MasukSELINE"Caleb, please! Bilisan pa natin please." bulyaw ko, halos mabasag na ang boses habang pabalik-balik ang tingin ko sa labas ng bintana at sa mukha niya. "Hindi na talaga ako mapakali. Paano kung huli na ang lahat? Paano kung tuluyang mawala sa akin si Joana nang dahil sa katarantaduhan ng sarili kong ina at ng demonyong Veronica na 'yon?"Ang bilis ng takbo ng sasakyan. Humihiyaw ang mga gulong sa semento habang nilalampasan namin ang sunod-sunod na mga sasakyan sa highway. Pero kahit anong tulin ng kotse, parang ang bagal pa rin para sa sistema ko. Putangina naman din kasi! Dafak! Bakit ganito? Bakit sa tuwing akala ko’y unti-unti na kaming umahon mula sa putik, bigla na lang kaming hihilahin pabalik ng sarili naming dugo? "Seline, look at me." Hindi inalis ni Caleb ang tingin sa daan, pero mabilis niyang inabot ang nanginginig kong kamay. Mariin niya itong hinawakan, pilit na ipinaparamdam sa akin ang init at diin ng mga daliri niya para ibalik ako sa reyalidad."Breat
TASHA“For Pete's sake, Tasha! Do you really think we’re that dumb?” Padabog na ibinaba ni Dad ang carbon fiber indoor golf club niya sa ibabaw ng Italian marble floor. Sa harap ng huge 85-inch smart TV na nagda-display ng digital golf course, napahilot siya sa sintido niya, red-faced and truly hyperventilating. Gosh! Heto na naman. Sermon na naman.Sa kabilang corner, si Mom. She was wearing her oversized silk kimono, holding a pair of precision tweezers habang isa-isang itinutumpok ang mga tiny stained-glass tiles sa ginagawa niyang mosaic art. Pero kahit hindi siya tumitingin sa akin, the precise way she slammed each tile onto the adhesive proved na kanina pa rin nagwawala ang presyon niya.“The whole high society is talking about it!” dinuro ako ni Dad gamit ang daliri niya. “Kumalat ang balita na buntis ka? At kay Drew? Tasha, kailan ka pa naging ganyan kadesperada para mag-imbento ng ganitong klaseng cheap, low-class drama?”Huminga ako nang malalim, casually leaning my back
CALEBFvck! Hahawakan ko na sana ang doorknob ng private conference room para ire-review ang mga bagong naluklok na digital evidence at wire transfer trails laban kay Veronica nang biglang humawak si Seline sa wrist ko."Caleb, wait," pakiusap niya, halatang drained na drained na galing sa walang humpay na pag-iyak habang bitbit ang galit at matinding kaba. "Kailangan kong makita si Mama." "Kailangan ko siyang mahanap right now!" dagdag niyang sigaw. "Natatakot ako! Hinihila ako ng kutob ko na may ginagawang masama 'yong babaeng 'yon kay Joana! Alam mo kung gaano ka-ruthless si Mama kapag pera na ang pinag-uusapan! What if sinasaktan na naman niya ang kapatid ko habang wala tayong ginagawa?"Napabuntong-hininga ako nang malalim. Fvck talaga! As much as I want to rip this city apart just to give her the peace of mind she deserves, hindi kami pwedeng sumugod nang parang hindi naghahanda. Hawak nina Veronica at nung gahamang matanda ang kalamangan sa mga oras na 'to dahil nagamit
Nakatayo ako sa gitna ng dimly lit staff lounge habang nakatingin sa walang malay na katawan ni Mrs. Patterson na nakahandusay sa leather couch. Hindi na 'to simpleng manipula at takutan. This is full-blown survival! Sobra na akong nag-aalala at literal na napapraning sa posibleng mangyari sa amin! Ang akala ko, perfectly planned na ang lahat nung nailipat namin si Joana sa off-grid medical facility na 'to. Pero nung bumukas ang mga mata ng babaeng 'yun kanina? Parang bumagsak ang buong langit sa ulo ko! Totoo naman din kasi. Kapag nakapagsalita siya sa NBI o kahit kanino kina Caleb at Drew, burado ang pangalan ko, ang pamilya ko, at ang buong buhay ko! Hindi ko pwedeng hayaang mangyari 'yun. I’ve worked too hard, risked too much, and spilled too much blood to lose everything in a snap. Dali-dali kong inilabas ang phone ko mula sa coat pocket, tinawagan ulit ang baker. "Veronica?" utal na bungad ng bakeshop owner mula sa kabilang linya. "Anong kailangan mo? Pwede ba, tigilan
Mabilis na pumasok si Mrs. Patterson sa loob ng Isolation Suite matapos buksan ang glass door. Dali-dali niyang niyakap si Joana habang patuloy sa mabilis na pagbe-beep ang heart rate monitor. I stayed near the door frame, my hands shivering inside my designer coat pockets pero my mind keeps racing a hundred miles per hour. Shit talaga! This couldn't be! Ramdam na ramdam ko ang matinding pagtataka at matinding takot sa mga mata ni Joana habang tumitingin-tingin siya sa paligid. The fvck! Paano kami kikilos ngayon kung nagising ang babaeng 'to?This is a complete disaster! Ang buong blueprint namin ay nakasalalay sa pagiging comatose ni Joana habang inililipat siya at habang pinalalabas ang search warrant laban kay Caleb! And now that gising na siya and if she gives a full statement sa NBI, hindi lang si Tasha at si Mrs. Patterson ang makukulong! Maging ako! Mawawasak ang buong buhay ko! Mawawala ang lahat ng pinaghirapan namin! "Joana! Anak! You're awake!" mangiyak-ngiyak na dai
VERONICA "Finally. Makakahinga na rin ako," pabulong kong usal habang pabalik-balik ang tingin sa digital heart rate monitor at sa pinto ng pribadong Isolation Suite, na nagpapakalmado rin sa nagwawala kong sistema. Inside this off-grid medical facility, wala nang Caleb Foster na pwedeng mag-lockdown ng VIP floor. Wala nang NBI na nakabuntot. We pulled off the impossible in the middle of that chaotic Code Red. Nailipat namin si Joana. Nakahinga ako nang malalim, resting my back against the pristine white wall. Let Caleb run around the city looking for a ghost. Let Seline bleed her eyes out in agonizing helplessness. They thought they were playing grandmaster chess, but we just swept their most important piece right off the board without them even realizing it. "Gosh! I still can't believe we actually pulled it off!" singit ni Tasha, her heels clicking softly against the linoleum floor. Lumapit pa siya kay Mrs. Patterson, fully beams with that signature victorious grin of hers. "







