MasukAUTUMN POV "HEP! Hep! Hindi pwede iyang sinasabi mo, MIss Autumn. Kotse mo ito at matagal ko na itong inaalagaan kaya huwag mo akong tablahin. After three years, ngayon ka lang ulit nagpakita kaya sumakay ka na at gutom na ako.'" wika niya. Muling nagsalubong ang kilay ko at pasimpleng napatano
AUTUMN POV "PAALAM, PRINCE!" mahina kong bulong sa hangin habang pinupunasan ko ang luha mula sa aking mga mata. "Ito na ang huling pagkakataon na iiyakan kita. Kasabay ng tuluyan mong paglisan dito sa mundo ay ang tuluyan ko na ding pagsasara ng puso ko para sa iyo. Makakalimutan din kita. Maka
"NO! Don't!" gulat na wika ni Butter Montenegro nang makita niyang bigla na lang lumuhod si Loveria sa harapan niya. Patuloy pa rin ito sa pag-iiyak kaya mabilis niya itong inalalayan para makatayo ulit Kaagad namang inalalayan ito ni Butter na tumayo. "Huwag kang lumuhod, Iha. Hindi kami galit
"Kailan ko lang nalaman ang tungkol sa ambush. At aaminin kong nagalit talaga ako kay Kuya. Hindi ko iyon inaasahan at hindi ko din akalain na kaya niyang pumatay ng tao dahil lang sa pag-ibig." muling wika ni Loveria na labis na ikinagulat ng mag-asawang Montenegro. "Siya nga ba talaga? Actually,
"Talaga bang patay na siya? Eh si Autumn, nasaan siya? Nasaan ang anak ko?" hindi mapigilang tanong ni Butter sa asawa niyang si Andrew Montenegro. Kakauwi lang nila galing sa ibang bansa para sa ilang buwan na gamutan ng anak nilang si Ryker. At balak naman sana talaga nilang asikasuhin ang tung
AUTUMN POV SA isang bus terminal nga ako inihatid ng driver ni Santi. At sakto naman dahil pagdating ko, paalis na ang biyahe pabalik ng Manila "Manong, salamat po ha?" wika ko pa nga kay Manong driver. Binigyan ko din ito ng dalawang libo bilang pasasalamat. Pero tinanggihan niya kaya ang ginaw
ELENA “MAHAL, baka late ako makauwi mamaya ha? May dadaluhan kasi akong dinner meeting kaya huwag mo na akong hintayin.” Nakangiting paalam sa kanya ni Jake. Kagaya ng mga nakagawian, akbay siya nito habang naglalakad sila patungo sa sasakyan nito. Ganito kasi palagi ang naging routine nila tuwing
ELENA “Wala kaming ibang mahihingan ng tulong kundi ikaw lang. Ikaw itong nakakaangat sa buhay kaya dapat lang na tulungan mo ang kapatid mong nahihirapan ngayun. Hindi naman pwedeng ikaw lang itong mag-enjoy sa swerte na meron ka ngayun diba? Kailangan mo din kaming bahagian lalo na at mukhang ma
ELENA Congratulations, Mrs. Dele Fuente, you’re five weeks pregnant.” Wika sa kanya ng doctor na tumingin sa kanya na labis niyang ikinagulat. Pakiramdam niya, biglang nanayo ang lahat ng balahibo niya sa kanyang katawan. Hindi niya din alam kung ano ang sasabihin niya. “Kailangan mong mas ingat
“Nakita mo iyan, Jepoy! Nakita mo kung gaano kabastos iyang anak mo?” galit na sigaw ni Nanay Teresa sa asawa niyang si Jepoy na kanina pa tahimik na nakikiramdam. Lalo namang nagpupuyos sa inis ang kalooban ni Elena. Ibang klase talaga itong mga magulang niya. Kung pwede nga lang magrequest na ma







