本棚
検索
ホーム / Romance / Owned by the Billionaire I hated / Chapter 16:

共有

Chapter 16:

作者: Aisoleren
last update 最終更新日: 2026-01-11 19:37:40

Hindi ko alam kung bakit, pero kahit ilang buwan na kaming kasal, tuwing may social event, bumabalik ang tensyon na naramdaman ko noong unang araw na hinawakan niya ang kamay ko sa harap ng publiko. Para bang ang lahat ng mata ay nakatuon sa akin, sinusuri ang bawat kilos, bawat galaw, bawat sagot sa bawat tanong. At sa gitna ng lahat ng iyon, nariyan siya—Lucas. Nakangiti. Palaging kontrolado. Parang hari sa mundo na akala mo ay kanya lang.

Umaga iyon ng Sabado nang maghanda kami para sa tau
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
前のチャプター 次のチャプター
ロックされたチャプター

最新チャプター

  • Owned by the Billionaire I hated   The End

    Tahimik ang silid. Ang liwanag ng hapon ay dumadaloy sa kurtinang puti, tila alaalang dahan-dahang bumabalik. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang simpleng damit na matagal ko nang hindi isinusuot. Sa likod ng aking mga mata, may isang araw na paulit-ulit na nagbabalik—ang araw na pinili kong magmahal, kahit may takot; ang araw na pinili kong manatili, kahit maraming dahilan para tumakbo. Malamig ang simoy ng hangin sa umaga ng kasal. Ang simbahan ay puno ng bulaklak—puti, banayad, walang yabang. Hindi iyon engrandeng selebrasyon na inaasahan ng lahat para sa isang bilyonaryo. Walang labis na palamuti, walang paparazzi, walang ingay ng mundo. Tanging mga taong totoo sa amin ang naroon. At siya. Nakatayo siya sa altar, suot ang itim na tuxedo na tila ginawa para sa kanya. Tahimik. Matatag. Ngunit sa ilalim ng malamig na tindig na iyon, alam kong may kaba rin siyang kinikimkim. Nakita ko iyon sa paraan ng kanyang paghinga—kontrolado, ngunit hindi perpekto. Si Adrian Valez—ang

  • Owned by the Billionaire I hated   Chapter 50:

    Araw ay dahan-dahang sumisikat sa skyline ng lungsod. Ang liwanag ng umaga ay naglalaro sa malalaking bintana ng Vale International Tower, at sa pagkakataong iyon, para bang may kapayapaan sa paligid na matagal ko nang hinahangad. Lumilingon ako sa tabi ko, at naroon siya. Lucas Vale. Ang lalaking minsan ay naging sanhi ng lahat ng sakit ko—ang lalaking nagpasok ng galit at takot sa puso ko—ngunit ngayon, ang parehong lalaki ang nagdala ng kapanatagan at pag-asa sa aking buhay. Nakatayo kami sa balcony ng aming opisina, nakaharap sa city view. Ang hangin ay malamig at maaliwalas, at ramdam ko ang bawat hibla ng damdamin ko na dahan-dahang nagkakaugnay. Hindi na ito galit. Hindi na ito takot. Ito ay simpleng… pagmamahal, tahimik at malalim. “Alam mo,” malumanay niyang wika, hawak ang kamay ko, “hindi ko akalaing darating tayo sa puntong ito.” Ngumiti ako, ngunit may kaunting pamumula sa pisngi. “Ako rin,” sagot ko, dahan-dahang hinahaplos ang kanyang palad. “Parang kailan lang,

  • Owned by the Billionaire I hated   Chapter 49:

    Ang mansyon ay tahimik. Ang mga ilaw ng sala ay banayad, parang kinikilig sa bawat sandaling naroroon kami ni Lucas. Nakaupo siya sa sofa, nakahawak sa tasa ng mainit na tsaa, habang ako naman ay nakaupo sa tabi niya, nakatingin sa bintana kung saan nakatanim ang buwan sa gitna ng madilim na kalangitan. Ang malamig na simoy ng hangin sa labas ay walang epekto sa init na nararamdaman ko sa loob. Init ng puso. Init ng katahimikan na puno ng pag-unawa at pagmamahalan. “Alam mo ba,” simula niya, mabagal at mahinahon, “lahat ng pinaghirapan natin, lahat ng sakit, lahat ng galit… parang nagdala tayo rito. Sa lugar kung saan puwede na tayong maghilom.” Tumango ako, kahit hindi siya nakatingin sa akin. “Oo. Hindi ko alam kung paano tayo nakalipas sa lahat ng iyon. Pero… heto tayo. Magkasama pa rin, kahit sa paraan natin ngayon.” Ngumiti siya nang bahagya, at sa simpleng ngiti iyon, naramdaman ko na hindi lang ito ngiti ng isang lalaki sa asawa niya. Ito ay ngiti ng tao na handang ma

  • Owned by the Billionaire I hated   Chapter 48:

    Sa loob ng mansion, ang mga ilaw ay dim, tila ayaw makialam sa mga iniisip kong nag-uunahan. Ang sahig na marmol ay malamig sa talampakan ko, kaya hinigpitan ko ang yakap sa sarili. Sa bawat paghinga, sinisikap kong bitawan ang bigat na matagal ko nang pasan—mga salitang hindi ko nasabi, mga desisyong hindi ko tinupad, at mga alaala na ayaw tumigil sa pag-ikot sa isipan ko. Tumayo ako at lumapit sa bintana. Sa labas, ang hardin ay naliligo sa pilak na liwanag ng buwan. Ang mga puno ay parang mga bantay na tahimik na nakamasid, alam ang mga lihim na hindi ko kayang ipagsigawan. Naalala ko ang unang araw na dumating ako rito—punô ng pangarap, ngunit may bahid ng takot. Hindi ko alam noon na ang katahimikan ng mansion ay magiging salamin ng sarili kong puso. May mga gabing ganito, kapag ang mundo ay tila humihinto, at ako lang ang natitira. Sa ganitong oras, mas malinaw kong naririnig ang sarili kong tinig—ang tanong kung hanggang kailan ko kayang magpanggap na buo pa rin ako. Ang mga

  • Owned by the Billionaire I hated   Chapter 47:

    Tahimik ang mansyon. Ang hangin sa gabi ay malamig, at ang buwan ay tila nakasilip lang sa likod ng manipis na ulap. Nakatayo ako sa bintana ng aming silid, hawak ang tasa ng mainit na tsaa, iniisip ang lahat ng nangyari. Limang taon ng galit, limang taon ng sakit, at limang taon ng alaala na pilit kong itinago sa pinakamatatag na bahagi ng aking puso. At ngayon, sa wakas, parang naglaho ang lahat. Parang ang bigat na noon ay hindi ko na kailangang dalhin mag-isa. Nilingon ko si Lucas. Nasa kabilang dulo ng silid siya, nakaupo sa sofa, nakatingin sa akin na tahimik. Hindi na siya smirking, hindi na siya matigas. Ang kanyang mga mata ay puno ng kaba at kahinaan, isang bagay na bihira kong makita sa lalaking dating naghari sa bawat silid na pinapasok niya. “Lucas,” bulong ko, pilit na kalmado ang boses ko, “puwede ba tayong mag-usap?” Tumayo siya kaagad, ang bawat galaw niya ay maingat, parang ayaw niyang masaktan muli ang puso ko. Dahan-dahan siyang lumapit, at bawat hakbang niya

  • Owned by the Billionaire I hated   Chapter 46:

    Hindi ko alam kung bakit ako narito sa harap ng maraming tao. Ang lugar ay isang malawak na conference hall sa sentro ng lungsod. Ang mga ilaw ay maliwanag, at bawat mesa ay puno ng mga CEO, investors, at media representatives. Para bang ang bawat mata ay nakatingin sa akin at sa lalaking nasa tabi ko. Lucas Vale. Hindi na siya yung lalaking minsang kinatatakutan ko. Hindi na siya yung taong may smirk at galit sa bawat titig. Ngunit kahit ganoon, ramdam ko pa rin ang bigat ng presensya niya. Parang may gravity siya na hindi mo kayang labanan. “Ms. Moore,” bulong niya sa akin bago kami umakyat sa stage, “handa ka na ba?” Huminga ako nang malalim. “Handa,” sagot ko, kahit sa loob ko ay may kaba pa rin. Hindi ito simpleng meeting. Ito ay isang pagkakataon—ang pagkakataon para malaman ng lahat ang totoo. Ang mga taong nakaupo sa harap namin ay hindi ordinaryo. Ang ilan ay dati nang naging kaaway namin sa negosyo, ang iba naman ay kasamahan. Ngunit ang lahat ay may iniisip na haka-ha

続きを読む

あなたも気に入るかもしれません

無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で！お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう！
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status