Masuk"หม่ามี๊ขอให้หนูมีชีวิตคู่ที่ดีนะลูก มีอะไรกันก็คุยกัน เคลียร์กันดีๆ ขอให้ประคับประคองชีวิตคู่ให้มีความสุข หนักนิดเบาหน่อยให้อภัยกันและกัน หันหน้าเข้าหาพูดคุยกันดีๆ ตอนนี้หนูไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะลูก หนูมีชีวิตครอบครัวแล้ว มีสามีแล้ว เป็นแม่บ้านแม่เรือนดูแลสามีอย่างสม่ำเสมอนะลูกนะ" อันดากล่าวอวยพรลูกสาวหลังจากที่ผู้ใหญ่พูดคุยกันจนสุดท้ายก็ยอมยกลูกสาวให้ลูกชายของเขาไปดูแลต่อ เมื่อจดทะเบียนสมรสกันเมื่อครู่ เธอจึงอวยพรลูกสาว"ขอบคุณค่ะหม่ามี๊ รักหม่ามี๊ที่สุดเลย" พิกเล็ตยิ้มหวาน"หื้ม! ฉันเองก็ไม่มีอะไรมากหรอก อันดาพูดแทนไปหมดแล้ว แต่ฉันแค่อยากให้นายดูแลลูกสาวฉันดีๆ อย่าทำเธอเสียใจอีกเด็ดขาด หากวันไหนไม่รักพิกเล็ตแล้งก็อย่าทำร้าย อย่าทำให้เสียใจ พาเธอมาคืนอ้อมอกฉัน หวังว่านายจะทำได้เหมือนที่เคยสัญญากับฉันไว้นะ" เดวินที่อีโก้ยังสูงอยู่ก็เอ่ยกับลูกเขยของตนเสียงเรียบ"ครับ ผมสัญญาว่าจะรักและดูแลพิกเล็ตให้ดีที่สุดและจะไม่มีวันเลิกรักลูกสาวคุณพ่อ ผมจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด ผมไม่รับปากเรื่องที่เคยสัญญา แต่ผมจะทำให้เห็นครับ" เขาหันมาพูดกับพ่อของคนรักด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "แม่ดีใจน
หลายวันต่อมา "ศิลา เมื่อไหร่ศิลาจะไปหาแดดดี้เหรอ?" พิกเล็ตเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์แล้วเอ่ยถามศิลาที่นั่งทำงานอยู่ที่โซฟาปลายเตียงนอน ซึ่งเธอก็นั่งเหยียดขาพิงหัวเตียงอยู่ "ค่อยไป ขอทำใจก่อน" เขาตอบกลับมา จากนั้นก็ทำงานต่อเงียบๆ เพราะมันเป็นงานที่ต้องตรวจเร่งด่วน เพราะเขาเพิ่งได้ที่ดินใหม่ที่ฮ่องกงเมื่อวานนี้ "ตอนกวนแดดดี้ไม่เห็นต้องคิดหนักแบบนี้" เธอบ่นน้อยๆ เอาหล่ะ ทุกคนอยากรู้กันใช่มั้ยหล่ะว่าวันที่เดทกับเดย์ตันมันคืออะไรยังไงบ้าง "วันนี้ทานข้าวไม่อร่อยเหรอครับ ทำไมเงียบไป" เดย์ตันเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าอย่างฉงนสงสัย วันนี้เหมือนพิกเล็ตจะร่าเริงน้อยกว่าปกติ ไม่รู้ว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจอะไรรึเปล่า "เปล่าหรอกค่ะ พิกเล็ตแค่..รู้สึกผิดกับพี่" เธอเอ่ยเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยินเสียง "ไม่ต้องเครียดหรอกครับ พี่เข้าใจ พี่เองก็ทำใจไว้ตั้งแต่แรกๆ แล้ว แต่พี่ก็ยังหลอกตัวเองว่าจะมีหวังหากพาตัวเองเอาชนะใจพิกเล็ตได้ แต่อย่างว่านั่นแหละครับ พี่เข้ามาสายเกินไปตั้งแต่แรกๆ ทั้งที่รู้ว่าพิกเล็ตกับเขามีโอกาสกลับมาคืนดีกันมากกว่าพี่ที่เข้ามาจีบทีหลัง" เดย์ตันยกยิ้มบางๆ อย่างขมขื่น เก็บซ่อนความอกหักเอาไว
สองร่างเปลือยเปล่านอนกอดกันใต้ผ้าห่มผืนหนา หน้าจากจบกิจกรรมเร่าร้อนของทั้งสอง สุดท้ายก็ผล็อยหลับไปด้วยกันทั้งคู่ โดยที่ร่างเล็กบอบบางนอนหลับไหลอยู่ในอ้อมกอดของคนรักอย่างอบอุ่น รอบๆ ตึกสูงที่ตอนนี้มีแสงไฟออกมาตามห้องต่างๆ บนตึกสูง บ่งบอกว่าพระอาทิตย์ได้ตกดินเป็นที่เรียบร้อย"อื้อ" เสียงหวานครางงึมงำแล้วพลิกตัวกลับมานอนซบอกแกร่ง พร้อมกับเรียวแขนเล็กที่สวมกอดเอวสอบไว้แนบแน่น ซึ่งศิลาก็กระชับกอดเธอเหมือนกัน สุดท้ายก็เคลิ้มหลับกันไปอีกครั้งในเวลาต่อมา.."ศิลา~ ตื่นได้แล้ว หิวว" เสียงหวานออดอ้อนข้างใบหูของเขา เธอสวมชุดเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาโดยที่ไม่ได้สวมอะไรสักอย่าง ซึ่งเนื้อตัวขาวเนียนมันตัดกันกับสีเสื้อเชิ้ตอย่างหวาดเสียว แล้วเธอก็กลับมาขึ้นบนเตียงมาปลุกเขาให้ตื่น หมับ! "เมื่อไหร่จะตื่น หนูหิวแล้วน๊า~" เธอปีนขึ้นมานอนเกยบนอกของเขาแล้วเอ่ยเสียงออดอ้อน นิ้วเรียวลูบไล้ใบหน้าของเขาที่ขาวสะอาดและเรียบเนียนราวกับผิวหน้าผู้หญิง สลับกับจิ้มนิ้วเล่นบนใบหน้าของเขา ศิลาเองที่รู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ได้ยินเสียงหวานออดอ้อนเขาได้สักพักแล้ว แต่แสร้งหลับต่อเพราะอยากรู้ว่าเด็กดื้อจะอ้อนออเซาะอะไรเขาต่อ ซึ่
"อื้อ ศิลา~" เสียงหวานครางงึมงำเมื่อมือหนาลูบไล้เรียวขาของเธอขึ้นสูงไปเรื่อยๆ จนถึงขาอ่อน วันนี้เธอสวมเป็นชุดเดรสกระโปรง ซึ่งมันงานต้องการทำเรื่องอย่าว่าเอามากๆ "อยากลองเอาคาชุดมั้ง.." เสียงแหบพร่าหื่นกระหายเอ่ยข้างใบหูเล็ก ก่อนจะกดจูบตามกกหูและลำคอขาวสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยจ้ำแดงที่เขาทำไว้ หมับ! มือหนาเอื้อมไปรั้งเสื้อส่วนบนลงมากองไว้ที่ใต้ราวนมของเธอ จากนั้นก็หยิบแปะจุกออกไป สิ้นสิ่งปิดบัง ริมฝีปากหนาก็ประกบดูดยอดอกสีสวยเข้าไปในอุ้งปากหนาอย่างหื่นกระหาย ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็ไม่น้อยหน้าตะครุบเข้าบีบจนเนื้อปริ้นตามง่ามนิ้วลิ้นร้อนตวัดดูดเลียยอดอกสีหวานอย่างมีชั้นเชิงจนร่างเล็กครวญครางดังลั่นรัญจวน "อร๊าง ศิลา หนูเสียว ซี๊ด!" มือบางขยำเรือนผมบนศรีษะของเขาอย่างระบายอารมณ์ เนื้อตัวบิดเร้าไปมาเพราะความเสียวซ่าน เรียวขาทั้งสองข้างหนีบกันไว้เพราะรู้สึกเสียววาบตรงกายสาวของตน ส่วนบนก็แอ่นอกให้เขาดูดดื่มยอดอกอย่างหื่นกระหายราวกับทารกหิวนมแม่"อย่าขยี้ตรงนั้นค่ะ อร๊า ซี๊ด!" เธอเผลออ้าขาออกเล็กน้อยเมื่อเขาสอดมือเข้ามาลูบไล้กายสาวของเธอที่ตอนนี้เปียกแฉะไปหมดเพราะมีอารมณ์อย่างงว่า "
วันต่อมา@Demon casino ก็อก! ก็อก! ก็อก!"ขออนุญาตครับนาย" "อืม เข้ามา" เสียงราบเรียบเอ่ยอนุญาตให้ลูกน้องของตนเข้ามาภายในห้องทำงาน "มีอะไร" เขาเอ่ยถาม ในขณะที่ไม่ละสายตาไปจากกองเอกสารตรงหน้าเลยสักนิดเดียว "รายงานเรื่องคุณหนูพิกเล็ตครับ ตามที่นายสั่งให้ติดตามไว้" พูดจบก็ยื่นเอกสารซองสีน้ำตาลไปตรงหน้าเจ้านายหนุ่ม"ทำไมต้องถ่ายรูปมา" "เมื่อวานที่นายบินไปทำงานที่ลาสเวกัส ลูกน้องที่ตามดูแลคุณพิกเล็ตอยู่ห่างๆ บอกว่าเมื่อวานเธอไปออกเดทกับผู้ชายคนนั้นครับ มีข่าวหลุดออกมาว่าทั้งสองกำลังคบหาดูใจกันผ่านผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายโดยเฉพาะคุณเดวิน ข่าวลือหนาหูเลยนะครับว่าจะให้หมั้นกัน" ปึง! "ออกไปก่อนไป" เสียงราบเรียบเอ่ยอย่างสะกดอารมณ์เมื่อได้รับรายงานเกี่ยวกับพิกเล็ต "ครับ!" "นี่ฉันจะเสียเธอไปจริงๆ เหรอพิกเล็ต.." เสียงเรียบพึมพำ ในขณะที่มองภาพในมือของตัวเองด้วยแววตาที่วูบไหว ดวงตาคมเข้มรู้สึกร้อนผ่าวไปหมดทั้งดวงตา แควกกก!!เขาทำการฉีกรูปภาพที่มีเธอกับมันออกไปจนมองไม่ออกว่าเป็นรูปอะไรและมันก็ไม่สามารถประกอบรูปเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไป ภาพมันบาดตาเสียจริงๆ ตลอดหลายวันที่รู้ข่าวคราวของเธอ เขาเองก
"ใครน้อยใจ? ฉันงั้นเหรอ?" เขาขมวดคิ้ว เหอะ! ในเมื่อรู้แล้วทำไมต้องต้องมาทำเหมือนไม่รู้อะไรด้วย "ค่ะ เป็นอะไรคะ น้อยใจที่ฉันลืมวันเกิดงั้นเหรอ?""ก็รู้แล้วจะถามทำไม นึกว่าอิ่มอกอิ่มใจแล้ว ตกลงเธอให้โอกาสมันจริงๆ เหรอ?" "ค่ะ" เธอพยักหน้าแสร้งตีมึน"อืม งั้นก็กลับไปได้ละ เดี๋ยวพ่อเธอรู้ว่าเธอมาหาฉัน" เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ รู้สึกปวดหนึบไปทั้งหัวใจเมื่อรู้ว่าเธอให้โอกาสผู้ชายคนอื่นแล้วไม่ใช่เขา "ค่ะ งั้นกลับแล้วนะคะ" "อืม" เขาพยักหน้ารับ จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินผ่านเธอเพื่อหนีเข้าไปภายในห้องน้ำ เสียงปิดประตูห้องดังขึ้น ทำให้ศิลารู้ว่าพิกเล็ตได้กลับไปแล้ว เขาจึงเอื้อมมือไปปิดไฟในห้องจนมืดสนิทโดยไม่ได้สังเกตอะไร จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนจริงๆ เพราะรู้สึกมึนหัวจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปเมื่อตะกี้เช้าวันต่อมา"อื้อ~" เสียงครางในลำคองึมงำของศิลาดังขึ้น ดวงตาคมเข้มค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาช้าๆ มองบนเพดานห้องนอนตัวเองด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เรื่องเมื่อคืนผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ นี่สินะความรู้สึกของคนที่โดยเมิน.."ตื่นแล้วเหรอวะ ตื่นแล้วก็ลุกครับ ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดได้แล้ว เพราะวันนี้มึงมีบินไปลาสเวกัส นายทุนใหญ่มีข้อเ
พิกเล็ตมาเรียนด้วยใบหน้าที่หมองเศร้า เธอไม่มีแม้แต่กระจิตกระใจจะมาเรียนเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะไม่อยากอยู่บ้านทะเลาะกับผู้เป็นพ่อ เธอจึงมา แม้ว่าจะไม่อยากมาเลยก็ตาม ติ๊ง! ติ๊ง Sila : เรามีเรื่องต้องคุยกัน Sila : อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเธอปิดมือถือของตนอย่างไม่ชอบใจที่ศิลาส่งข้อความมาหาเธอ เขาอยากจะคุยอ
ศิลาก้าวเท้าเดินลงมาจากรถสปอร์ตคันหรูสีแดงสดลูกรักอีกคนของตน ดวงตาเฉียบคมเหลือบไปมองบ้านหลังใหญ่ หรือจะเรียกว่าเกือบเป็นคฤหาสน์เลยก็ว่าได้ บ้านใหญ่หลังสีเทาท่ามกลางพื้นที่หลายสิบไร่ "มาทำไม!?" ทว่าเสียงเข้มของเดวินก็เอ่ยขึ้นเสียงแข็งเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มที่เขาไม่ชอบหน้ามายืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าประตู
หลายวันต่อมาพิกเล็ตนั่งหน้าบูดบึ้งเท้าคางอยู่บนเตียงนอนภายในห้องนอนของตนอย่างหมดอารมณ์ แดดดี้สั่งให้เธออยู่แต่ในบ้านและห้ามออกไปไหนทั้งนั้น โดยเฉพาะไปหาศิลา จนกว่าจะปิดข่าวเงียบและแก้ข่าวว่าเธอไม่ใช่มือที่สาม แกร๊ก!"ไปแต่งตัวได้แล้ว บ่ายนี้เราต้องไปทานข้าวกับแด๊ด" เดวินที่เดินเข้ามาในห้องนอนของล
@บ้านเดย์วิน"ต่อไปนี้เลิกยุ่งกับมันซะ" เสียงราบเรียบของเดวินเอ่ยบอกลูกสาวที่กำลังนั่งน่าสลดซบอกมารดาของตนอย่างอันดาเพื่อหาพรรคพวกอยู่ "อึก มะไม่เอาค่ะ แดดดี้ก็รู้ว่าพิกเล็ตชอบศิลามาตั้งหลายปี" เธอเอ่ยเสียงสั่น เรื่องอะไรจะยอมยกผู้ชายคนนี้ให้คนอื่นหละ เธอขอได้รึเปล่า ขอแค่เขาคนเดียวที่เธอจะเข้าไปย







