All Chapters of Oops! sorry ผู้ชายคนนี้เป็นของหนู: Chapter 1 - Chapter 10

@Foryou club แกร๊งง!! เสียงแก้วแอลกอฮอล์กระทบกับกันระหว่างกลุ่มเพื่อนของมาเฟียหนุ่มที่มีชื่อว่า ศิลา มาเฟียหนุ่มลูกครึ่ง ไทย - อังกฤษ ที่วันนี้เขามาแฮงเอาต์กับกลุ่มเพื่อนที่คลับของเพื่อนสนิทที่มีชื่อว่า เดเมียน มีฝาแฝดที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันที่มีชื่อว่า เดม่อน มาเฟียหนุ่มเชื้อสายอังกฤษแท้ ส่วนอีกคนที่อยู่ข้างๆ มีชื่อว่า ไซม่อน ชายหนุ่มที่มีเชื้อสายไทย - อังกฤษ เหมือนกับศิลา แต่มาทำงานเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของศิลาเพราะเบื่อธุรกิจที่บ้าน ทั้งสองเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ เพราะบ้านอยู่ข้างกัน มาเรียนที่อังกฤษพร้อมๆ กัน เพราะพ่อแม่สนิทและรู้จักกัน ทำธุรกิจร่วมกัน จนกระทั่งมาพบกับสองพี่น้องฝาแฝดอย่าง เดเมียนและเดม่อน ที่เกิดห่างกันแค่หนึ่งนาที นิสัยใจคอต่างก็มีความคล้ายกัน จึงมาเป็นเพื่อนกันได้ เริ่มจากมาเฟียหนุ่มอย่างศิลา หนุ่มหล่อหน้าดุ หรือจะเรียกว่า หล่อแบบดุๆ ใบหน้าเย็นชา ขรึมๆ เงียบๆ พูดน้อย เดาความคิดได้ยากมาก เวลาโหดก็โหดเอาเรื่อง เพลย์บอยเสือซุ่มตัวพ่อ กินผู้หญิงเงียบๆ แต่ถ้าได้ควงออกนอกหน้านอกตา ก็จะทำเอาคาดไม่ถึง กินผู้หญิงที่คนต่างรู้จัก อย่างดารา เซเลบริตี้ นางแบบแถวหน้าร

วันต่อมาศิลาที่เพิ่งเลิกงานเขาก็ตรงกลับมาที่บ้าน ปกติไม่ค่อยจะนอนบ้านหรอกเพราะอยากเป็นส่วนตัว ส่วนมากจะนอนเพนเฮ้าส์มากกว่า เวลามีผู้หญิงจะได้ไม่ให้พ่อแม่เห็น พูดไปงั้น ปกติกินที่คลับเพื่อนแล้วก็จบ แต่เพราะบ้านเงียบเกินไป แม่ไปเฝ้าพ่ออยู่โรงพยาบาล ส่วนเขาก็ขี้เกียดขับรถไกล มานอนบ้ายดีกว่าใกล้บริษัทสุดแล้วช่วงนี้เหนื่อยกับงานมากๆ ผู้หญิงก็ห่างหายไป ไม่รู้ทำไมพ่อคิดจะกินผู้หญิง แต่หัวก็โผล่แต่ยัยเด็กนั่นขึ้นมาทุกครั้งจนเอาไม่ลง ของขาดอยู่แบบนี้แหละ ทำงาน กลับบ้าน นอน ทำงาน วนไปอยู่แบบนี้ ตึก ตึก ตึก "อ้าวลูก ทำไมวันนี้กลับบ้านได้หล่ะเนี่ย" ผู้เป็นมารดาเอ่ยถามบุตรชายของตนอย่างสงสัย ปกติรายนี้ไม่ค่อยจะกลับบ้านเท่าไหร่หรอก หมกตัวอยู่แต่กับงานและเพนเฮ้าส์"เหนื่อยน่ะครับ ง่วง ไม่อยากขับรถไกล แล้วแม่หละครับทำไมมาอยู่ที่นี่ ไหนบอกผมว่าจะไปนอนเป็นเพื่อนพ่อ" เขาขมวดคิ้วถามอย่างสงสัยกลับไป"วันนี้หมองดเยี่ยมน่ะ ต้องดูแลพ่ออย่างใกล้ชิด แม่ก็เลยต้องกลับมานอนที่บ้าน ส่วนเรามานี่ก็ดีแล้ว มาให้แม่ถามอะไรด้วยหน่อยสิ" คุณหญิงแพรฟ้าเอ่ยถามบุตรชายลืมบอกไป คุณแม่ของเขาเป็นคนไทย ท่านเจอกับพ่อที่ไทยเพรา

@บ้านเดย์วิน"ต่อไปนี้เลิกยุ่งกับมันซะ" เสียงราบเรียบของเดวินเอ่ยบอกลูกสาวที่กำลังนั่งน่าสลดซบอกมารดาของตนอย่างอันดาเพื่อหาพรรคพวกอยู่ "อึก มะไม่เอาค่ะ แดดดี้ก็รู้ว่าพิกเล็ตชอบศิลามาตั้งหลายปี" เธอเอ่ยเสียงสั่น เรื่องอะไรจะยอมยกผู้ชายคนนี้ให้คนอื่นหละ เธอขอได้รึเปล่า ขอแค่เขาคนเดียวที่เธอจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว เรื่องผู้ชายคนอื่นเธอไม่เคยทำให้ท่านเสียหน้า แต่เพราะศิลาเป็นรักแรกของเธอต่างหาก เธอถึงเลิกยุ่งเกี่ยวกับเขาไม่ได้ "ก็เพราะรักมันมาหลายปีนี่ไม่ ถึงไม่ไปไหนสักที ไม่นี่แหละ แดดดี้ให้เวลาแค่นี้ เพราะต่อไปถ้าหนูยังดื้อแบบนี้อีก แดดดี้จะหาผู้ชายมาแต่งงานกับหนูให้มันจบๆ เรื่อง ถ้าหนูแต่งงานกับมันไป สักวันหนึ่งหนูจะต้องเสียใจ เพราะแค่นี้ยังไปไม่ถึงไหน ผู้หญิงที่มันเคยควงก็มาตามทำร้ายหนูถึงที่" เดวอนเองก็พยายามที่จะไม่พูดเสียงดังให้ลูกสาวโกรธมากกว่าเดิม "แดดดี้รู้มั้ยว่าตอนนี้แดดดี้กำลังทำเหมือนที่คุณปู่เคยทำอยู่ โดยการบังคับหนูแต่งงานกับคนที่หนูไม่ได้รัก" พิกเล็ตเองก็กล้าทะเลาะกับผู้เป็นบิดาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่เลี้ยงดูเธอมา"มันจะมากไปแล้วนะพิกเล็ต แต่ก่อนหนูไม่เคยดื้อกับแดดดี้เหมือนห

ศิลาก้าวเท้าเดินลงมาจากรถสปอร์ตคันหรูสีแดงสดลูกรักอีกคนของตน ดวงตาเฉียบคมเหลือบไปมองบ้านหลังใหญ่ หรือจะเรียกว่าเกือบเป็นคฤหาสน์เลยก็ว่าได้ บ้านใหญ่หลังสีเทาท่ามกลางพื้นที่หลายสิบไร่ "มาทำไม!?" ทว่าเสียงเข้มของเดวินก็เอ่ยขึ้นเสียงแข็งเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มที่เขาไม่ชอบหน้ามายืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าประตูบ้านของตนด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ใจเย็นๆ ค่ะ ตาศิ มาทำไมเหรอลูก มาหาน้องเหรอ?" อันดาปรามสามีเมื่อเห็นท่าทีหมายจะหาเรื่องศิลาออกหน้าออกตา ไม่เกรงใจต่อบิดาของเขาที่ทำธุรกิจร่วมกันมานาน เธอจึงเปลี่ยนเรื่องไปคุยกับเด็กหนุ่มแทน "ครับ มาหาน้อง แล้วตอนนี้น้องไปไหน" ทว่าระหว่างที่กำลังพูด เสียงรถปอร์เช่สีขาวสะอาดก็ขับเคลื่อนตัวเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถที่บ้านของตน "หึ พอผู้ชายมาบ้าน กลับมาเร็วยิ่งกว่าอะไร" เดวินยกยิ้มมุมปากหัวเราะเบาๆ พร้อมกับพึมพำออกมาอย่างหมั่นไส้กับอาการของลูกสาวที่เห็นผู้ชายดีกว่าพ่อแม่ "ไปไหนมา ขับรถออกไปแบบนั้น รู้รึเปล่าว่าพ่อแม่เป็นห่วงขนาดไหน ทำไมทำอะไรไม่นึกถึงจิตใจของคนที่เป็นห่วงบ้าง เอาแต่ใจตัวเอง" พอเดินมาถึงที่บ้าน เดวินก็ต่อว่าลูกสาวทันทีเพราะอดไม่ได้ที่จะต่อว่า

หมับ!เพี๊ยะ! "นี่ปล่อยนะ! อย่ามายุ่งกับหนูอีก" พิกเล็ตพูดเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ แต่ทว่าแววตากลับวูบไหวเพราะใจไม่รักดีมันหวั่นไหวทุกครั้งเมื่อเห็นหน้าเขา น้ำตาแทบไหลอยู่รอมร่อ ยิ่งเมื่อครู่เธอเผลอตบหน้าเขาไป เธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บมากกว่า"ขอโทษ ฟังฉันอธิบายก่อน" ตอนแรกกะจะใช้ไม้แข็งเพราะไม่ชอบใจที่เธอไปยิ้มให้กับผู้ชายคนอื่น แถวยังไม่คิดตอบกลับข้อความของเขาด้วยซ้ำ หัวใจมันรู้สึกคันยุบยิบไปหมด"อึก อะออกไป ถ้าคนมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี แค่นี้คุณพอใจแล้วใช่มั้ยที่ทำให้หนูเจ็บ ขอบคุณที่ทำให้หนูหายโง่!" เธอเอ่ยทั้งน้ำตา พร้อมกับเบือนหน้าหนีเพราะเขาเอื้อมมือหมายจะเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่ทว่าเธอไม่ต้องการ..."ไม่ใช่แบบนั้น เธอกำลังเข้าใจฉันผิด" เขาเอ่ยเสียงอ่อน เห็นเธอร้องไห้ หัวใจรู้สึกปวดร้าวไปหมด"หึ แค่นี้หนูก็รุ้สึกสมเพชตัวเองมากแล้วที่เชื่อคุณหมดทุกอย่าง หนูโง่มากที่เชื่อในสิ่งที่คุณพูดคุณโกหก ต่อไปนี้เราอย่าได้มาเจอกันอีกเลย!" เธอผลักเขาอีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งออกไปทั้งน้ำตา"แม่ง เป็นเหี้ยไรวะ!?" เขาสบทคำหยาบ ก่อนจะใช้มือกุมหัวใจของตนอย่างรู้สึกแปลกๆ @foryou club ปึก!"หึ ไม่ให้มายุ่งกับกู แต