito sa mga employees? “Sira ba ang coffee machine mo?” tanong ko habang naghahalo ng kape. “No,” he simply answered. Pinanood ko ang ginagawa niya at mukhang marunong naman siya. Lumabas na ako ng pantry at bumalik sa opisina. I did my usual work while sipping on my coffee. Malapit na rin mag lunch kaya hindi ko na rin uubusin ‘to. I was about to order s
CHAPTER 23 His reaction bothered me until I woke up the next morning. Kailangan ko ba mag-explain sakaniya? For what? Did I do something wrong ba? Ito ba ‘yung dahilan bakit siya lumabas ng kwarto kagabi? He had already left for work when I went downstairs. Nag-ayos na rin ako ng sarili at pumasok na rin sa trabaho. “I’ll just print these,” sabi ko sa kausap. While printing the needed files, napasilip ako sa labas nang makarinig ng ingay. It was a group of men walking towards the conference room. Nandoon din si Andrea… sa gilid ni Raven. Tinapos ko na ang prinint at bumalik na sa opisina. Meron ata silang meeting. Lumabas ako para magtanong. “What’s the meeting all about?” I asked one of the employees. “Ah, it’s about Ms. Andrea.” Showbiz. Mukhang napapadalas na ang involvement ng asawa ko sa showbiz, ah? “Okay…” Bumalik ako sa opisina ko at tinuloy ang ibang trabaho. I just ordered fast food for lunch dahil hindi na ako makaalis sa lamesa ko sa rami nang n
CHAPTER 22I stood there like ice. Siya ‘yon ‘di ba? At kung siya man ‘yon, bakit hindi man lang niya ako nilapitan? Tumuloy ako sa plano ko kahit na binabagabag ako no’n. Baka kamukha niya lang. Baka hindi siya ‘yon. But he was staring at me! Ilang araw na ang nakalipas pero ganoon pa rin ang iniisip ko. Nag-usap na kami ng pinsan ko at naayos na ang kailangan kong gawin. Ni isang message or tawag galing sakaniya ay wala. Maging sila Liam ay walang sinasabi sa ‘kin. Wala akong mapagsabihan! Tapos na rin ang business trip niya by this time, bakit hindi pa rin siya nagpaparamdam? Para akong masisiraan ng bait. Umalis ako roon para mapag-isa at para magkaroon ng peace of mind pero bakit hanggang dito ay siya pa rin ang iniisip ko? I went out to grab some coffee. Sinasanay ko pa ang sarili ko sa lugar na ‘to. It is not easy to just get used to the place. Kailangan ko masanay nang sa ganoon ay hindi ako mahirapan ‘pag nagtagal. “For Idan!” I heard his name. Napabangon ako sa pagkaka
CHAPTER 21Raven was true to his words this time. May isa lang akong hiniling sakaniya. I want him to be careful lalo na kapag nasa opisina kami. I’m not giving him a chance. Alam kong matatapos din ito dahil aalis ako. Gusto kong makuha ang loob niya.“It’s late.” Nagulat ako nang may yumakap sa beywang ko. Nakakandong sa akin ang laptop habang nakaupo ako sa kama. Kanina pa tulog si Raven sa tabi pero hindi ko napansin na nagising pala siya.I was reviewing the file that my cousin sent me earlier. Ito ‘yung tungkol sa trabaho. Kagad ako nag-iba ng tab at bumaling sakaniya.“Just checking on something.”“Let’s go to sleep now…” Siya na ang nagsara ng laptop. Kinuha niya ‘yon sa kandungan ko at hinigit na ako palapit sakaniya.I heaved a deep sigh. I won’t deny that I’m kind of enjoying this. Matatapos din naman ito kaya hangga’t nandito pa, susulitin ko na. Kahit na hindi ako makapaniwala, talagang bumabawi siya sa akin.“I have a meeting, Raven.” I tried to remove his arm from my wa
CHAPTER 12My eyes widened a fraction when Raven pulled me away from Joe. Dahil lasing na si Joe, nabitawan niya kagad ako pero nang ma-realize niya ang nangyari, umamba siyang susuntukin si Raven. Buti nalang at malakas ang tugtog at maingay ang mga tao kaya hindi sila pansinin.“Stop this! Raven!” I
CHAPTER 18“Hindi mo ‘to kailangang gawin, Raven,” sabi ko habang pinapanood siyang mag-ayos ng gamit niya. Nandito kami ngayon sa bahay para kumuha ng damit niya. “Hindi ka kasama sa plano kong ‘to—”“Bakit hindi ako kasama sa plano mo?” Tumigil siya sa ginagawa at tumingin sa akin.“Galit ka sa ‘kin,
CHAPTER 16I did go home. When I entered our house, it was dark and empty. It didn’t feel like home anymore. Dumeretso ako sa kusina at kumuha ng wine. I opened and drank it right away. I bit my lower lip as Raven’s words kept playing on my head. So, he’s not living here anymore. Kaya pala hindi niya
CHAPTER 20Hinabol ko si Mommy habang pinupunasan ang luha ko. Binalot ng hiya at awa para sa sarili ang buong pagkatao ko. Kailan ba ako matatapos sa sitwasyong ‘to?“Mommy!” Hinawakan ko ang braso niya nang maabutan ko siya. Matigas ang ekpresyon niya nang humarap siya sa akin.“Ayokong makipag-away,







