CHAPTER 4

3RD PERSON POV

Dumating ang araw ng kasal, na ginanap sa Patio Victoria sa Intramuros.

Simple but elegant ang buong setup, at talagang pili lang ang mga imbitado. Sa kanang bahagi nakaupo sina Don Reynaldo Suarez at Don Jaime Sandoval—ang mga ama ng ikakasal—habang sa kaliwa naman ang mga kaibigan ni Callieyah na sina Dee, Eve, at Chloe.

Pang-siyam sa loob ng chapel ang pari, kasama ang isang sakristan.

Callieyah Grabielle Suarez POV

Ito ang araw na pinakasusumpa ko sa lahat. I utterly hate this girl in front of me, and I will never forgive her for this.

I begged her for the second time around noong nasa beach resort pa kami sa Batangas, habang naka-stuck kami dahil sa bagyo.

I even tried to negotiate things, telling her I'd agree to some terms, but she didn’t even bother to listen.

She just doesn't care at all.

She has no heart and soul.

She's not human—that's all I can say.

I hate the fact that I am trapped. That I am no longer in control. That I don't have the power to stop this from happening. I hate it so much to the point that I feel like I'm going to explode at any moment, yet there is still absolutely nothing I can do.

Panay ang hugot ko ng malalalim na hininga, trying to remain composed even though I am boiling inside. I have to act as if everything is perfectly fine.

Wala akong maintindihan sa mga pinagsasabi ng pari sa harap namin. Masama lang akong nakatitig sa babaeng katabi ko, na may tipikal na poker face na naman.

Blangko ang expression niya at wala akong mabasa na kahit ano sa kanya. She looks so calm and intact, kahit ilang minuto na lang at ganap na kaming nakatali sa isa't isa.

What kind of a person is she? Doesn't she have any emotions? Para kasi siyang robot na hindi apektado sa lahat ng ito.

Nanlulumo ako para sa sarili ko, samantalang chill lang ang katabi ko. She's perfectly handling things, which only makes me want to revolt even more.

Luna Maxine Sandoval POV

My eyes are on hers, but I am not seeing her. I am somewhere else. My mind is somewhere else. I am deeply thinking about a specific scene in my ongoing story.

Natigil lang ako sa pag-iisip nang marinig ko ang salitang kiss. Without a second thought, inilapit ko ang mukha ko to give her a kiss.

I felt her resist, pero wala rin naman siyang nagawa. It's just a kiss, so what's the big deal?

Konting oras na lang at matatapos na rin ito. Finally, I can move on with my life and continue where I left off.

Naghiyawan ang lahat, looking so happy with what was happening—maliban sa babaeng asawa ko na ngayon.

And me? I feel absolutely nothing. This is just a business transaction between me and Dad that I have to deal with.

Callieyah Gabrielle Suarez POV

For the very first time in my existence, I received a kiss from a girl. And who the hell would like that?

Napangiwi ang mukha ko matapos maghiwalay ng mga labi namin. Para akong nakatikim ng pagkain na hinding-hindi ko magugustuhan. Nauuyam ako.

Andoon pa rin ang wild na kalabog sa dibdib ko, pero ang isang ito, parang wala lang sa kanya.

Fuck! But for me, it's a damn big deal. I have never kissed a girl before, and I hate it. Siguro kung ibang babae pa 'yun, baka matatanggap ko pa, pero hindi sa kanya dahil wala siyang puso. Para sa akin, hindi siya tao. Wala siyang pakiramdam. Sobrang selfish niya!

I hate her!

I will never like her!

For the rest of my damn life!

Forever ko siyang kamumuhian sa buong pagsasama namin. I'll make her life miserable for letting us get tied up like this.

"Mabuhay ang bagong kasal!" It was Dee who shouted. Masayang-masaya ang mga kaibigan ko imbes na malugmok gaya ko.

Pagdating sa reception, agad akong humiwalay sa kanilang lahat.

I need some air.

Kailangan kong huminga—ang makahinga nang maayos.

Nasasakal ang pakiramdam ko.

Good thing may spot dito na hindi masyadong pansin. Hawak-hawak ko ang baso ng alak na medyo bawas na ang laman.

Parang tubig ko lang itong nilunok nang walang kahit anong emosyon na sumilay sa mukha ko. Nasanay na marahil ang katawan ko sa tapang ng espiritu nito.

"Andito ka lang pala!" Napapikit ako nang mariin nang marinig ko ang boses ni Chloe, na sinusundan na rin ng iba pang girls.

Dahan-dahan akong humarap habang nagpapanggap na okay lang ako. Everything's under control, kahit na naiiyak na ako deep down.

"Cheers to your fixed marriage thingy!" pangaasar pa lalo ni Dee, na sinabayan naman ng tawa ng dalawa.

"She's beautiful, huh," puna ni Eve sabay sip sa hawak niyang wine.

"Yeah, I agree. Sobrang ganda niya. Kahit ako napanganga nang makita ko siya, Gabbi," segunda naman ni Dee.

"If I were to marry her, there would be no problem at all," sabi naman ni Chloe. Edi sana siya na lang ang nagpakasal!

Unti-unting gumuhit ang pagkairita sa mukha ko. Bakit ganito ang reaction nila? Bakit ako lang ang nag-iisang nakakakarandam ng impiyernong ito? Bakit lahat sila natutuwa?

"Enough, girls! I don't want to hear anything anymore." Saka ko sila tinalikuran. I have to go somewhere else kung saan mararamdaman kong belong ako, dahil dito, tila mag-isa lang ako.

No one can hear my agony.

No one can see my hatred.

No one can understand me.

It's just me against the world.

"Gabbi!" I heard them call my name, pero hindi ako lumingon. Bahala sila riyan.

"Where the hell are you going?"

"Magsicelebrate pa tayo!"

Inis na inis ako sa kanila. Parang hindi ko sila kaibigan. Nakuha pa nilang purihin ang babaeng 'yun, samantalang hindi naman siya tao.

"Saan ka pupunta?" Muntik na akong madapa nang bigla na lang siyang sumulpot sa harapan ko. The nerve of this girl!

"Wala kang pakialam." Iniwasan ko siya para maglakad palayo.

"Dad wants us to go home," sabi nito sa isang napakalmadong boses, habang ako naman ay naghihysterical na sa loob ko.

"Anong home? Umuwi kang mag-isa mo." May sarili akong bahay at doon lang ako titira. Hindi nila ako mapipilit na makasama ang isang ito.

"Fine." Ganoon lang? "Then tell that to our Dads." Saka siya tumalikod. Napasimangot ako nang todo, and it felt like this frown would become permanent on my face hangga't nakikita ko ang babaeng ito.

Nakakainis! Grr!

Wala akong nagawa kundi ang sumunod sa kanya palabas. Papunta siya sa parking lot. Nagulat ako nang bahagya nang pagbuksan niya ako ng pinto ng kotse.

Nung una, hindi muna ako sumakay dahil medyo nag-loading pa ang utak ko.

"Calm down," sabi niya nang makapasok na rin siya sa driver's seat. Ako ba ang kausap niya?

Is she up to something? Pero wala akong pakialam.

Sandali pa at hindi pa rin kami umaalis. Buhay naman na ang makina, pero ano bang inaantay niya? Kunot-noo na lang akong tumingin sa labas ng bintana.

Narinig ko ang paghinga niya na parang nawawalan na rin ng pasensya. "Your seatbelt." Oo nga pala. Pero bago ko pa man 'yun magawa, siya na mismo ang humila nito.

Biglang nagkalapit ang mga katawan namin, na ikinabigla ng puso ko. Sobrang lapit niya, to the point na ang mamahaling pabango na lang niya ang nalalanghap ko.

Tahimik lang ako, matyagang nag-antay na matapos siya. I only managed to breathe normally nang bumalik na siya sa pwesto niya.

Napalunok ako sa hindi ko malamang dahilan. What the hell was that?