My Affair with The Billionare

Ang hangin sa probinsya ng Quezon ay kilala sa pagiging sariwa at malamig, ngunit para sa akin, ang simoy na iyon ay laging may dalang bigat ng responsibilidad. Ako si Althea, isang dalawampu't dalawang taong gulang na simpleng dalaga na nagmula sa isang pamilyang labis na naghihikahos. Ang aking ama ay matagal nang pumanaw dahil sa karamdaman, habang ang aking ina naman ay kasalukuyang nakaratay sa banig ng karamdaman at nangangailangan ng sunud-sunod at mamahaling gamot. Bukod dito, tatlo pa kong nakababatang kapatid ang nag-aaral sa hayskul at elementarya, at ako lamang ang natatanging pag-asa ng aming tahanan upang maitaguyod ang kinabukasan nila.

Dahil sa matinding pangangailangan sa pera, napilitang kong iwan ang aking payapang buhay sa nayon. Nagbakasakali akong mangibang-bayan sa Kalakhang Maynila, bitbit lamang ang mga pangarap at ang mabigat na pananampalataya sa Poong Maykapal. Sa tulong ng isang kakilala, pinalad akong makapasok bilang isang kasambahay sa isang napakalaki at napakagarang mansyon sa eksklusibong subdibisyon ng mga bilyonaryo—ang tahanan ng maimpluwensyang pamilyang Monteverde.

Kilala ako sa mansyon bilang isang ulirang manggagawa. Masipag ako, tahimik, magalang, at laging handang tumulong nang walang reklamo. Hindi kailanman ako nahuli sa paggising tuwing umaga, at ang bawat sulok ng marangyang tahanan ay sinisiguro kong malinis at maayos. Dahil sa aking dedikasyon at mabuting ugali, mabilis akong naging paborito ng mga kasamahan ko sa serbisyo, pati na rin ng mayordoma ng bahay na madalas magsilbing tagapayo ko kapag ako ay nalulungkot at nangungulila sa aking ina.

Isang araw, nagkaroon ng malaking pagbabago sa tahimik na takbo ng mansyon. Nagdesisyon ang mag-asawang Monteverde na lumipad patungong Europa para sa isang napakahalagang business trip at international conference na aabot nang ilang linggo. Bilang bahagi ng kanilang tagubilin bago umalis, iniutos nila sa kanilang nag-iisang anak na lalaki na lumipat muna sa mansyon upang may kasama at may nagbabantay rin naman sa malaki nilang tahanan habang wala sila.

Ang anak na ito ay walang iba kundi si Liam Monteverde. Si Liam ay hindi lamang kilala dahil sa kanyang bilyon-bilyong kayamanan at pagiging tagapagmana ng malaking imperyo ng kanilang pamilya; kilala rin siya sa lipunan bilang isang sikat na playboy at casanova. Para sa kanya, ang mga kababaihan ay parang mga bulaklak sa hardin—pitasin mo kapag nais mo, at itapon mo rin kapag lanta na at wala nang halaga. Wala itong pinipiling panahon, lugar, o estado sa buhay pagdating sa kanyang mga pansamantalang kalayawan. Ang kanyang salita ay batas, at ang kanyang titig ay kayang magpaluhod sa sinuman.

Nang dumating si Liam sa mansyon lulan ng kanyang mamahaling imported na itim na sports car, ako ang nakatokang sumalubong at magsilbi rito. Ako ang naatasang magdala ng pagkain sa master’s bedroom, mag-ayos ng mga damit sa walk-in closet, at tumiyak na malinis at handa ang lahat ng pangangailangan ng binata sa bawat oras. Sa mga unang araw ng aking pananatili, nanatili akong propesyonal at maingat na umiwas sa binata dahil sa mga balitang narinig ko mula sa ibang kasambahay tungkol sa reputasyon nito.

Subalit dumating ang isang gabi na sumubok sa buong pagkatao ko. Noong gabing iyon, akala ko ay malaya na ako dahil araw ng aking lingguhang day off. Nakabihis na ako ng isang komportableng maikling damit pantulog na abot-tuhod at malambot ang tela, sapat upang makapahinga nang maayos matapos ang maghapong pagod. Balak ko na sanang matulog nang maaga sa aking munting maid’s room sa bandang likod ng mansyon.

Biglang-bigla, malakas na kumatok ang mayordoma sa aking silid. "Althea! Gising ka pa ba? Pakihatid naman itong hapunan ni Sir Liam sa itaas sa master’s bedroom. Abala raw kasi siya sa kanyang laptop at nagpupulong pa sa pamamagitan ng Zoom call sa kanyang mga foreign partners. Huwag ka nang magpalit ng damit, dalhin mo na agad nang malamigan ang pagkain!" nagmamadaling utos ng matanda bago ito mabilis na umalis.

Walang nagawa kundi sumunod. Kahit may kaunting agam-agam dahil sa aking kasuotan, kinuha ko ang tray na naglalaman ng masustansyang hapunan at mainit na tsaa, at naglakad patungo sa malaking hagdanan patungo sa ikalawang palapag.

Pagpasok ko sa maluwag at madilim-dilim na master’s bedroom na tanging ang liwanag lamang ng computer monitor ang nagbibigay-ilaw, sinalubong ako ng malamig at matalim na titig ng bilyonaryo. Natapos na pala ang meeting ni Liam. Nang makita niya ako, naningkit ang kanyang mga mata at sinuri ang kabuuang anyo ko mula ulo hanggang paa. Ang simpleng damit pantulog ko ay tila naging mitsa ng isang nag-aapoy na sitwasyon sa paningin ng binata.

"Inaakit mo ba ako?" malamig, sarkastiko, at may mapanuyang tanong ni Liam habang dahan-dahang tumatayo mula sa kanyang swivel chair at lumalapit sa direksyon ko.

"Hindi po, Sir! Day off ko na po sana kaya ganto ang suot ko. Inutusan lang po ako ng mayordoma na ihatid ito rito dahil abala kayo," nanginginig at nauutal kong depensa habang umaatras nang kaunti.

Natawa nang pagak at mayabang si Liam. "Alam ko na ang galawan ng mga tulad mo. Nagpapanggap lang kayong inosente sa simula at nagpapakitang-tao, pero sa huli, pare-pareho lang kayong mga naghahanap ng atensyon at kayamanan."

"Hindi ko po alam ang sinasabi ninyo, Sir! Wala akong masamang intensyon!" sagot ko na may halong matinding inis at takot sa aking dibdib.

"Ayaw ko sa sinungaling," mariin at pabulong na wika ni Liam na sa isang kisapmata ay mabilis na lumapit at hinawakan ang aking braso. Bago pa ako makapalag, sinunggaban na niya ang aking labi. Ang simpleng galit at pagtatama ng pananaw ay mabilis na napalitan ng isang mapusok, mainit, at nag-aapoy na tagpo na sumira sa tahimik kong mundo. Sa gitna ng aking matinding pagkabigla at takot, natagpuan ko na lamang ang aking sarili na tila natatangay sa agos ng sandaling iyon, habang ang aking kaba ay unti-unting napapalitan ng kakaibang init na hindi ko kailanman naramdaman sa buong buhay ko.

Habang nadadala ako sa kakaibang sirkumstansya na iyon, pilit kong ibinabaon sa isip ang aking mga responsibilidad. Ang aking ina na naghihintay ng gamot, ang tatlong mag-aaral kong kapatid, at ang kinabukasan ng aming pamilya na nakasalalay sa aking pagtitipid at dangal. Alam kong sa bawat segundong lumilipas, ang desisyong ito ay may kaakibat na malaking panganib hindi lamang sa aking puso, kundi pati na rin sa aking pananatili sa trabaho. Ngunit sa mga sandaling iyon, ang init ng kanyang mga yakap at ang lakas ng kanyang presensya ay tila nagpatahimik sa lahat ng takot na gumugulo sa aking isipan.

Nang sa wakas ay natapos ang sandaling iyon at lumayo siya nang may malamig na ngiti sa kanyang mga labi, naramdaman ko ang bigat ng katotohanan. Tumalikod ako nang may luha sa mga mata, hawak-hawak ang tray, at mabilis na tumakbo pabalik sa aking munting silid. Sa loob ng madilim na kuwarto, napaupo ako sa gilid ng higaan habang iniisip kung paano ko haharapin si Liam kinabukasan at kung paano ko maipagpapatuloy ang aking buhay sa marangyang mansyong ito nang hindi nawawala ang aking sarili.