LOGINAUTUMN POV Sandali. Ano raw? Tama ba iyung narinig ko? Sinabi nitong si Prince na ako daw ay cute kahit bagong gising? Gosh, panaginip ba ito? At para makasigurado ako, pikit mata akong nagtanong kay Prince… Gusto ko kasing ulitin niya ang sinabi niya kanina eh. Gusto kong makasigurado. “A-a
AUTUMN POV “Oh Gosh, nasaan ang hustisya ko ngayong umaga?” Napabuntong-hininga na lamang ako habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. Wala na akong magagawa. Kapag hindi ko sinunod si Mommy, siguradong ako rin ang mapapagalitan sa huli. Pinipilit kong ngumiti habang dahan-dahang lumingon sa
AUTUMN POV DAHIL sa pagpupuyat ko kagabi dahil sa kakulitan ni Trevor, tanghali na halos nang magising ako kinabukasan. Pagmulat ko pa lang ng mga mata, agad kong sinilip ang oras sa aking cellphone. Alas-diyes na ng umaga at wala nang marami pang pasakalye, mabilis na akong bumabangon mula sa
AUTUMN POV "TREVOR, tapos na tayo at sana, tanggapin mo na lang din ang katotohanan na hindi naman talaga tayo para sa isa't isa," seryoso kong sagot sa kanya. "Pero hindi ko kaya," sagot niya agad. "Hindi mo kaya? Eh Trevor naman, sa pagkakaalala ko, hindi mo naman ako mahal, 'di ba? Sa pagka
AUTUMN POV Feeling ko kasi, nasa kanya na ang lahat eh. Wala man lang akong nakitang kahit na katiting na kapintasan sa kanya. At nag-aalala ako. Lalo na ngayun at hindi ko na maikakaila na palagi ko na siyang hinahanap. “Autumn, huwag mong sabihin na….” hindi ko na itinuloy pa ang kung ano m
AUTUMN POV "HMM, PRINCE, mukhang inaantok ka na yata ah? I think, kailangan na nating matulog?" hilaw ang ngiti sa labi na wika ko sa kanya. Sa totoo lang, hindi ko alam kung gaano siya kaseryoso para humiling ng halik sa akin. Pero ganoon pa man, nagdulot pa rin iyun sa akin ng kakaibang kabog
BRITTANY SEBASTIAN MONTENEGRO POV Hindi ko alam kung paano ako nakauwi ng bahay naming dalawa ni Luigi. Pagkaalis ko kasi kanina sa hospital, wala na akong ginawa kundi ang umiyak nang umiyak. Nasasaktan talaga ako sa mga nangyari eh. Nasasaktan akong isipin na muntik nang mapahamak ang mga anak k
BRITTANY SEBASTIAN MONTENEGRO POV Halos ayaw ko nang pakawalan pa mula sa bisig ko si Luella. Natatakot kasi akong baka muli na naman itong mawala sa akin. Wala sa sarilng nag-angat ako ng tingin nang marinig ko ang nag-aalalang boses ni MOmmy Esperanza. Sa pagkakataon na ito, may kausap na ito
BRITTANY SEBASTIAN MONTENEGRO POV Kinaumagahan Sinabi sa akin ni Mommy na maaga daw umalis si Luigi ng bahay para pumasok ng opisina. Ako naman, inabala ang sarili ko na alagaan si Luella Gusto kong bawiin ang mga araw na nawalay ito sa akin. "Brittany, iha, nag-away ba kayo ni Luigi?" nandi
BRITTANY SEBASTIAN MONTENEGRO POV Ang bawat katagang lumalabas sa bibig ni Luigi ay puno ng kalungkutan. Ramdam ng puso ko ang paghihirap nitong di Luigi at masakit sa akin iyun.. "Brittany, I love you!" seryosong bigkas nito sa skin. Malamlam ang mga matang nakatitig sa mga mata ko. Nababasa ko







