Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]

Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]

last updateLast Updated : 2025-11-02
By:  sunshine-dayOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
5 ratings. 5 reviews
81Chapters
14.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คนอย่างฉันถ้าได้ชอบก็คือรุกใส่ไม่มีถอย บางทีเขาก็ดูมีใจแต่ทำไมถึงปฏิเสธความรักของฉันตั้งสองครั้งกันล่ะแล้วถ้ามีครั้งที่สามฉันควรพอหรือยัง #หลงใหลไซซี (ไม่มีนอกกายนอกใจ)

View More

Chapter 1

INTRO

(Keal’s POV)

The scent of lavender and lemon clung to the air in the Royal Palace, a pathetic attempt to mask the truth. My truth. Underneath the layers of soap and the hastily applied scent blockers, I was an Omega. A male Omega. A walking, breathing impossibility in the Kingdom of Veridia.

Veridia was an elegant enclosure, a society built on the backs of Alphas, Betas, and Omegas, each with their designated role. Alphas were the leaders, the protectors, the dominant force. Betas were the backbone, the workers, the organizers, filling the gaps between the Alphas and Omegas. And Omegas… Omegas were meant to be delicate, submissive, the bearers of children. Female Omegas, that is.

Male Omegas? We were whispered about in hushed tones, branded as cursed, an abomination against nature. Most were quietly…disposed of at birth. My mother, Elara, a former palace maid who now takes care of the palace garden, had risked everything to keep me alive.

Each day was a performance. I walked, talked, and acted like a Beta. It was a constant, exhausting act, one I couldn't afford to slip up on, not even for a second, otherwise, it would be my doom.

“Kael! Are you slacking off again?” The gruff voice of Barnaby, the head cook, ripped me from my thoughts. He was a mountain of a man, a Beta with a perpetually sour expression. My stomach clenched. “Those vegetables aren’t going to chop themselves. Prince Alaric's birthday feast isn't getting any closer.”

"Sorry, Barnaby," I mumbled, grabbing a knife and throwing myself into slicing carrots. The work was mindless, but it kept me out of sight, away from prying eyes and sensitive noses. The kitchen was a chaotic symphony of clanging pots and shouted orders, a good place to disappear.

"Honestly, boy, you're as clumsy as a newborn foal," Barnaby grumbled, but he didn't press further. I was small for my age, and my build was more…delicate than most Beta males. It made me an easy target. The other servants, mostly Alphas and Betas, enjoyed their little jabs, their casual cruelties.

“Heard the Prince is turning thirty-one,” a Beta named Gareth said, sidling up beside me. He reeked of sweat and arrogance, a typical Alpha wannabe. “Still unmated. Pathetic, isn’t it? A Prince without an heir. Makes you wonder if he’s even a real Alpha.”

I kept my head down, focusing on the carrots. "I wouldn't know," I muttered, my voice barely a whisper.

Gareth chuckled, a nasty sound. “Oh, but you will, won’t you, Kael? You serve him his food, clean his chambers… maybe one day you’ll accidentally brush against him and finally trigger his Alpha instincts. Imagine that, a lowly Beta servant finally giving the Prince what he needs. I mean, seems he can't seem to get it from an omega, maybe he prefers Betas. " He winked, and a knot of anxiety twisted in my gut.

“Leave him alone, Gareth,” a sharp voice cut through the air. It was Maeve, a Beta girl who worked in the laundry. She was one of the few who didn't treat me like dirt. "He's just doing his job."

Gareth sneered at her, then back at me. “Just saying, Maeve. Some people are just…destined to be useful, in one way or another." He sauntered off, leaving me with a cold dread settling in my bones.

Later, as I scrubbed the palace floors, I overheard snippets of conversation. Prince Alaric this, Prince Alaric that. Everyone was buzzing about his upcoming birthday celebration. It was the social event of the year, a carefully orchestrated display of wealth and power. More importantly, it was another opportunity for the eligible Omegas of the kingdom to try and catch the Prince's eye.

"They say he's too picky," one maid whispered to another, dusting an ornate vase. "He's turned down so many perfectly good Omegas. Some female Betas too."

"Maybe he's waiting for a sign," the other replied, giggling. "A true mate, destined by the Moon Goddess herself."

I scoffed inwardly. Destiny was a luxury I couldn't afford. My destiny was to survive, to remain hidden, to protect my mother.

Speaking of my mother, she works in the palace gardens. I managed to steal a few moments with her during my break, finding her tending a bed of roses. Her hands, once strong and capable, were now gnarled with age and arthritis.

"Kael, my love," she said, her voice raspy but filled with warmth. "You look tired. Are they treating you well?"

"They're good… and I'm fine," I lied, forcing a smile. "Just busy with the Prince's birthday preparations.”

Her eyes clouded with worry. “Be careful, Kael. The palace… It's a dangerous place. Especially for you."

"I know, Mama," I said, taking her hand. Her skin was papery thin, and I could feel the fragility of her bones beneath. "I'm always careful."

She squeezed my hand tightly. "I still regret it, you know? Keeping you here, in the palace. I should have taken you away, far away from all this."

"Don't, Mama," I pleaded. "You did what you had to do. You saved my life."

She sighed, her gaze drifting towards the palace walls. "I was blinded by love, and I was so foolish. I thought… I thought maybe, if I kept you close, I could protect you. But I was wrong. All I've done is put you in more danger."

The unspoken truth hung heavy between us. My father. He was the reason we were trapped in this gilded cage. He was the reason I had to hide. He was a member of the Royal Family who later went rogue; leaving me to be a bastard son of an unknown rogue.

“The scent blockers,” she said, her voice regaining its strength. “Are they working? Are you using them religiously?”

“Of course, Mama. I reapply every few hours. I even started using the extra strength ones. I’m fine.” I hated lying to her, but I couldn’t bear to add to her worries. The scent blockers were barely effective as my scent keeps getting stronger with each passing day. My Omega scent, even suppressed, was a constant threat, a ticking time bomb waiting to explode.

That evening, back in the cramped servant quarters, I lay on my thin mattress, staring at the ceiling. The sounds of the palace – music, laughter, the clatter of dishes – echoed around me, a constant reminder of the world I could never be a part of.

I thought about Prince Alaric. I'd seen him only a few times, usually from a distance as I couldn't raise my head to look at him every time I got to serve him. He was a striking figure, tall and powerfully built, with the regal bearing of a true Alpha. He always seemed so…distant, so burdened. The weight of the kingdom rested on his shoulders, and the pressure to find a suitable mate must be immense.

I wondered what he was really like behind the mask of royalty. Did he ever dream of escaping the confines of the palace, of shedding the expectations and finding someone he truly loved? Or was he destined to marry for duty, for political gain, sacrificing his own happiness for the sake of the kingdom?

A wave of longing washed over me, a foolish, impossible desire. I was a servant, a hidden Omega, an abomination. He was a Prince, an Alpha, the future of Veridia. We lived in separate worlds, separated by an unbridgeable chasm of social hierarchy and biological destiny.

And yet… a tiny spark of hope flickered within me, fueled by the whispers of fate and the undeniable pull of a bond I couldn't comprehend. A bond that could destroy me. What am I even thinking? I guess scent blocker can't block the Omega's mind in me because a servant having a crush on the heir to the throne is a common fantasy for omegas. Why couldn't I just be a Beta or an Alpha like other males? The moon goddess definitely didn't fancy me very much; a product of a secret affair between a royal member who went rogue and a palace maid. That kind of relations

hip would surely not produce the best child. So here I am, having to survive rather than live.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Phantip
Phantip
อ่านสนุกดี
2026-02-17 18:39:07
0
0
อรพิมล สุระชัย
อรพิมล สุระชัย
รอเรื่องเพทาย นักรบ เจ้าสมุทรนะคะ จะมีรุ่นลูกด้วยไหมค่ะ
2026-01-14 23:36:57
1
1
Supaporn Khunnak
Supaporn Khunnak
รอเรื่องของ เพทาย กับ นักรบ นะคะ
2025-12-11 14:24:46
7
0
มิลทิรา จันทะรัตน์
มิลทิรา จันทะรัตน์
จะมีต่ออีกไหมคะ
2025-12-04 21:42:26
2
0
Thichanun
Thichanun
It’s so heartwarming.
2025-11-13 02:56:46
0
0
81 Chapters
INTRO
⚠️Trigger Warning⚠️นิยายเรื่องนี้มีคำพูดที่หยาบคายและอาจกระทบกระเทือนจิตใจมีฉากการทำร้ายร่างกายใช้ความรุนแรงและมีการบรรยายฉากอีโรติก 🔞ขอให้ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านINTROคุณเคยชอบใครมาก ๆ ไหม แบบว่าเจอแล้วปิ๊งเลยและไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน ฉันเคยคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกและไร้สาระมาก กระทั่งฉันได้เจอกับเขาผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเสาในผับ…เรื่องมันเริ่มจากวันนั้น ฉันพึ่งเดินทางมาถึงประเทศไทยเพื่อมาเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา โดยปกติจะใช้ชีวิตที่ฮ่องกง ช่วงปิดเทอมถึงมาไทยเพราะบรรดาญาติคนอื่นปักหลักที่ไทยหมด รวมถึงพี่ชายแท้ ๆ อย่างเฮียนักรบด้วย ส่วนฉันอยู่กับป๊าและหม่ามี้ที่ดูแลบริษัทสาขาฮ่องกง บ้านเราเป็นครอบครัวใหญ่โดยมีคุณปู่เตโชคือผู้อาวุโสที่สุดรองลงมาคือลูกชายของท่านสามคนหรือลุงใหญ่ พ่อเฮียติณณ์เฮียต้าร์ ลุงรองป๊าซินเซียเฮียซันเฮียโซ่ และลูกชายคนสุดท้องคือป๊าฉันเอง เป็นยังไงบ้านเราใหญ่มากไหมกลับเข้าเรื่องต่อเถอะ นั่นแหละแม้ว่าฉันจะดูแรงแต่ไม่เคยมีแฟนเลยเพราะไม่มีใครถูกใจ แต่เจอเขาคนนั้นแล้วมันกระแทกใจมาก แม้แต่ซินเซียที่เป็นเพื่อนสนิทและญาติยังเข้าใจว่าเพราะเมาแต่ไม่ใช่เลย เป็นเพ
Read more
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 1
คฤหาสน์ชวัลกรฉันมองตัวเองในกระจกอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหยิบลิปสติกสีเชอร์รีออกมาทาทับลิปสติกสีหวาน ทำให้ริมฝีปากดูอวบอิ่มแดงระเรื่อน่าสัมผัส เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็เดินไปหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย ก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องเป็นจังหวะที่ซินเซียเปิดประตูออกมาพอดี“ตื่นสายอีกแล้วเหรอ?” “อืม มัวแต่เล่นกับเสี่ยวไป๋” ซินเซียเสยผมสีบลอนด์ไปข้างหลัง ก่อนจะเดินมาคว้าแขนฉันให้เดินลงไปข้างล่างด้วยกัน“สารภาพมาว่าดูซีรีส์ ได้โปรดอย่าโยนขี้ให้กับเสี่ยวไป๋แมวน้อยแสนน่ารักของฉัน” เสี่ยวไป๋คือแมวสก๊อตติชที่ซินเซียเก็บได้ข้างทาง บางทีอาจจะเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้ทั้งคู่มาเจอกัน คิดดู แมวสก๊อตติชเลยนะ ไม่ใช่แมวที่จะเจอได้ตามข้างทาง“อืม ติดซีรีส์ พอใจยัง” ซินเซียทำปากคว่ำ“ก็แค่เนี้ย” “เนี่ยพอบอกให้กลับมาเป็นตัวเองเอาใหญ่เลยนะ คำพูดคำจาไม่อ่อนหวานแล้วเหรอคะคุณหนูไซซี”“ก็น่ารักเหมือนเดิมนะ เพิ่มเติมคือความแซ่บ!” พูดจบแล้วสะบัดผมหางม้าให้อีกหนึ่งกรุบ วันนี้พวกเราไปเรียนด้วยกัน แน่นอนว่าเป็นซินเซียที่ขับระหว่างทางไปมหา’ลัยฉันหยิบมือถือออกมาเช็กข่าวสารในโซเชียลอยู่เป็นประจำ โดยเฉพาะเพจเมาท์มอยเซเลบมอแอล ซึ่งจะส
Read more
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 2
Elite Pubผับหรูแถวมหา’ลัยยังคงคึกคักเหมือนทุกวัน แม้เปิดเพียงไม่นานแต่สามารถถอนทุนคืนได้แล้ว ซึ่งคุ้มค่าต่อการลงทุนมาก ชายหนุ่มใบหน้าเรียบเฉยนัยน์ตาคมกริบนั่งจิบแอลกอฮอล์อยู่คนเดียวในห้องทำงาน ชื่อของเขาคือ ไนต์ ที่แปลว่าอัศวินไม่ใช่กลางคืน วันนี้เป็นวันที่เขาต้องมาดูแลผับ แน่นอนว่างานที่มหา’ลัยก็ยุ่งมากแต่จัดการเรียบร้อยแล้วถึงมาที่ผับก๊อก ก๊อก“เข้ามา”ชายชุดดำวัยกลางคนที่มีใบหน้าดุดันเคร่งขรึมเกินกว่าจะเป็นบอดี้การ์ดของผับเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะโค้งหัวให้กับชายหนุ่มอายุน้อยกว่าตนมาก“คุณไนต์ ทางนั้นมีความเคลื่อนไหวครับ”“ว่ามาเลยครับคุณฉี ไม่ต้องเคารพผมขนาดนั้นก็ได้ ยังไงก็” ไนต์วางเอกสารในมือลงก่อนจะเอ่ยกับชายวัยกลางคนที่เขาเคารพมาตั้งแต่เด็ก แม้อีกฝ่ายจะมีสถานะเป็นแค่มือขวาของพ่อเขาก็ตาม“ไม่ได้หรอกครับ ผมเป็นแค่ลูกน้องคุณไนต์เป็นเจ้านาย ผมต้องเคารพและทำตามคำสั่งอยู่แล้ว”“ครับ งั้นผมคงต้องเรียกลุงฉีเหมือนตอนเด็กแล้ว ไม่ต้องปฏิเสธนะครับ ว่าแต่ทางนั้นมีความเคลื่อนไหวยังไงบ้าง” เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะเอนหลังด้วยท่าทีผ่อนคลาย แม้เรื่องที่ลุงฉีจะรายงานอาจจะเคร่งเครียดมากก็ตาม“หลังการ
Read more
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 3
“ถ้าไม่ใกล้จะได้เข้าเหรอคะพี่ไนต์”ฉันพูดจบก็ผละใบหน้าออกมาสบนัยน์ตาคมกริบที่นิ่งสงบ แต่ครั้งนี้เจือแววโทสะบางเบาจนต้องเผลอยกยิ้มท้าทายให้กับเขาไม่คิดว่าคนหน้านิ่งจะโมโหเป็น!“...” เขานิ่งมากจนฉันแอบหวั่นใจ แต่กระนั้นด้วยความซุกซนก็เลื่อนมือลงมาไต่ตามอกแกร่งของเขาอย่างใจกล้าพร้อมทำหน้าระรื่น“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”“ดุจังเลยนะคะ”ฉันจิ๊ปากอย่างขัดใจก่อนจะลดมือลงมากอดอก มองเขาด้วยสายตาพราวระยับ ตั้งแต่วันแรกจนวันนี้ไม่มีวันไหนที่จะลืมท่าทางของเขาในคืนนั้นได้เลย คนอะไรเฉยชาเป็นบ้า ขนาดสาวสวยแบบเธอเดินเข้าไปหาก็ยังนิ่ง“ต้องการอะไร?”ในที่สุดเขาก็เอ่ยทำลายความเงียบ ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเป็นปมพลางมองมาที่ฉันด้วยความไม่พอใจ ปกติพี่เขาจะเฉย แต่พอเจอฤทธิ์เดชของฉันเขากลับมีอารมณ์โกรธดีจัง มีอารมณ์โกรธยังดีกว่าเฉยชา อิอิ“พี่ไนต์รู้คำตอบดีจะถามซีทำไมอะ” แสดงความสนิทสนมด้วยการแทนตัวเองว่าซีเพราะแต่ก่อนจะแทนตัวเองว่าหนู ตอนนั้นอยากแอ๊บแบ๊วเองแหละ“...”“ซีชอบพี่ไนต์...ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลย ยังแสดงออกไม่ชัดเจนอีกเหรอ มีแต่พี่ชอบทำตัวเหมือนไม่รู้”“เลิกเล่น” เขาเอ่ยเสียงเย็นทำให้ฉันขมวดคิ้วใส่
Read more
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 4
“อาฮะ”นักรบขานรับก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปถึงห้องวีวีไอพีซึ่งมีเพื่อนในกลุ่มทุกคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว และคนที่มาสายอย่างไนต์ก็ไม่วายโดนเพทายแซะอีกตามเคย“กว่าจะเสด็จมาได้ กูกำลังจะไสเสลี่ยงไปรับมึง แต่ไอ้นักรบมันอาสาไปตามก่อน มือถือมีก็ไม่รับจะมีไว้ทำไมวะ!”เพทายเท้าเอวว่าให้เพื่อนยาวเหยียด นับตั้งแต่ทักไปก็ผ่านมาตั้งสามสิบนาทีแล้ว พวกเขารอจนรากแทบงอก ถ้าเป็นปกติเขาคงไปส่องสาวรอ แต่ตอนนี้ไม่ได้ละ ทั้งใจมีเมษาคนเดียวแม้ไม่มีสถานะก็ตาม!“ก็มาแล้วนี่ไง” ไนต์นั่งลงบนโซฟาข้างเสือก่อนจะรับแก้วเหล้ามาจากต้าร์ที่ชงเสร็จแล้วยื่นมาให้“เออกูรู้แล้ว!”“เอาน่ามึงบ่นไรนักหนา เมษาไม่ตอบแชตเหรอวะ” ไฟเอ่ยแทรกก่อนจะหัวเราะในลำคอ เมื่อพูดถึงเมษาเพทายก็ทำหน้าเหมือนปลาตายเห็นแล้วตลกชะมัดเลย“หุบปากไปเลยไม่ต้องไปพูดถึง” เพทายจิ๊ปากใส่อย่างไม่พอใจก่อนจะคว้าแก้วเหล้าในมือโซ่มายกจนหมด ทำเอาโซ่งงว่าเพทายไปกินรังแตนที่ไหนมา แต่เพื่อนก็ชินกับเพทายแล้ว ช่วงนี้ดูอารมณ์ไม่ดี จนกระทั่งไฟเอ่ยขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนเรื่อง“ตอนไปเข้าห้องน้ำเหมือนเห็นไซซีเดินสวนออกมาจากโซนห้องพัก”และนั่นทำให้ทุกสายตาหันไปมองไนต์ทันที เพราะหลาย
Read more
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 5
ไซซีเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากพลางลอบด่าตัวเองในใจ ทำไมคนที่ชอบต้องมาเจอเธอในสภาพที่เหมือนซอมบี้ด้วย ลำพังเขาก็ไม่ชอบอยู่แล้วยิ่งคิดหัวใจยิ่งห่อเหี่ยว ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้ว่ารีบ“ช่างเถอะไม่ตอบก็แล้วแต่ วันนี้รีบ...ไว้หาเวลาไปจีบนะคะ”ร่างบางพูดรัวเร็วก่อนจะรีบวิ่งออกไปหน้าบ้านมองหาลุงสมคนขับรถอยู่นานก็ไม่เจอ“ลุงสม ลุงสมคะ ไปไหนเนี่ย”“คุณหนู ลุงสมลากลับบ้านค่ะ แม่ลุงสมป่วย” แม่บ้านที่ออกไปข้างนอกเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์เดินเข้ามาบอกอย่างรู้งาน“แล้วคนอื่นล่ะคะ?”“ออกไปรับคุณติณณ์ค่ะ” เท่านั้นแหละไขความสงสัยทันที ไม่แปลกใจเวลาเฮียกลับมาไม่รู้ทำไมต้องเกณฑ์คนขับรถทั้งบ้านไปรับด้วย“แล้วฉันจะไปเรียนยังไงเนี่ย รถเต็มโรงรถแต่ขับไม่ได้ เสียชาติเกิดมากยัยซี” เพราะเธอไม่ชินถนนหนทางและการขับขี่บนท้องถนนในประเทศไทยมันค่อนข้างอันตราย เราขับระวังบางคนไม่ระวังก็มีเลยโดนห้ามไม่ให้ขับระหว่างนั้นเหมือนแสงสว่างบังเกิดอยู่ตรงหน้า ร่างสูงร้อยแปดสิบกว่า เส้นผมสีดำสนิทเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยเดินออกมาจากคฤหาสน์ และตรงไปยังรถซูเปอร์คาร์สุดหรูของตัวเองร่างบางฉีกยิ้มกว้างอย่างยินดีเมื่อเห็นทางออกของปัญหา เร
Read more
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 6
เพราะไม่เคยเห็นเลยเผลอเอ่ยออกไปอย่างเหม่อลอย รอยยิ้มของเขาดูดีมากจนอยากจะเก็บไว้ดูคนเดียว แต่ไม่นานเขาก็หุบยิ้มลงก่อนจะเมินหน้าหนีบรรยากาศเงียบสงบกลับมาอีกครั้งฉันเลยทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมาเล่น ไถหน้าไอจีก็แล้ว เฟซบุ๊กก็แล้ว ทุกอย่างดูน่าเบื่อไปหมด ก่อนจะกดเข้าแชตถึงเห็นว่าซินเซียส่งข้อความมาซินเซีย : ซีถ้าตื่นแล้วจะมาเรียนก็ใส่ช็อปนะ เย็นมีเรียนปฏิบัติพอไล่สายตาอ่านข้อความจนจบฉันแทบกรี๊ดออกมา อยากจะบ้าตายกับชีวิต วันนี้มีเรียนที่ช็อปซึ่งถ้าใส่ชุดนักศึกษาไปอาจารย์ไม่อนุญาตให้เรียนแน่ เพราะวิชาเชื่อมชุดของฉันมันไม่เหมาะ“พี่ไนต์…จอดให้ซีลงได้ไหมคะ”ไปก็ไม่ได้เรียนคงต้องกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนเลยเอ่ยปากบอกเขา แค่นี้ก็รบกวนพี่เขามากแล้ว ฉันมันคนไร้ระเบียบวินัยจนเคยตัว แย่มาก“ซีลืมว่ามีเรียนช็อปค่ะ แต่งชุดมาไม่ถูกเลยจะเปลี่ยน รบกวนจอดให้หน่อยนะคะ”ถ้าเวลาปกติคงจะอ้อนให้ไปส่งแต่เขาก็มีธุระจะมาทำงี่เง่าได้ยังไง หาทางกลับเองดีกว่า พี่ไนต์เลิกคิ้วปรายตามองฉันสักพักก่อนจะล้วงมือถือขึ้นมากดด้วยมือเดียว[1]“พี่ไนต์จอดให้หน่อยค่ะ!”เมื่อเขากดมือถือเสร็จก็ขับรถต่อทำให้ฉันเอ่ยปากขึ้นมาเสียงดัง กลัว
Read more
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 7
“นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไร”“อ้าวคราม” เสียงทุ้มดังขึ้นก่อนครามจะทรุดตัวลงนั่งข้างไซซี วันนี้ช่วงเย็นเธอมีเรียนเชื่อม ซึ่งนักศึกษาของสาขาโยธาปีหนึ่งบางส่วนก็มาใช้งานเชื่อมที่ช็อปเครื่องกลเหมือนกัน ครามเลยเข้ามาทักทายครามกับเธอรู้จักกันตั้งแต่เทอมแรกเพราะเป็นตัวแทนดาวเดือนของคณะ จนประกวดจบทั้งคู่ก็ต้องทำงานร่วมกันบ่อยเลยเป็นเพื่อนที่สนิทกัน แน่นอนบางคนก็จับจิ้นซึ่งพวกเรามองว่ามันตลกไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งต่อกัน“อ่านข่าวอยู่น่ะ” ว่าพลางยื่นหน้าจอมือถือไปตรงหน้าของคราม ในนั้นมีข่าวจากเพจเมาท์มอยเซเลบของมหา’ลัยที่พูดถึงประเด็นร้อนระหว่างเธอและพี่ไนต์“ถึงว่าตาเยิ้มเชียว คบกับเขาแล้วเหรอ” “ไม่อะ ฮ่า ๆ” “ก็นึกว่าคบกันแล้ว”“ถ้าคบฉันสาบานเลยจะโพสต์รูปพี่ไนต์ลงไอจีเจ็ดวันติด”“เหอะ จะมีวันนั้นไหม” “ปากหมามาก!” “ก็จริง” ร่างบางทำปากคว่ำอย่างไม่พอใจ ทำไมทุกคนถึงคิดว่าเธอจะไม่สมหวัง ไม่คิดจะอวยพรกันหน่อยเหรอ เสียใจนะ! “ไม่คุยกับนายแล้ว ไปหาของกินดีกว่า ป้าบัวยังไม่เก็บร้านคงจะมีลูกชิ้นเหลือ” ร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนจะปัดกางเกงเพราะที่พวกเธอนั่งคือแถวบันได“ไปด้วยหิวเหมือนกัน” และครามก็ลุกตามท
Read more
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 8
ไนต์ปรายตามองตามเสียงเรียกที่กำลังเดินมาหาไซซีด้วยความสงบ นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาจำได้ว่ามันเคยเดินกับเธอในวันแรกที่เธอกล้าเมินหน้าหนี“คราม ขอโทษที จะกลับตอนนี้แหละ”“งั้นไปเลยไหม เหมือนเราสองคนจะออกมานานแล้ว”“พี่ไนต์มาทำอะไร? ดูดบุหรี่เหรอพี่”ระหว่างนั้นครามเลยเอ่ยทักทายรุ่นพี่ที่เขาพอจะรู้จัก แต่ไนต์ไม่ตอบก่อนจะใช้ปลายเท้าขยี้บุหรี่บนพื้นและเดินออกจากบริเวณนั้นไปทำให้ไซซียิ้มแห้ง“ขอโทษนะ พี่เขาคงรีบ นายไม่ได้โกรธพี่ไนต์ใช่ไหม” แม้จะแอบหมั่นไส้เขาแต่เธอก็ไม่อยากให้เพื่อนมองเขาไม่ดี“ไม่ ฉันจะโกรธสุดที่รักของเธอได้ยังไง”“เออพูดถูกใจมาก ปะกลับกันเถอะ”“อืม”หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็กลับมาที่ช็อปเพื่อทำงานเพราะได้คิวใช้อุปกรณ์พอดิบพอดี เมื่อมาถึงก็โดนซินเซียบ่นที่หายไปไม่บอก ก่อนจะลากแขนไซซีให้ไปทำงานด้วยกัน ส่วนครามก็แยกตัวไปหาเพื่อนสาขาตัวเอง“เหม่ออะไรยัยซี ทำไมไม่ใส่แว่นป้องกันเดี๋ยวสะเก็ดไฟก็กระเด็นเข้าตาหรอก แม้จะมีผ้ากันสะเก็ดแล้วก็ตาม” ซินเซียเท้าเอวเอ่ยเสียงดุทำให้ไซซียิ้มแห้งและรีบทำตามทันที“เปล่า ๆ ใส่ตอนนี้แหละ” เธอกุลีกุจอหยิบแว่นมาใส่ทันที เดี๋ยวโด
Read more
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 9
ห้าง Cร่างบางสวมเสื้อสีครีมแขนตุ๊กตากับกางเกงขายาวรัดรูปสีขาว ก้าวเดินเข้ามาภายในห้างหรูแถวมหา’ลัยแอล ใบหน้าสวยเฉี่ยวเป็นเอกลักษณ์ทำให้หลายคนที่คุ้นหน้าว่าเธอเป็นดาวมหา’ลัยก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายกันพึ่บพั่บ ออร่าดาราสาวท่านหนึ่งของไซซีไม่ใช่เล่น!“กินอะไรดีนะ” ร่างบางกวาดตามองหาร้านอาหารที่จะกินเพราะไม่รู้จะกินอะไร เธอไม่แปลกนะเพราะหัวข้อนี้คือปัญหาโลกแตกของจริง แต่ละวันตื่นมาแล้วหิว ประโยคเดิม ๆ จะวนเข้ามาในหัวตลอด จะกินอะไร!! “โอ๊ะ พี่ไนต์” ริมฝีปากอวบอิ่มฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างสูงแสนคุ้นตายืนอยู่หน้าร้านอาหารจีน ขาเรียวสวยกำลังจะเดินเข้าไปหาเหมือนอย่างเคย แต่จำต้องหยุดชะงักไว้เมื่อคิดได้ว่าเธอไม่ควรเข้าหาเขาโดยตรงด้านไนต์วันนี้เขามีนัดกับคุณหญิงเพตรามารดาบังเกิดเกล้า ไม่รู้อารมณ์ไหนถึงชวนเขาออกมาทานอาหารกลางวัน นานทีท่านจะออกมาจากบ้าน เขาเลยจำใจตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวมาทานกลางวันนัยน์ตาคมกริบสีดำก้มมองดูเวลาก่อนจะเงยหน้าขึ้น ระหว่างนั้นเหมือนเขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูคล้ายไซซี แต่บางทีอาจจะไม่ใช่“มาทำอะไรที่นี่” ไวเท่าความคิดเขาเดินตรงเข้าไปใกล้ร่างบาง ก่อนจะกระชากแขนเธอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status