Chapter 2

Chapter 2: Bakit Ka Kinakabahan?

Kinahapunan, dumating sa Thomson Group ang mga kinatawan ng Aprico Group upang pumirma ng kontrata kay Harrison.

Ang ipinadala nilang representante ay isang lalaking nasa katanghaliang-gulang. Maayos ang itsura nito at mukhang edukado, ngunit madulas magsalita.

“Nasiyahan ba kayo sa mga inihanda namin kagabi, Mr. Thomson?”

“Kagabi?” malamig na ngumisi si Harrison. “Anong inihanda?”

Hindi man halata sa iba, ramdam ni Adeline na nagsisimula nang magalit si Harrison.

Sandaling nag-alinlangan si Jayce Browning, ang representante, saka nagtanong, “Hindi ba may babaeng pumunta sa kuwarto ninyo? Siya ang personal na pinili ng boss namin para masigurong masisiyahan kayo.”

Biglang kumislap ang lamig sa mga mata ni Harrison.

“Gano’n ba?” May bahagyang ngiti sa labi niya, pero mas nakakatakot pa iyon kaysa sa walang ekspresyon.

Sa sandaling iyon, halatang galit na galit siya.

Doon lang napagtanto ni Jayce na mali ang naging “arrangements” nila kagabi. Agad siyang nagpakumbaba.

“Pasensya na po, Mr. Thomson. Nakialam lang kami nang sobra, pero taos-puso kaming gustong makipagtulungan sa Thomson Group.”

“Hindi nakikipag-partner ang Thomson Group sa mga katulad ninyo,” malamig na sagot ni Harrison. “Ms. Hensley, ipaalam sa lahat—i-blacklist ang Aprico Group at lahat ng kaakibat nitong kumpanya. Hinding-hindi tayo makikipagtrabaho sa kanila.”

“Opo, Mr. Thomson,” sagot ni Adeline.

Kahit kalmado ang mukha niya, pinagpapawisan na ang mga palad niya sa kaba.

Talagang galit si Harrison dahil sa nangyari kagabi.

Kung kaya nitong i-blacklist ang isang kumpanyang kausap na nila para sa kontrata, paano pa kaya kung malaman niyang siya ang babaeng nakasama nito?

Tumayo si Harrison at umalis ng meeting room. Susundan sana siya ni Jayce.

“Mr. Thomson—”

“Mr. Browning, malinaw na po ang sinabi ni Mr. Thomson,” harang ni Adeline.

“Ms. Hensley, baka puwede ninyo kaming ipagtanggol sa kanya. Nagkamali lang kami. Hindi na mauulit,” pakiusap ni Jayce.

Malapit na sana nilang makuha ang kontrata. Sayang kung masisira dahil lang sa nangyari kagabi.

Pero nanatiling walang emosyon si Adeline at itinuro ang pinto.

“Pasensya na, pero kailangan na ninyong umalis sa Thomson Group.”

Matagal na siyang nagtatrabaho kay Harrison. Kilalang-kilala na niya ang ugali nito. Kapag may desisyon ito sa trabaho, hindi na mababago.

Pagkaalis ni Jayce, naghanda si Adeline ng kape sa pantry at dinala ito sa opisina ng CEO.

May ugali si Harrison na uminom ng hand-ground coffee kapag masama ang timpla ng pakiramdam niya.

Pero ngayon, bawat segundo ay parang parusa para kay Adeline.

Pagpasok niya, nakita niyang nakaupo si Harrison sa mesa habang nagbabasa ng dokumento. Ang suot nitong salaming may gintong frame ay lalo pang nagbigay ng marangal at seryosong aura.

“Hindi na kailangang hanapin ang babaeng kasama ko kagabi,” bigla nitong sabi.

Kung babaeng ipinadala lang ng Aprico, wala na siyang pakialam kung sino iyon. Sa isip niya, hindi naman ito kagalang-galang.

Noong una, balak pa sana niyang gantimpalaan o panagutan ang babae. Pero ngayong alam na niya ang katotohanan, wala na iyong saysay.

Parang bumigat ang dibdib ni Adeline.

Sa pagkagulat, natapon niya ang kape sa pantalon ni Harrison.

“Pasensya na po, Mr. Thomson!”

Dali-dali siyang kumuha ng tissue at lumuhod para punasan ito. Ngunit may tumapong patak sa alanganing bahagi kaya nahirapan siyang linisin.

Ibinaling ni Harrison ang tingin sa ulo niya at biglang naalala ang mga eksena kagabi.

“Bakit parang pamilyar…?” naisip niya.

“Ms. Hensley,” tawag niya.

Bago pa makasagot si Adeline, hinawakan niya ang baba nito at itinaas ang mukha niya.

“Tsk. Bakit ka kinakabahan?”

Parang nababasa ng mga mata niya ang isip ni Adeline.

Ibinaba niya ang tingin at pinilit maging kalmado.

“Hindi po ako kinakabahan. Siguro kulang lang ako sa tulog kagabi. Pasensya na po. Hindi na mauulit.”

Hindi na iyon pinansin pa ni Harrison at binitawan siya.

Tumayo si Adeline at bumalik sa pagiging propesyonal.

“Mr. Thomson, sira ang lahat ng CCTV ng hotel. Dahil umamin na si Jayce sa ginawa nila kagabi, wala na siyang dahilan para sirain ang surveillance. Malamang, may ibang taong gustong mag-set up sa inyo.”

Tumango si Harrison. “Alamin mo kung sino ang nasa likod nito.”

Nanigas ang likod ni Adeline pero sumagot pa rin siya nang mahinahon. “Opo.”

“Imbestigahan pa ba natin ang babaeng pumasok sa kuwarto ko?” maingat niyang tanong.

“Hindi na. Hindi karapat-dapat pag-aksayahan ng oras ang gano’ng klase ng babae,” walang pakialam na sagot ni Harrison, may bahid ng paghamak sa mga mata.

“Opo, Mr. Thomson.”

Palihim siyang nakahinga nang maluwag.

Kahit nasaktan siya sa paraan ng pagtingin ni Harrison, basta’t manatili siya sa trabaho, kakayanin niya ang maliit na hinanakit na iyon.