CHAPTER 2: The Bitter Thruth

CHAPTER 2: The Bitter Thruth

NICOLAI

~

NANG MAKAUWI ako ng bahay nang gabing iyon, dumating din si Jude ilang minuto lang ang nakalipas. May dala siyang bouquet ng paborito kong mga bulaklak. Puno ng pagmamahal ang mga mata niyang nakatingin sa akin, katulad ng paraan ng pagtingin niya sa akin noong mga unang araw ng relasyon namin.

My chest cracked wide open. ‘See? Look at him. Tignan mo siya, Nicolai. Ang lalaking 'to... hindi magagawang magtaksil sa'yo.’

Inakit niya ako papunta sa kaniya at hinalikan ako nang mabagal at malalim doon mismo sa gitna ng kitchen. Hinalikan ko rin siya pabalik nang kasing-tindi, desperately searching for something—a hint of guilt, a slip-up, a lie. Anything that would make Spade’s absurd accusations make sense.

Pero wala. Perfect pa rin ang boses niya. Perfect pa rin ang mga galaw niya. Tinanong niya ako kung kumusta ang araw ko, at nagsinungaling ako nang deretso habang nakangiti sa kaniya, pretending like my entire world hadn't crumbled into pieces just hours ago.

Nang gabi ring iyon sa kama, tinangka kong lumapit sa kaniya. I pressed my body against his back, my fingers trailing softly across his chest, hoping to bridge the distance that had been growing between us for months. Pero maingat niyang hinawakan ang kamay ko para patigilin ako.

"Baby..." Ang boses niya ay sobrang lamyos, bakas na bakas ang pagod pero puno ng paglalambing. "I'm so exhausted. The moment this contract is signed and done, I swear... every single night is yours. I promise."

"Okay," pabulong kong sagot.

"I love you so much, baby."

"I know," I replied, forcing the words out of my throat.

Hinalikan niya ang noo ko at dahan-dahang tumalikod para matulog. I lay awake in the dark for hours, listening to the steady rhythm of his breathing, and wondering how a man could wrap a lie in so much sweetness.

Baka naman hindi siya nagsisinungaling. Baka si Spade talaga ang nagsisinungaling. Kumapit ako sa isipang iyon na parang huling pag-asa ko habang hinihintay ang pagdating ng umaga...

—

KINABUKASAN, naramdaman ko ang paglapat ng mga labi ni Jude sa pisngi ko habang nagkukunwari akong natutulog pa rin.

"I'll miss you every second, baby. I love you."

Nanatiling nakapikit ang mga mata ko hanggang sa marinig ko ang mahinang pag-click ng p***o sa pag-alis niya. Hindi ako gumalaw mula sa kama hanggang sa sumapit ang tanghali.

—

ALAS-SINGKO ng hapon nang sunduin ako ni Spade Vermont.

Tahimik lang ang buong biyahe. Walang masyadong nagsasalita sa aming dalawa. Ano nga naman ba ang pag-uusapan namin? It was either we were about to prove him wrong, or we were about to have our entire lives completely shattered.

According to Spade, inarkila ni Jude ang buong Solitaire Resort, kaya sarado ito para sa ibang tao. Pero bago pa man kami makarating, naayos na ni Spade ang lahat. Dalawang empleyado ng resort ang naghintay sa amin sa may back entrance. Pagkaabot niya ng ilang libong papel na nakatupi, tahimik kaming inakay ng mga ito dumaan sa service corridor patungo sa private garden ng East Wing.

Kanina pa kumukulog ang langit. Ang dilim ng mga ulap na mabilis na gumagapang sa kalawakan. Amoy na amoy ko na rin ang palapit na ulan.

"We have to be quick," mahabang pabulong na paalala ni Spade.

Mabagal kaming naglakad sa tabi ng mga punong nakahanay sa paligid. Pang-sandaang beses kong sinabi sa sarili ko na wala kaming makikita. Na walang tao sa hardin. Na isa lang 'tong malaking misunderstanding. Isang bagay na pwede kong iuwi at hawakan bilang patunay na hindi ako tanga. Na hindi ako nagkamali sa pagtitiwala sa asawa ko.

And then... I saw him. Si Jude. My husband stood between two large palm trees in the garden. Nakasuot siya ng mga simpleng damit na linen shirt na nakatupi ang mga manggas, may hawak na baso ng alak sa isang kamay. Isang pormang hindi ko pa kailanman nakitang isinuot niya kapag sinasabi niyang pupunta siya sa isang business trip.

At si Valerie... nakasandal sa kabilang braso niya, na tila doon talaga ang pwesto niya. Nagtatawanan silang dalawa. Laughing as if the world was a beautiful private joke that only the two of them understood. Napatigil ako sa paglalakad. Pakiramdam ko, nawalan ng pandama ang dalawang binti ko.

‘No!’ Isinisigaw iyon ng isip ko. ‘No, no, no.’

Tumigil din si Spade sa tabi ko. Kasi naramdaman ko ang mabilis na paglingon niya sa akin, just once, quickly, like he was checking if I was still standing. Nakatayo pa rin naman ako. Pero halos hindi na. Nanginginig ang mga kamay ko nang ilabas ko ang telepono ko mula sa bag at i-dial ang number ni Jude.

Sa kabilang dulo ng garden, napatingin si Jude sa screen ng telepono niya. May sinabi siya kay Valerie, at nakita kong napairap pa ang mata ng matalik kong kaibigan bago siya lumayo nang bahagya. Jude then picked up the call.

"Baby." His voice was warm. Happy and completely normal. "I was just thinking about you. I miss you so much already."

Parang nagsara ang lalamunan ko sa sakit, pero pinilit kong ilabas ang mga salita. "Where are you right now?"

"At my desk, baby." Napakagaling niyang magsinungaling, napakadali, napaka-effortless. "Swamped with work, pero hindi ka matanggal sa isip ko. Did you sleep okay? You were so deep asleep when I left this morning, you looked so beautiful. Do you miss me?"

"I do," halos pabulong kong sagot.

"I miss you more." He laughed softly, that sweet sound I used to adore. "I'll call you before bed, okay? Don't stay up too late, baby."

Then the call ended. Sa kabilang dulo ng garden, ibinalik ni Jude ang telepono sa bulsa niya at muling humarap kay Valerie. Valerie reached up, held his cheeks, and pulled his face down to hers. And he kissed her. He kissed her with so much passion—the exact same way he used to kiss me.

Sa sandaling iyon, biglang bumuhos ang kalangitan. Malakas at mabilis na bumagsak ang ulan, na bumaon sa mga damit ko sa loob lang ng ilang segundo. Nakaabang lang ako roon, binabasa ng ulan, nanghihina.

I stood there in the pouring rain and watched my husband in the arms of my best friend. Dumaloy ang mga luha sa pisngi ko at humalo sa tubig-ulan, hanggang sa hindi ko na maipagkaiba kung alin ang patak ng ulan at alin ang patak ng sakit.

Then Valerie laughed at something he said and turned around, leaning her back against a large tree trunk. And Jude didn't hesitate. His hands found her waist like they knew exactly where to go. Like they had done this a hundred times before. Because they had.

At halos mawalan ako ng hininga nang makita kong inangat niya ang isang hita ni Valerie nang napakadali, na para bang wala itong timbang. Na para bang kabisadong-kabisado na niya ang katawan nito. What happened next broke something deep inside me that I already knew would never heal. Pinanood ko ang asawa ko habang nagse-sex sila ng itinuring kong bestfriend, at hindi ako makalingon palayo.

I couldn't move. I couldn't breathe. I couldn't do anything except stand there, completely hollow, watching my entire world burn down around me. Mayamaya'y naramdaman kong hinawakan ni Spade ang braso ko. Ang higpit ng hawak niya pero ramdam ko ang pagpipigil na hindi ako masaktan.

"Come on," he said quietly, his voice cutting through the sound of the rain. "You've seen enough."

Hinila niya ako palayo sa ulan, palayo kay Jude at Valerie, at palayo sa mga nasirang labi ng buhay na akala ko ay akin. He was right. I had seen enough.

Sapat na ang nakita ko para malaman na ang bawat bulaklak na ipinadala niya sa akin ay walang kwenta. Every phone call, every whispered ‘I love you’, every morning kiss, and every promise of forever meant absolutely nothing.

Dalawang taon ng buhay ko ay naglaho nang parang bula. Hindi ako sumigaw o lumuhod sa putik gaya ng ginagawa sa mga pelikula. Naglakad lang ako sa gitna ng ulan kasama ang lalaking halos hindi ko naman kakilala pero basang-basa, walang natitirang emosyon, habang may isang katanungang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko na parang sirang plaka.

Anong mali sa akin? Anong ginawa kong mali?