Ep8 เข้าใจผิด

พิกเล็ตมาเรียนด้วยใบหน้าที่หมองเศร้า เธอไม่มีแม้แต่กระจิตกระใจจะมาเรียนเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะไม่อยากอยู่บ้านทะเลาะกับผู้เป็นพ่อ เธอจึงมา แม้ว่าจะไม่อยากมาเลยก็ตาม

ติ๊ง! ติ๊ง

Sila : เรามีเรื่องต้องคุยกัน

Sila : อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ

เธอปิดมือถือของตนอย่างไม่ชอบใจที่ศิลาส่งข้อความมาหาเธอ เขาอยากจะคุยอะไรกับเธออีกหละ ในเมื่อไม่ได้รักเธอ ไม่ได้ชอบเธอ ทำไมไม่บอกเธอตั้งแต่แรกๆ ทำไมต้องปล่อยให้เธอคิดไปเองคนเดียวว่าเขามีใจให้ ซื้อของมาง้อ ตามใจ ทำทุกอย่างราวกับว่ามีใจให้เธอ แต่แท้จริงแล้ว เขาเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวเพราะไม่อยากหักหน้าเธอเพราะเห็นแก่ที่เธอเป็นลูกสาวแดดดี้ เพื่อนร่วมธุรกิจกับพ่อแม่เขา

Sila : พิกเล็ต ออกมาเจอกันหน่อย อย่าให้ฉันพูดซ้ำ

เธอสลัดข้อความของเขาออกไปจากสมอง ก่อนจะเดินหนีไปเรียนพร้อมเพื่อนๆ ของตนอย่าง ลอร่า และคาร่า สองสาวเพื่อนซี้คนสนิท แต่ทว่ามีใครบางคนเดินมาเสียก่อน

"ป่ะไปเรียน" คาร่าเอ่ยชวนเพื่อนสาว ในขณะที่เดินมาพร้อมกับผู้เป็นพี่ชายของคาร่า

"สาวๆ ไม่เจอกันนานเลย สบายดีนะคะ" ดัสตินเอ่ย พร้อมกับยกยิ้มบางๆ ตาสระอิที่ใครเห็นก็ต้องหลงไหลเพราะความอบอุ่นและความละมุนที่แสดงออกมา

"สะสบายดีค่ะ เอ่อ พี่ดัสตินกลับมานานแล้วเหรอคะ" ลอร่าเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกักเพราะรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่เจอผู้ชายหล่อๆ อย่างพี่ชายเพื่อน แต่สั่นไปงั้นแหละ เพราะใครหล่อเธอก็ชอบหมด

พิกเล็ตเองที่ไม่ได้สนใจมากหนัก เธอเอาแต่ก้มหน้ามองมือถืออย่างตัดสินใจว่าจะเปิดอ่านดีรึเปล่า หรือว่าเธอต้องตัดสินใจยังไงบ้าง แต่ทว่าเธอก็ไม่ได้เสียมารยาทกับพี่ชายเพื่อนหรอก

"พิกเล็ตคะ ทำไมเอาแต่สนใจมือถืออยู่แบบนั้น ไม่ไปเรียนเหรอ หื้ม?" ดัสตินเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มตามเคย จำได้ว่าตอนเด็กๆ พิกเล็ตเคยมาให้เขาสอนการบ้านเป็นประจำเวลาที่มาทำงานกับน้องสาวของเขาที่บ้าน เคยเล่นกับเธอไม่นาน แต่ต้องบินไปเรียนที่เนเธอร์แลนด์หลายปี รวมๆ ก็ 5 ปีได้ นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอกัน

"เอ่อ ขอโทษค่ะ พิกเล็ตอ่านข้อความของหม่ามี๊อยู่น่ะค่ะ" เธอยิ้มแหยๆ ก่อนจะเก็บมือถือเมื่ออ่านข้อความของศิลาแต่ไม่ได้ตอบกลับไป

"ค่ะ งั้นพวกเราไปเรียนเถอะ พี่จะนั่งรออยู่แถวนี้แหละ เรียนวิชาสุดท้ายไม่ใช่เหรอ?"

"ค่ะ ว่าแต่พี่ดัสตินรอทำไมคะ นี่พิกเล็ตเริ่มงงแล้วนะ" เธอทำหน้ายู่ด้วยความลืมตัว และไหนจะหลุดทำเสียงออดอ้อนเพราะลืมตัว คิดว่าอยู่ที่บ้าน

"หึ ไม่ต้องงงค่ะ  แล้วคาร่าไม่ได้บอกเพื่อนหรอกเหรอว่าพี่จะพาไปทานข้าว จะพาเด็กๆ ไปเปย์ ฉลองที่พี่กลับมาไงคะ" ดัสตินเอ่ย ก่อนจะหันกลับมามองน้องสาวตัวเอง

"เอาไว้จะเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้เราไปเรียนดีกว่า ถึงเวลาแล้ว" คาร่าเดินเข้ามาจับมือเพื่อนสาวทั้งสองแล้วพาเดินเข้าไปในตึกที่เป็นรูปทรงคล้ายๆ ปราสาทที่เป็นหินตามสมัยยุคโรมัน

.

"คุณน้าสบายดีนะคะ พี่ไม่เคยไปเยี่ยมท่านสักครั้งเลย ได้ยินแต่คาร่าพูดถึงน้าอันดาอยู่บ่อยๆ ว่าท่านใจดี" ดัสตินเอ่ย ในขณะที่เดินอยู่ข้างๆ กับพิกเล็ต ส่วนน้องสาวของตนกำลังเดินควงแขนเพื่อนของเธออีกคนเดินเข้า shop นั้น ออก shop นี้

"ค่ะ หม่ามี๊ช่วงนี้ท่านก็อยู่บ้าน แต่ก็มีไปทำงานบริษัทของคุณปู่อยู่เดือนละสองอาทิตย์ แต่ถ้าพี่ดัสตินอยากไปก็ค่อยบอกพิกเล็ตอีกทีนะคะ" เธอเอ่ย ทว่าไม่กล้าสบตาเขามากเท่าไหร่ มันรู้สึกแปลกๆ ด้วยแหละมั้ง

"เป็นอะไรคะ พี่ทำเราอึดอัดเหรอ?"

"ปะเปล่าค่ะ พิกเล็ตแค่ไม่ชิน เราเพิ่งเจอกันอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี"

"หึ งั้นเราก็มาทำความรู้จักกันให้คุ้นเคยเหมือนแต่ก่อนสิคะ" ดัสตินเอ่ยด้วยแววตาที่จริงจัง รู้สึกดีกับพิกเล็ตทั้งที่ตอนนั้นเธอเรียนอยู่มัธยมต้น  ทั้งที่เขาเรียนมหาลัยปีสุดท้าย ยิ่งมาเจอกันในรอบหลายปีแบบนี้ พิกเล็ตเองก็โตเป็นสาวและสวยมากๆ ด้วย

"หื้มม?"

"มีอะไรกันคะเนี่ย ฮั่นแน่ มาแอบคุยกันอยู่ตรงนี้นี่เอง" คาร่าที่เดินเข้ามาจ้ะเอ๋ผู้เป็นพี่ชายจากด้านหลัง จนทำให้เพื่อนสาวและพี่ชายผละตัวออกห่างกันมาสนใจเธอแทน

"มีอะไรเรา หิวแล้วเหรอ?'

"ค่ะ เราไปหาอะไรกินกันเถอะ หิวอ่ะ ไม่อยากกลับดึกด้วย แด๊ดจะดุเอา" คาร่าเอ่ย ลืมตัวไปเลยว่ามีพี่ชายมาด้วย และไม่ต้องกลัวว่ากลับดึกไปแล้วจะโดนที่บ้านดุเหมือนแต่ก่อน

"เอ่อ งั้นสั่งอาหารรอเลยนะ เราขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน เดี๋ยวกลับมา" เธอเอ่ย ในขณะที่หันหน้าไปมองที่รอบๆ

"ให้เราไปเป็นเพื่อนมั้ย" ลอร่าเอ่ย

"ไม่เป็นไร เราไปไม่นาน" เธอส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะรีบเดินไปทางห้องน้ำให้เร็วที่สุด เพราะเธอรู้สึกแปลกๆ เหมือนกับว่ามีใครบางคนแอบตามมองเธออยู่ เธอจึงหนีมาหลบอยู่ในห้องน้ำสักพัก เพราะรู้สึกไม่เป็นตัวเอง อึดอัด แปลกๆ

หมับ!

"อุ๊บ! อื้อ!" พิกเล็กตะโกนร้องลั่นแต่ไม่เป็นผล เธอกรีดร้องไม่ได้เพราะถูกมือหนาของใครบางคนปิดปากเธอไม่ให้ร้อง ก่อนจะถูกพาตัวเข้าไปในห้องน้ำ

กึด!

"โอ้ยย!" เธอกัดเข้าที่มือของผู้ชายคนนั้นคนที่เธอไม่รู้จักว่าเป็นใคร ทันทีที่ผละออก หมายจะเปิดประตูห้องน้ำออกไป แต่ทว่าอีกคนก็กระชากเรียวแขนของเธอหันหน้ากลับมา

"ช่วยด้.."

หมับ!

"ศิ อื้อ!" เธอกำลังจะอ้าปากพูดเพราะตกใจไม่คิดว่าใครคนนั้นคือศิลา แต่ทว่ายังไม่ทันไรก็มีริมฝีปากของเขาเข้ามาฉกจูบปิดปากเธอในทันทีเพราะไม่อยากให้เธอตะโกนร้องเพื่อให้คนอื่นตกใจ

"อื้อ~" ทว่ามือที่พยายามผลักเขาออกไปเพื่อขัดขืน แต่สุดท้ายก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้ ยกมือแตะหัวไหล่ของเขาเพื่อพยุงตัวเองเอาไว้ ปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายจูบเธออยู่แบบนั้น เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะจูบเธอ นี่คือจูบแรกของเธอ เขาไม่เคยทำอะไรกับเธอแบบนี้เลยสักครั้ง นี้เป็นครั้งแรก เพราะอะไร

หรือเพราะเธอไม่กลับไปเป็นคนโง่ที่ตามเขาต้อยๆ จนเขาหมดสนุกงั้นเหรอ ถ้าใช่ เขามันเลวมากจริงๆ เลวมากที่หลอกให้เธอเข้าข้างตัวเองมาตั้งนาน...