Novels by Barberrie

ฐานะอะไรงั้นเหรอ? เราสองคนพึ่งเจอกันครั้งแรกเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว รู้จักกันยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ แล้วเขามาถามหาสถานง-สถานะอะไรแค่คำว่าคนรู้จักก็ยังไม่เฉียดใกล้คำนั้นเลยด้วยซ้ำ“เพื่อน...ไปเป็นเพื่อนฉันไง” เสียงของเธอแผ่วเบาในท้ายประโยคเมื่อคนตัวสูงโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกันเพื่อนงั้นเหรอ “ใครเพื่อนเธออะ~” เขากระเซ้าเหย้าแหย่ ริมฝีปากหว่านพรมความร้อนไปตั้งแต่แก้ม หู และซอกคอปลายฝนเม้มกัดปาก ความรู้สึกวูบวาบที่เกิดขึ้นในส่วนลึกของร่างกายกำลังสร้างความหวาดหวั่น ผิวเนื้อทุกจุดที่โดนเขาสัมผัสมันร้อนรุ่มไปหมด“เธอเห็นพี่เป็นเพื่อนเล่นเหรอ” จมูกโด่งปัดป่ายไปตามพวงแก้มขาว ยิ่งเธอไม่ผลักไสเขาก็ยิ่งได้ใจปลายฝนช้อนสายตาขึ้นมอง ดวงตากลมโตหวานละมุน ฝ่ามือเล็กส่งขึ้นมาประคองใบหน้าหล่อเอาไว้ ปลายนิ้วเรียวของเธอลูบไล้ริมฝีปากหยักเบาๆ แต่ก็โดนเขาจับให้หยุด“ไม่เห็นต้องรีบเลย~ ยังไงคืนนี้เรายังมีเวลาด้วยกันอีกเยอะไม่ใช่เหรอ” ดวงหน้าสวยเอียงคอมอง เลิกคิ้วทิ้งไว้ข้างนึงเดย์กลืนน้ำลายลงคอ จ้องมองสบตาของคนพูดอย่างไม่อยากเชื่อหู ก่อนหน้านี้เธอยังทำหน้าตื่นเหมือนกวางที่กลัวจะถูกเสือ

ดวงตาเข้มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ปราถนาจดจ้องมองสะกด ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าใกล้หวังจะครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มอมชมพูเปรี้ยง!⚡️ ประกายแสงสีขาวสว่างวาบตามด้วยเสียงดังสนั่นเดย์กัดฟันกรอด หลับตา กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่ทันที่ริมฝีปากจะแตะกันเธอก็เบี่ยงหน้าหลบเพราะเสียงฟ้าผ่าเมขลาจะมาล่อแก้วอะไรตอนนี้!อดแดก!“ขับรถออกไปจากตรงนี้ก่อนได้ไหม”“กลัวเหรอ” เด็กน้อย~เดย์เหยียบคันเร่งออกรถ มืออีกด้านยื่นไปวางทาบลงบนศีรษะของคนที่นั่งด้านข้างก่อนจะขยับมือลูบเบาๆปลายฝนชะงักนิ่ง ไม่เคยมีใครลูบหัวเธอแบบนี้มาก่อนนอกจากคนในครอบครัว เขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นเด็กน้อย“ฉันมีอีกที่ที่ต้องไป” เธอให้คำตอบถึงเรื่องที่เขาถามก่อนหน้า“คืนนี้ถ้าพี่ว่างไม่มีอะไรต้องทำต่อ….” ดวงหน้าหน้าสวยเหลือบมองพลางสังเกตุสีหน้าท่าทางของเขาก่อนจะพูดประโยคถัดไป “ไปกับฉันไหม”“เปียกไปทั้งตัวขนาดนี้เราจะชวนพี่ไปไหนอีก” ชวนอยู่ได้ พอชวนกลับบ้างไม่เห็นไป“ไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องพี่ก่อนก็ได้”ดูเหมือนเธอจะอยากให้ไปด้วยจริงๆ ทั้งน้ำเสียงและสายตาที่จดจ้องมานั้นเฝ้ารอคำตอบด้วยใจจดจ่อ ถึงขนาดที่จะยอมเสียเวลาพาไปเปลี่ยนเสื้อก่อน“นะ~ ไปด้วย

(หลายชั่วโมงก่อนหน้า...) LINE Group : คนดีมีที่ไหน (5) Will : พวกมึงอยู่ไหนกันวะ? @AllWill : กูกับไอรีนรอกันรากจะงอกอยู่แล้ว อย่าให้เจ้กูวีนเดี๋ยวเป็นเรื่อง @EuroD : กูอยู่หลังตึกG เดี๋ยวไปWill : ไปทำเชี่ยไรตึกนั้นD : สูบบุหรี่Will : ไปดูดบุหรี่หรือไปดูดอะไรอยู่กันแน่เพื่อนรักD : ไอ้ห่า!ปั่ก~ บางสิ่งบางอย่างร่วงตกลงมา “เชี้ยไรวะ!” อีกนิดเดียวจะหล่นลงบนหัวอยู่แล้วเดย์ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือ ย่อตัวก้มลงไปหยิบของชิ้นนั้นขึ้นมา แต่ในจังหวะนั้นมีมือของใครบางคนยื่นเข้ามาซ้อนทับ ทำให้มือทั้งสองแตะกันโดยบังเอิญ “ปลายฝน!” เสียงตะโกนดังมาจากด้านบนตามมาด้วยเสียงฝีเท้าไม่มีเวลาให้คิด ปลายฝนดึงมือตัวเองกลับ ลุกขึ้นยืน หันซ้ายหันขวาหาที่ซ่อน ก่อนจะรีบพาตัวเองเข้าไปหลบด้านหลังแผ่นป้ายบิลบอร์ดขนาดใหญ่ที่ถูกวางทิ้งเอาไว้แต่เธอลืมไปว่ามีใครบางคนยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ด้วย “อย่าบอกใครนะ” แม้ว่าเสียงพูดขอร้องจะแผ่วเบาแต่เธอมั่นใจว่าเขาได้ยินอย่างแน่นอน จะไม่ได้ยินได้ยังไงในเมื่อระหว่างเรามีเพียงแค่แผ่นป้ายบิลบอร์ดบางๆ กั้นกลาง และเขายืนอยู่ด้านหน้า “ช่วยแล้วได้ไรอะ” น้ำเสียงเรียบๆ เอ่ยถาม พล

‘Stand behind the yellow line’[อันตรายอย่าล้ำเส้น] “มองหาใครวะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เข้ามายืนข้างๆเดย์ดึงสายตาที่กำลังทอดมองไปยังโซนฝั่งซ้ายของร้าน 'หอสมุด' ที่ไม่ใช่สถานที่อ่านหนังสือแต่เป็นชื่อร้านเหล้าหันกลับมา"ไหนมึงบอกไม่มา""เปลี่ยนเรื่องเก่งนะมึงอะ"เดย์และพวกเพื่อนในกลุ่มมักจะนัดกันมานั่งดื่มที่ร้านหอสมุดเป็นประจำ เพราะเจ้าของ’เฮียเปอร์’เป็นรุ่นพี่คณะวิศวะแม้ว่าตะวันจะลาลับขอบฟ้าไปเมื่อไม่ชั่วโมงก่อนหน้าแต่สถานที่แห่งนี้ไม่เคยหลับไหล แสงไฟภายในร้านมืดสลัว บรรยากาศคละเคล้าไปด้วยเสียงเพลงของวงดนตรีเล่นสดและเสียงผู้คน“ห้านาฬิกา..น้องหยกดาวท่องเที่ยวปีสอง กูเห็นเขามองมึงนานละ ไม่เอาหน่อยเหรอวะ” วิลว่าพลางส่งแก้วเหล้าเข้าปากกวาดสายตามองสำรวจไปรอบๆตรงที่พวกเขาสองคนยืนอยู่คือชั้นสามโซนโต๊ะสนุ๊คเกอร์สามารถมองลงไปยังโซนโต๊ะนั่งดื่มชั้นสองได้เดย์เหลือบหันไปมองแวบนึงก็ดึงสายตากลับมายกแก้วส่งเหล้าเข้าปาก ท่าทางนิ่งเฉยจนคนเป็นเพื่อนสนิทแปลกใจ ปกติมันไม่ได้ตอบสนองด้วยปฏิกิริยาแบบนี้นี่หว่า“ไรวะ หรือมึงได้แล้ว”“ไม่ วันนี้กูแค่อยากมาดื่ม”“กูไม่เชื่อ มึงมีเหยื่ออยู่แ