Sa Kama ng Diablong Bilyonaryo (SSPG R-18+)

CELESTINE ROSELLI'S POINT OF VIEW

"What the fuck! J-Jasper" sambit ko habang dinidilaan ni Jasper ang pagitang ng mga hita ko. Halos mapaigtad ang katawan ko sa tindi ng pagnanasa namin sa isa't isa.

"Fuck this p*ssy! I love it!" sabi naman ni Jasper at muli niya itong tinuunan ng pansin. Inikot ang kaniyang dila sa paligid ng butas ng pagkababae ko.

Nakakahibang!

"J-Jasper... Hmm... More baby!" I begged him.

Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko at naglabas ako ng likido mula sa kaselanan ko. Sinips*p ni Jasper ang katas ko.

Oh! Satisfying!

Matapos nito ay saka niya tinanggal ang sinturon at pang-ibaba niyang suot. Pumwesto si Jasper sa pagitan ng mga hita ko at tinutok ang ulo ng kaniyang pagkalalaki sa bukana ko.

"O-Ohh!" daing ko nang simulan na niya itong ilabas-masok. Ito na naman ako't nahihibang sa galing ng pag-indayog niya. 

"Oh, f-ck me more!"

Nakangiti pa rin ako in satisfaction kahit na hingal na hingal ako sa ginagawa sa 'kin ni Jasper. Kahit kailan, hindi niya ako binigo pagdating dito.

Napapakapit ako nang mahigpit sa headboard ng kama sa sobrang sarap. Ramdam na ramdam ko in between my legs ang basa at kiliti dahil na rin sa pagbayo ni Jasper sa 'kin.

"Oh, gosh, Celestine! Ang sarap mo!" puri niya sa 'kin at saka pinalo ang pisngi ng puwet ko.

"D-Don't stop, Jasper... I-I'm coming!" hinihingal kong sabi sa kaniya. Dahil sa panghihina ay kusang bumagsak ang katawan ko sa kama, habang si Jasper ay hawak-hawak ang magkabilang balakang ko para maisagad niya ang ginagawa niya sa 'kin.

"O-Oh, Celestine! Ah! Ah!..."

"J-Jasper...."

Parehas naming sinasambit ang mga pangalan namin hanggang sa naramdaman naming pareho ang rurok sa mga katawan namin. Hingal na hingal naming binagsak ang mga katawan namin. Dinig na dinig din ang bawat paghinga namin sa pagod.

"You're always being delicious, Celestine," puri niya sa 'kin.

"Shut up. Kailangan ko na rin'g kumilos. Baka mamaya, magtaka pa ang pamilya ng asawa ko kapag nahuli ako ng pag-uwi," sabi ko naman sa kaniya.

"Ano ka ba naman? Your husband is so old. He's going to die anytime soon pero palagi ka pa rin'g bumabalik sa kaniya. Hayaan mo na lang siya," naiinis niyang tanong sa 'kin.

"Jasper, hindi p'wede. Hindi ko p'wedeng gawin 'yon dahil sa 'kin nakapangalan ang lahat ng ari-arian ni Rolando. Kapag hinayaan ko siya at mabuking ako sa pakikipagrelasyon ko sa 'yo, mawawala ang lahat."

Napakamot ng ulo si Jasper at walang nagawa kundi ang huminga nang malalim sa inis. Para mahupa ang nararamdaman niyang 'yon ay dali-dali ko siyang niyakap from his back.

"Jasper, kaunting tiis pa, ha? Kapag namatay na si Rolando, mapapasa 'tin ang lahat ng kailangan natin: pera, mansion, kumpanya. Lahat. Tapos magsasama na tayo araw-araw at gabi-gabi," pampalubag loob ko sa kaniya.

"We should be together, Celestine. Hindi na ako makapaghintay."

"Calm down, Jasper. Kapag nagpadalos-dalos tayo, for sure the outcome will not be as what we expected."

"Hmm... okay, baby. I'll wait for you."

AROUND 6:00 PM nang makabalik na ako sa mansion. I started to take a shower at saka inayos ang sarili ko. We need to go sa isang gathering dahil in-invite kami ng co-businessman ni Rolando.

"How are you, my love?" tanong sa 'kin ni Rolando nang pumasok siya sa kwarto.

"I'm fine," nakangiti kong sagot at saka siya hinalikan sa pisngi. "You ready now?"

"Yup. How do I look?"

Nagkunwari akong natuwa sa kaniya.

"You look great... as always."

Ngumiti si Rolando sa 'kin at saka ako niyakap from behind.

"I'm greatful to have you in my life, Celestine. Kahit forty-one years ang agwat ng edad natin, hindi mo 'ko tinuring na iba."

Napangiti ako sa compliment na sinabi ni Rolando. Natutuwa ako dahil sa loob ng isa't kalahating taon namin bilang mag-asawa, hindi niya ako mahuli-huli sa binabalak ko. I'm such a great pretender, am I?

"My love, hindi porket 65 years old ka na, itatrato kita as 65 years old. You are my husband. Dapat pasayahin kita in a way na alam ko. Ako kaya ang misis mo," paliwanag ko.

"I know, my love. Well, shall we?"

Kumapit ako sa braso ni Rolando upang makaalis na kami. Nakahanda na sa labas ang mamahaling kotse na pinahanda niya para sa pag-alis namin.

"Kuya."

Huminto kami ni Rolando sa paglalakad at nilingunan ang kapatid niya. I forced to smile kahit ang totoo ay naiimbyerna na ako sa matandang 'to.

"Where are you going?" tanong ni Camilla, ang 60 years old na kapatid ng asawa ko.

"To a gathering. My friend invited us."

Binaling ni Camilla ang kaniyang tingin sa direksyon ko. She looked at me from head to toe at umirap. Alam kong galit na galit siya—silang pamilya Javier—sa 'kin. Simula't sapul, ayaw na nila akong pumasok sa pamilya nila.

"Okay," walang emosyon niyang sabi bago kami tinalikuran. Kung hindi dahil kay Rolando, matagal ko ng ni-razor ang buhok ng matandang 'yon. Kaya hindi na ako magtataka kung palaging siyang divorced.

"Don't mind her, my love," bulong sa 'kin ni Rolando bago kami umalis.

Sa pagsakay namin sa car, napapangiti na lang ako sa sarili habang iniisip kung ilan ang properties na mapupunta sa 'kin kapag nawala na si Rolando.

"Why are you smiling, my love?" tanong ng asawa ko nang makita niya ako. Ni hindi ko napansing natutulala na ako dahil sa iniisip ko.

"Masaya lang ako. Lahat, binibigay mo para sa 'kin, samantalang wala man lang akong maibigay sa 'yo," pagpapaawa ko.

"Hey. Don't say that. You gave everything to me, including my happiness. You brought me back from being a coward. Stop thinking like that, okay? Hangga't nabubuhay ako, I will make you happy."

"E paano kung nawala ka?" kunwaring concern kong tanong.

"Then I'll still give everything to you. Mahal kita, Celestine Roselli—Javier. You are everything to me."

Nagkunwari akong na-touch sa sinabi ni Rolando, saka hinalikan siya sa labi at niyakap.

I couldn't wait to see him lying in his coffin.