Chapter 2

Ysla

Ang biglang pagbuhos ng malamig na tubig sa aking katawan ay siyang tuluyang gumising sa aking diwa, tuluyang binanlian ng katotohanan. Parang agos ng tubig na bumaligtad sa ilog ang lahat ng kaganapan kagabi. Mga alaala na gusto kong ilibing sa pinakatagong bahagi ng aking isipan ngunit ngayo’y nagsisiksikan, nagpapakilala, pinipilit akong harapin ang bangungot ng nagdaang gabi.

Napakapit ako sa tiles ng dingding, huminga nang malalim, pero walang silbi. Sa labas ng banyo, may isang estrangherong lalaki. At ako… nandito, hubad sa ilalim ng tubig, gising ngunit parang lumulutang sa isang realidad na hindi ko matanggap.

Isang linggo na lang at ikakasal na kami ni Arnold. Isang linggo bago ako maging ganap na asawa niya. Bilang regalo, nagmungkahi ang aking tiyuhin na magbakasyon kami kasama ang aming mga kaibigan para naman daw ma-enjoy ko ang mga huling araw ko bilang dalaga.

At kapag sinabi nilang "mga kaibigan," kasama na roon ang pinsan kong si Lizbeth, ang kanyang nag-iisang anak. Wala naman iyong kaso sa akin. Simula pagkabata, itinuring ko nang kapatid si Lizbeth. Ang pamilya niya ang kumupkop sa akin, kaya paano ko iisiping may masama siyang balak sa akin?

Dinala nila kami sa isang resort sa Batangas. Masaya ang lahat, umiinom, sumasayaw, tumatawa. Pagdiriwang ito ng isang panibagong yugto ng buhay namin ni Arnold, kaya nagpakasaya ako. Uminom kahit hindi sanay, hinayaang malasahan ang tamis at pait ng alak sa dila ko. Ang huling alaala ko, kasama ko si Arnold. Siya mismo ang nagdala sa akin sa isang silid, hinaplos ang aking pisngi, at hinayaan akong mahiga sa kama.

Pero bakit ngayon… bakit ganito ang pakiramdam ko?

Nakatulog ako pero pakiramdam ko ay hidni pa nagtatagal ay nagising na rin ako dahil sa nanunuyo ang aking lalamunan, at parang may kung anong init na gumagapang sa aking katawan. Isang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag, hindi ko maintindihan. Hindi ako mapakali. Para akong uhaw na uhaw, pero hindi ko alam kung ano ang hinahanap ng aking katawan.

Pagsalat ko sa aking tabi, napagtanto kong wala roon si Arnold.

Kahit na may kalasingan pa rin ako, bumangon ako at lumabas ng silid. Dahan-dahan akong naglakad, pilit na pinaglalaban ang hilo na aking nararamdaman. Pero bago pa ako makalapit sa pintuan palabas, napahinto ako sa aking paglakad.

Mula sa kabilang silid, may naririnig ako. Ungol.

Nagpanting ang tenga ko.

“Nold… ahh… sige, dilaan mo pa…”

May kung anong tila bumagsak sa akin na hindi ko maintindihan.

Boses iyon ng aking pinsan.

Pero… bakit pangalan ng fiancé ko ang binanggit niya?

Nanlalamig ang aking mga daliri habang dahan-dahan kong inilalapit ang aking mukha sa bahagyang nakaawang na pinto. Iginuhit ng dilim ang mga anino sa loob. Alam kong dapat akong lumayo, pero natigilan ako nang muling may magsalita.

“Shh… huwag kang masyadong maingay at baka magising si Ysla.”

Si Arnold.

Nanlabo ang paningin ko, parang isang panaginip. Hindi, isang bangungot ang naririnig ko ngayon.

“Ang sarap mo kasing kumain ng hiyas ko, eh… paano naman akong hindi mag-iingay? Ang galing-galing mong magpaligaya…”

Sumabog ang init sa aking katawan hindi dahil sa epekto ng alak kundi dahil sa galit, sa matinding pandidiri. Pilit kong nilabanan ang panginginig ng aking mga kamay.

Kakatok na sana ako upang kumpirmahin ang katotohanang hindi ko matanggap, pero biglang may nagsalita ulit.

“Hindi ba pwedeng makisali ako sa gagalaw kay Ysla mamaya? Hindi ko pa man lang natitikman, eh.”

Gusto kong sumuka.

“Akin ka lang, Arnold. At ako lang dapat ang titikman mo,” sagot ni Lizbeth, puno ng pagseselos.

Tila saglit na tumawa si Arnold. “Iyong-iyo lang naman ako. Ang sa akin lang… gusto kong makaganti. Ang arte-arte niya. Hindi pa man lang ibinuka  ang mga hita para sa akin. Kailangan pang hintayin ang kasal.”

Napahawak ako sa aking bibig, nagbabakasakaling pigilan ang lumalabas na hikbi.

“Syempre,” sagot ni Lizbeth, malambing ang tono. “Gusto niyang mahumaling ka sa kanya.”

“Kaya lang, patay na patay na ako sa’yo,” sagot ni Arnold, “dahil sa galing mong chumupa.”

“Kaya huwag mo nang pagnasaan si Ysla. Hindi niya kayang gawin ang ginagawa ko sa’yo.”

Hindi ko na kaya. Nagsimula nang manginig ang aking tuhod.

“Isa pa,” dagdag ni Lizbeth. “Pagdating ng mga inupahan natin para gahasain siya, siguradong warak-warak na ang babaeng ‘yon.”

Parang hinila pababa ang kaluluwa ko.

Gahasa?

Tila huminto ang mundo. Nanigas ako, hindi na nakagalaw. Hindi ako makahinga.

“Bakit kasi kailangan ko pa siyang pakasalan sa kabila niyon?” tanong ni Arnold, na parang inis pa.

“Sundin mo na lang ang gusto ni Daddy,” sagot ni Lizbeth. “Para rin naman ‘yan sa’yo. Ikaw ang magmamana ng negosyo namin.”

“Pagpapasasaan na siya ng apat na lalaking inupahan natin, tapos papakasalan ko pa?” reklamo ni Arnold.

Humigpit ang hawak ko sa aking damit.

“Tumahimik ka na lang,” bulong ni Lizbeth. “Kaya nga nilagyan ko ng pampagana ang ininom niya kanina, tapos kaunting sleeping pills.”

Nagsimula nang dumaloy ang luha ko. Pamilya. Kaibigan. Pag-ibig. Lahat ng pinanghawakan ko, lahat ng pinaniwalaan ko ay isa palang malaking kasinungalingan.

“Kantut!n mo na ako, Arnold,” sabi pa ni Lizbeth. “Bago pa dumating ang mga lalaki.”

Napapikit ako nang mahigpit.

Hindi.

Hindi ako papayag.

Pinahid ko ang aking luha at dahan-dahang umatras. Kailangan kong makatakas. Kailangan kong lumayo bago pa mahuli ang lahat.

Dahan-dahan akong lumakad papunta sa pinto ng cottage. Pinakinggan ang bawat yapak ng aking paa, siniguradong walang ingay hanggang sa tuluyan na akong makalabas. Naramdaman ko ang buhangin sa aking paa at nagpatuloy sa paglakad.

Pero bago pa ako tuluyang makalayo, nabangga ako sa isang bagay.

Isang matigas, matipunong katawan.

Muntik na akong mapasigaw, natakot na isa ito sa mga lalaki na inupahan nila Lizbeth para gawan ako ng masama. Nagpumiglas ako ng husto ng hawakan niya ang aking braso.

At ito na nga, narito ako sa silid ng lalaking nakabunggo ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat dahil hindi ako napunta sa apat na lalaki kagaya ng plano nila Lizbeth at Arnold.

Ngunit dama ko pa rin ang kahihiyan sa alam ko ng nangyari ng nagdaang gabi.

Shit. Kasalanan ito ni Lizbeth. Kung hindi niya hinaluan ng kung ano ang inumin ko, hindi sana ako nauwi dito ngayon.