CHAPTER 3

Callieyah Grabielle Suarez POV

My plan was to stay for as long as I wanted, pero nagbago 'yun. Siguro aalis na lang ako agad bukas to find another place.

I was just completely not in the mood na makipagtalo sa babaeng 'yun. Plus, ayoko na talagang magkrus ang mga landas namin ever muli.

The next morning, kung kailan paalis na sana ako, bigla namang umulan nang super lakas. Serious shit. Napasilip ako sa labas mula sa glass door ng balcony.

Bagyo na itong maituturing, kaya for sure, hindi talaga ako makakaalis. Walang bangka o kahit barko ang pwedeng bumiyahe sa lakas ng hangin, ulan, at sa dambuhalang alon. May kasama pang kulog at kidlat.

Fuck! Napamura ako nang may biglang pumasok sa isip ko. No! That can't be. Hindi naman siguro mangyayari, 'di ba?

Bumuntong-hininga akong bumalik sa kama. Mukhang masasayang lang ang outfit ko, kaya nagbihis na lang ulit ako.

I changed into a simple pair of short shorts and a thin, white long-sleeve top. I always feel most comfortable in this kind of get-up kapag nasa bahay lang.

Wala akong ibang magawa kundi mag-scroll sa phone ko. Thank God, hindi pa nawawalan ng signal sa lakas ng bagyo. Pero maya-maya lang, nangyari na nga ang mismong kinatatakutan ko.

Fuck! I cursed repeatedly in my head. Napabuntong-hininga na naman ako habang pabalik-balik na naglalakad sa loob ng kwarto.

Malawak naman ang space, pero nawawalan na ng purpose ang ganda nito dahil sa sitwasyon. Isa pa sa labis kong ikinababahala ay kung ano ang mangyayari kapag gumabi na.

Agad kong hinalughog ang mga drawer, and luckily, nahanap ko ang pakay ko. Emergency lights, just in case mag-brownout.

Napangiti ako and I breathed a sigh of relief. I decided to just lean against the headboard habang nagbabasa. Buti na lang talaga, nagbaon ako ng mga libro para malibang ang sarili ko.

I accidentally fell asleep without realizing it, and gabi na nang magising ako. Nabigla ako sa haba ng naging tulog ko.

Napahawak agad ako sa tiyan ko nang tumunog ito. I'm so hungry. Kinuha ko ang phone ko para tumawag sa reception at magpa-ready ng pagkain.

I asked them to deliver it to my room, and tahimik ko itong kinakain ngayon. Everything was going smoothly when the entire room suddenly went pitch black. Napatayo ako bigla.

Hindi ko na inintindi kung natapon man ang pagkain ko sa bed dahil natataranta ko nang hinahanap ang mga emergency lights.

I was getting so incredibly frustrated nang hindi ko ito makita. Panay ang kapa ko sa dilim, pero wala pa rin. Nagsisimula na namang manikip ang dibdib ko sa matinding kaba. Halo-halong emosyon na ang dumadaloy sa buong katawan ko.

I felt so suffocated, kaya hinanap ko na ang pinto para lumabas. "Help!" Hindi ko na napigilang maisigaw. Napamura pa ako nang mapagtanto kong wala sa bulsa ko ang phone ko. I left it charging para full battery, just in case of emergencies.

Ang tanga mo naman, Gabbi.

"Is anybody there? Hey!" Nilakasan ko ang boses ko hanggang sa limit nito. In this desperate situation, do I even have a choice?

"May tao ba riyan?!" Nanginginig na ako sa takot, pero pilit ko pa ring pinapakastatag ang sarili ko.

I’m already too old for this. Dapat na-master ko na ang bagay na ito, pero hanggang ngayon, takot pa rin talaga ako sa dilim.

I have Achluophobia.

"Please, somebody help me!" Naiiyak na ako. Kinapa ko ang walls at dahan-dahang napaupo sa malamig na tiles ng sahig.

Niyakap ko na lang ang sarili ko at mariing pumikit.

"The hell is wrong with her?"

Mahina lang ang pagkakasabi niyon, pero sapat na para marinig ko ang pamilyar na boses na 'yun.

Agad akong nag-angat ng ulo at nagdilat ng mga mata para tignan kung sino ito. Parang biglang naalis ang dambuhalang batong nakadagan sa dibdib ko nang maaninag kong may tao ngang nakatayo roon.

"H-help me, please." Bahala na kung diringgin o mamaliitin niya ako. I just can't bear this anymore.

"Please..." May kasamang iyak na pagmamakaawa ko. Unti-unti naman siyang lumapit sa akin.

The moment our heights leveled, kusang gumalaw ang katawan ko para yumakap nang mahigpit sa kanya.

Wala siyang imik sa ginawa ko, and that silence gave me the biggest sigh of relief.

We stayed in that exact position for about thirty minutes bago tuluyang bumalik ang kuryente.

Nagtama ang mga paningin namin, kaya agad akong pinamulahan at nakaramdam ng matinding hiya.

Mabilis akong tumayo. Hindi ko na mawari kung paano ako aasta dahil sa sobrang kakahiyaan.

"I-I have a fear of the dark," paliwanag ko habang nakatingin sa ibang direksyon.

Wala akong narinig na kahit anong sagot mula sa kanya kundi ang tunog ng bawat hakbang niya—palayo sa akin.

Napasimangot ako nang tuluyan. Napaka-entitled ng ugali niya! Hindi man lang niya ako tinanong kung okay na ba ang pakiramdam ko, lalo na't sinabi ko na sa kanya ang isa sa mga pinakamalalalim kong sekreto.

Napadabog ako ng paa sa naramdamang inis sa babaeng 'yun—or more on sa sarili ko, actually. Bakit ba ako naiinis nang hindi naman dapat?

Wala naman talagang dahilan para magalit, pero inis na inis talaga ako sa paraan ng pakikitungo niya sa akin.

"Ahhhh!!" sigaw ko, sapat lang para ako lang ang makarinig. I immediately marched back inside my room.

Luna Maxine Sandoval POV

I'm really not sure kung sinusundan ba ako ng babaeng 'yun just to convince me na pigilan ang kasal.

For me, I don't care what will happen. I just don't have the energy to go against what Dad wants. Para saan pa kung hindi ko naman din mababago ang isip niya?

I would just be wasting my precious time kung gagawin ko 'yun, kaya no. It's a hard no. It's her problem now, so she better deal with it.