LOGINIlang sandali pa, bumangon si Yael at umayos ng upo. “Okay, baba muna tayo. Ayusin muna natin ang mga gamit natin,” sabi niya, may konting seryoso na ulit sa tono. “Work na po agad?” reklamo ni Liana, halatang hindi pa tapos sa pagiging komportable sa kama. “Para mas ma-enjoy niyo na mamaya,” sa
“Magkakasya po tayong apat dito!” masayang sabi ni Liana, sabay tapik sa tabi niya. “Hindi tayo kasya diyan,” natatawang sagot ni Gael na nakaupo sa gilid, halatang hindi kumbinsido. “Kasya nga!” sagot ni Liana, parang iyon mismo ang punto niya. Napailing si Yael, pero hindi niya napigilan ang
Napabuntong-hininga si Luna at napayuko. Pinaglaruan niya ang daliri ni Yael, parang doon niya ibinubuhos ang kaba na hindi niya masabi nang diretso. “Hindi ko kasi maiwasan…” mahina niyang sabi. “Parang… sa sobrang tahimik, natatakot ako.” “Bakit?” tanong ni Yael, hindi agad kumontra. Hinayaan mu
Pumasok sina Yael at Luna sa loob ng bahay. Nakasunod sa kanila ang kambal na hindi mapakali. Excited na ang mga itong malibot ang buong bahay nila. Pagbukas pa lang ng pinto, bumungad agad ang sala—hindi malaki, pero maliwanag. May bintana sa gilid na pinapasok ang init ng araw, kaya kahit simple l
Napatingin ulit si Yael sa bahay. Sa totoo ay tutol siya sa desisyon ni Luna na manirahan sa ganito kaliit na lugar. He wants to give them all the best in life pero dahil hindi niya kayang tanggihan ang fiancee niya ay wala siyang nasabi. Nang marinig ni Yael ang sinabi ni Luna ay nagbago agad ang
Huminto ang sasakyan sa harap ng bahay. Hindi agad bumukas ang pinto. Parang saglit na naputol ang galaw ng mundo. Walang engrandeng gate na kusang bumubukas. Walang mahaba at paikot na driveway. Wala ring guard na sasalubong o tutulong sa pagbaba ng gamit. Isang simpleng bahay lang ang nasa harap
‘Ki-Kira?! A-Anong ginagawa mo rito?!’ Bahagyang napakapit sa kaniyang upuan si Lia nang magtama ang mga mata nila ng pinakamatalik niyang kaibigan na babae. Nais niyang aminin dito ang lahat pero wala siyang pagpipilian kung hindi ang manahimik at sundin ang planong inilatag ni Leon sa kaniya. Siya
“Babe, do we really need to attend this press conference? I'm sleepy. I want to sleep at your place," iritang wika ni Kiana. “Babe, mabilis lang naman ‘to. Hindi pa nito kakainin ang isang oras mo. Isa pa, hindi ba’t gusto mong magpabango ng pangalan mo kay lola?" Tumango si Kiana. “Then show
“Matagal pa ba ang ambulansya? Dalhin na lang kaya natin si papa sa pinakamalapit na hospital.” Hindi mapakali si Lia. Maya’t-maya niyang tsinetsek ang pulso ng kaniyang papa. She couldn’t even breathe well. Hindi niya mapapatawad ang kaniyang sarili kapag nauwi sa stroke o heart attack ang kalagaya
“K-Kuya, k-kanina ka pa ba riyan?" nahihintakutang sambit ni Owen. Takot siya sa panganay niyang kapatid lalo at ayaw na ayaw nitong sinasagot-sagot niya ang kanilang ina. Umikot ang mga mata ni Kiana. ‘Umurong na naman ang buntot ng duwag.’ “Kararating lang." Napatingin si Jake kay Kiana. "Conser







