เข้าสู่ระบบ(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ พี่คีย์พาฉันออกมาจากบ้านหลังใหญ่ กลับมาที่บ้านอีกหลังที่อยู่ใกล้ๆ กัน…ฉันก็รู้มาว่าบ้านหลังนี้พ่อกับเเม่สร้างให้เขากับพี่ชาย โซนด้านบนเป็นของพี่คีย์ทั้งหมด ส่วนโซนด้านล่างเป็นของพี่เคย์ พี่คีย์ยังคงโกรธฉันอยู่มั้ง.... พี่คีย์อุ้มฉันกลับขึ้นมาบนห้องนอนของเขาชั้นสอง …ห้องๆ น
“พี่คีย์ ขอโทษ” “……” “พี่คีย์คุยกันก่อนได้ไหม พี่อย่าเงียบแบบนี้สิ” “เอาไว้ค่อยคุยตกะนพรุ่งนี้” พี่คีย์แกะท่อนเเขนของฉันออกจากตัว…เขาไม่พูดอะไรกับฉันเเม้เเต่คำเดียว เขาก็เดินออกไป นั่นทำให้ฉันรู้ว่าพี่คีย์โกรธมาก ฉันคงต้องสำนึกผิด โอ้ย อยากจะยกมือแขกกระโหลกตัวจริง ทำไมถึงได้วู่วามคิดอะไรเอ
ฉันตวัดฝ่ามือตบลงบนใบหน้าหล่อๆ ของเขาแบบเต็มแรงอีกครั้ง "พี่มาหลอกกันทำไม!" "ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คู่หมั้นพี่สักหน่อย!" พี่คีย์พูดสวนกลับมา เขาตะคอกใส่หน้าของฉันเสียงดัง จนฉันเเทบจะร้องไห้ "โกหก! ยังจะมีหน้ามาโกหกอีกเหรอ!" .ถ้าไม่ใช่เเล้วจะเป็นคู่หมั้นใคร พี่คีย์พ่นลมหายใจออกมา.. พี่คีย์ถอนห
“พี่โกหกอะไร?” “ก็พี่มีคู่หมั้นอยู่เเล้ว! “ฝ่ามือเล็กๆ ฝาดลงบนใบหน้าผมเต็มเเรงจนหันไปตามเเรงตบ เห็นตัวเล็กแบบนี้เเต่เเรงเยอะชะมัด! “คู่หมั้นอะไร?” “…” พอพูดเเบบนั้นคนตัวเล็กก็โกรธจัด ราวกับว่าผมพูดโกหก จนผมเห็นว่าตอนนี้เราคงจะคุยกันไม่รู้เรื่อง ถ้าหากฟ้าใสเมาเเบบนี้ ผมก็เลยจะพาน้องกลับไปที







