CHAPTER 1: Beautiful Lies

CHAPTER 1

NICOLAI

~

MAGANDA ang ambiance sa loob ng isang high-end restaurant sa BGC kung saan ako naroon. May background na isang classical music ang pumapailanlang sa buong resto. Mukhang ordinaryo lang ang lahat ng mga oras na iyon. But the moment the words left Spade Vermont’s lips, the entire world around me seemed to stop.

"Your husband is having an affair with my wife."

Sa sobrang gulat ko, muntik ko nang maibuga ang tubig. Agad kong naitakip ang kamay ko sa bibig dahil napaubo ako, kasabay niyon ay pilit kong inuunawa ang mga salitang pumasok sa tenga ko.

Tumingin ako sa lalaking nakaupo sa tapat ko. Spade Vermont sat there, unmoving, looking at me with those cold, piercing eyes. Sigurado akong mali lang ang narinig ko. I had to have misheard him. Kasi imposible. Hinding-hindi magagawang magtaksil ni Jude sa akin.

"Mr. Vermont..." Maingat kong ibinaba ang baso sa mesa. Pinilit kong huwag maghalata, kahit na nararamdaman kong nanginginig ang mga kamay ko. "Is this some kind of joke? Kasi kung oo, hindi nakakatawa."

"Mukha ba akong nagbibiro?" tanong niya pabalik, walang bakas ng emosyon sa mukha.

He didn't. Spade Vermont was never the type to joke around. Lagi siyang seryoso, laging nakasuit, at laging may hawak na kontrol sa kahit anong sitwasyon. But that didn't mean he was right this time.

"Jude loves me," buong tiwala kong sabi sa kaniya, pilit na pinapatag ang boses ko. "He would never do something like this to me."

"I know." His voice was quiet, heavily laced with fatigue. "I said the exact same thing about Valerie three months ago."

Si Valerie. Ang mismong pangalan pa lang niya, parang may sumaksak agad sa dibdib ko. Valerie Adams. My best friend since high school. Ang taong kasama ko sa lahat ng up and down ng buhay ko. Siya 'yung umiyak nang masira ang makeup ko nung kasal namin ni Jude. Siya 'yung halos araw-araw tumawag sa akin para lang ipaalala kung gaano ako kaswerte sa asawa ko. We were practically sisters.

"Hindi 'to totoo," ulit ko, pero sa pagkakataong ito, mahina na at kulang na sa diin ang boses ko.

Spade looked at me with a look I despised—pity. Tiningnan niya ako tulad ng pagtingin sa isang taong naaawa siya dahil walang kaalam-alam sa katotohanan.

"Did you never see the signs, Nicolai?" tanong niya sa akin.

"Walang anumang signs," mabilis kong tanggi.

"Six months."

I flinched at the duration. "No."

"Six months silang nagloloko sa likod natin, at kahit kailan hindi ka man lang naghinala?"

"Sabi nang hindi totoo 'yan!" Mabilis akong tumayo. Ang lakas ng ingay ng upuan nang umaatras ako, at ramdam ko ang tingin ng ilang tao sa kalapit na mesa. "I trust my husband completely. Whatever you think you know, Spade, nagkakamali ka."

Tumalikod na ako para sana umalis, pero bago pa man ako makahakbang, nagsalita muli si Spade.

"Sit down."

"I'm leaving."

"Sit. Down."

Hindi malakas ang boses niya. Walang halong sigaw o galit. Pero may kakaibang authority sa tono niya na awtomatikong nagpatigil sa akin. Slowly, I pulled the chair back and sat down. Inilagay niya ang mga bisig sa mesa at yumuko nang bahagya sa direksyon ko.

"Six months ago... may nagbago ba sa inyo ni Jude?"

I opened my mouth to shoot back a defensive answer, pero walang lumabas na salita sa bibig ko.

Six months.

Biglang bumuhos ang mga alaala na pilit kong itinutulak palayo. Six months ago... 'dun nagsimulang madalas na pumunta si Valerie sa bahay. Dalawa, tatlo, minsan apat na beses sa isang linggo. At lagi siyang pumupunta tuwing nasa bahay din si Jude. Sobrang saya ko pa noon. Akala ko, mas nagiging close lang kami bilang magkaibigan. Akala ko, nami-miss lang niya ako.

And Jude... Jude was still the perfect husband. Loving, attentive. Magpapadala pa rin siya ng bulaklak sa opisina ko kapag umaga, magpapadala ng sweet texts kapag hindi siya busy, at hinahalikan ako araw-araw na tila napakahalaga ko tuwing uuwi siya mula sa trabaho.

Pero ang intimacy namin? Three months. Tatlong buwan na mula nung huling may nangyari sa amin. Tatlong buwang paulit-ulit niyang sinasabi na, 'I'm exhausted, baby,' at 'Pag natapos lang 'tong malaking project, babawi ako sa'yo nang sobra,' o kaya 'One more year, baby, and we'll have everything we've ever dreamed of.' Naniwala ako sa bawat salita niya. Walang alinlangan.

‘Stop it, Nicolai!’ Umiling ako sa sarili ko. ‘Ginagawa mo lang kung ano 'yung gusto niyang isipin mo.’

"Kahit na may nagbago sa amin ni Jude," maingat kong sabi habang nakatitig sa kaniya, "that doesn't prove anything."

Subalit walang imik na inilabas ni Spade ang cellphone niya mula sa inside pocket ng suit jacket niya. Iniharap niya ang screen at ipinakita sa akin. It took me a few dizzying seconds to process what I was looking at. A video. Inside a high-end, private lounge. Medyo madilim ang ilaw, halatang mamahalin ang ambiance, napaka-intimate. At sa sulok ng booth... sina Jude at Valerie. Magkayakap, naghahalikan nang napakatindi, na para bang walang ibang tao sa paligid nila. Bumaligtad ang sikmura ko sa napanood. Ang lamig na biglang dumaloy sa mga ugat ko ay halos magpasuka sa akin doon mismo sa gitna ng restaurant.

"That was taken last week," malamig na sabi ni Spade.

"N-No..." Inilayo ko ang tingin ko at itinulak ang telepono niya palayo. "No, hindi 'yan posible. Jude was out of the country last week. Y-Yung business trip niya sa Singapore... He video called me every single night until I fell asleep!"

Spade didn't argue with me. Hinayaan lang niya akong magsalita habang nakatitig sa akin nang may malamig at tahimik na pakikiramay.

"Tinatawagan niya ako," paulit-ulit kong sabi, habang nagbabadya nang mabasag ang boses ko. "Every single night..."

"I know," sagot niya habang ibinabalik ang telepono sa bulsa niya. "He's very thorough."

The word ‘thorough’ felt like a physical blow right on a fresh wound.

"You can see the truth for yourself if you still have doubts," dagdag pa ni Spade.

Pinunasan ko agad ang gilid ng mata ko bago pa man may pumatak na luha. Galit ako sa sarili ko dahil nagpapakita ako ng kahinaan sa harap niya. "Anong ibig mong sabihin?"

"Sinabi ba sa'yo ni Jude ngayong umaga na may lakad siya bukas? Four-day out-of-town business trip?"

Napatigil ako. Ang tibok ng puso ko, parang huminto. "Paano mo nalaman 'yan?"

"Because my wife already told me she's visiting her mother in Tagaytay for four days." A bitter, dry smile crossed his lips, pero hindi man lang iyon umabot sa mga mata niya. "They're not going anywhere else, Nicolai. Jude booked the entire Solitaire Resort. Four days. Just the two of them."

Bumigat ang hangin sa paligid ko. Jude had told me that exact same thing this morning. Bago siya umalis papuntang opisina kanina, nanggaling sa kaniya ang mga salitang iyon habang hinahalikan ang noo ko. 'I'll miss you every second, baby.'

"Come with me tomorrow evening," aya ni Spade sa akin. "If I'm wrong, then you'll know for sure. And if I'm right..."

Hindi na niya tinapos ang pangungusap. Hindi na kailangan. I didn't even remember saying yes or nodding, pero ramdam ko ang mabagal na pagtango ng ulo ko.

At sa paraang hindi ko maintindihan, naimaneho ko ang kotse ko pauwi. I honestly don't know how I made it home in one piece. Buong biyahe habang nasa gitna ng traffic, pakiramdam ko ay may napakabigat na hollow block na nakapatong sa dibdib ko. Hindi ako makahinga nang maayos. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na hindi 'to totoo. Baka gawa-gawa lang 'yung video. Baka inggit lang si Spade sa magandang relasyon namin ni Jude.

People do crazy, manipulative things out of jealousy, right? Jude loves me. Si Jude lang ang lalaking nagparamdam sa akin kung gaano ako kahalaga...