Romances de Aisoleren

Tahimik ang silid. Ang liwanag ng hapon ay dumadaloy sa kurtinang puti, tila alaalang dahan-dahang bumabalik. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang simpleng damit na matagal ko nang hindi isinusuot. Sa likod ng aking mga mata, may isang araw na paulit-ulit na nagbabalik—ang araw na pinili kong magmahal, kahit may takot; ang araw na pinili kong manatili, kahit maraming dahilan para tumakbo. Malamig ang simoy ng hangin sa umaga ng kasal. Ang simbahan ay puno ng bulaklak—puti, banayad, walang yabang. Hindi iyon engrandeng selebrasyon na inaasahan ng lahat para sa isang bilyonaryo. Walang labis na palamuti, walang paparazzi, walang ingay ng mundo. Tanging mga taong totoo sa amin ang naroon. At siya. Nakatayo siya sa altar, suot ang itim na tuxedo na tila ginawa para sa kanya. Tahimik. Matatag. Ngunit sa ilalim ng malamig na tindig na iyon, alam kong may kaba rin siyang kinikimkim. Nakita ko iyon sa paraan ng kanyang paghinga—kontrolado, ngunit hindi perpekto. Si Adrian Valez—ang

Araw ay dahan-dahang sumisikat sa skyline ng lungsod. Ang liwanag ng umaga ay naglalaro sa malalaking bintana ng Vale International Tower, at sa pagkakataong iyon, para bang may kapayapaan sa paligid na matagal ko nang hinahangad. Lumilingon ako sa tabi ko, at naroon siya. Lucas Vale. Ang lalaking minsan ay naging sanhi ng lahat ng sakit ko—ang lalaking nagpasok ng galit at takot sa puso ko—ngunit ngayon, ang parehong lalaki ang nagdala ng kapanatagan at pag-asa sa aking buhay. Nakatayo kami sa balcony ng aming opisina, nakaharap sa city view. Ang hangin ay malamig at maaliwalas, at ramdam ko ang bawat hibla ng damdamin ko na dahan-dahang nagkakaugnay. Hindi na ito galit. Hindi na ito takot. Ito ay simpleng… pagmamahal, tahimik at malalim. “Alam mo,” malumanay niyang wika, hawak ang kamay ko, “hindi ko akalaing darating tayo sa puntong ito.” Ngumiti ako, ngunit may kaunting pamumula sa pisngi. “Ako rin,” sagot ko, dahan-dahang hinahaplos ang kanyang palad. “Parang kailan lang,

Ang mansyon ay tahimik. Ang mga ilaw ng sala ay banayad, parang kinikilig sa bawat sandaling naroroon kami ni Lucas. Nakaupo siya sa sofa, nakahawak sa tasa ng mainit na tsaa, habang ako naman ay nakaupo sa tabi niya, nakatingin sa bintana kung saan nakatanim ang buwan sa gitna ng madilim na kalangitan. Ang malamig na simoy ng hangin sa labas ay walang epekto sa init na nararamdaman ko sa loob. Init ng puso. Init ng katahimikan na puno ng pag-unawa at pagmamahalan. “Alam mo ba,” simula niya, mabagal at mahinahon, “lahat ng pinaghirapan natin, lahat ng sakit, lahat ng galit… parang nagdala tayo rito. Sa lugar kung saan puwede na tayong maghilom.” Tumango ako, kahit hindi siya nakatingin sa akin. “Oo. Hindi ko alam kung paano tayo nakalipas sa lahat ng iyon. Pero… heto tayo. Magkasama pa rin, kahit sa paraan natin ngayon.” Ngumiti siya nang bahagya, at sa simpleng ngiti iyon, naramdaman ko na hindi lang ito ngiti ng isang lalaki sa asawa niya. Ito ay ngiti ng tao na handang ma

Sa loob ng mansion, ang mga ilaw ay dim, tila ayaw makialam sa mga iniisip kong nag-uunahan. Ang sahig na marmol ay malamig sa talampakan ko, kaya hinigpitan ko ang yakap sa sarili. Sa bawat paghinga, sinisikap kong bitawan ang bigat na matagal ko nang pasan—mga salitang hindi ko nasabi, mga desisyong hindi ko tinupad, at mga alaala na ayaw tumigil sa pag-ikot sa isipan ko. Tumayo ako at lumapit sa bintana. Sa labas, ang hardin ay naliligo sa pilak na liwanag ng buwan. Ang mga puno ay parang mga bantay na tahimik na nakamasid, alam ang mga lihim na hindi ko kayang ipagsigawan. Naalala ko ang unang araw na dumating ako rito—punô ng pangarap, ngunit may bahid ng takot. Hindi ko alam noon na ang katahimikan ng mansion ay magiging salamin ng sarili kong puso. May mga gabing ganito, kapag ang mundo ay tila humihinto, at ako lang ang natitira. Sa ganitong oras, mas malinaw kong naririnig ang sarili kong tinig—ang tanong kung hanggang kailan ko kayang magpanggap na buo pa rin ako. Ang mga

Tahimik ang mansyon. Ang hangin sa gabi ay malamig, at ang buwan ay tila nakasilip lang sa likod ng manipis na ulap. Nakatayo ako sa bintana ng aming silid, hawak ang tasa ng mainit na tsaa, iniisip ang lahat ng nangyari. Limang taon ng galit, limang taon ng sakit, at limang taon ng alaala na pilit kong itinago sa pinakamatatag na bahagi ng aking puso. At ngayon, sa wakas, parang naglaho ang lahat. Parang ang bigat na noon ay hindi ko na kailangang dalhin mag-isa. Nilingon ko si Lucas. Nasa kabilang dulo ng silid siya, nakaupo sa sofa, nakatingin sa akin na tahimik. Hindi na siya smirking, hindi na siya matigas. Ang kanyang mga mata ay puno ng kaba at kahinaan, isang bagay na bihira kong makita sa lalaking dating naghari sa bawat silid na pinapasok niya. “Lucas,” bulong ko, pilit na kalmado ang boses ko, “puwede ba tayong mag-usap?” Tumayo siya kaagad, ang bawat galaw niya ay maingat, parang ayaw niyang masaktan muli ang puso ko. Dahan-dahan siyang lumapit, at bawat hakbang niya

Hindi ko alam kung bakit ako narito sa harap ng maraming tao. Ang lugar ay isang malawak na conference hall sa sentro ng lungsod. Ang mga ilaw ay maliwanag, at bawat mesa ay puno ng mga CEO, investors, at media representatives. Para bang ang bawat mata ay nakatingin sa akin at sa lalaking nasa tabi ko. Lucas Vale. Hindi na siya yung lalaking minsang kinatatakutan ko. Hindi na siya yung taong may smirk at galit sa bawat titig. Ngunit kahit ganoon, ramdam ko pa rin ang bigat ng presensya niya. Parang may gravity siya na hindi mo kayang labanan. “Ms. Moore,” bulong niya sa akin bago kami umakyat sa stage, “handa ka na ba?” Huminga ako nang malalim. “Handa,” sagot ko, kahit sa loob ko ay may kaba pa rin. Hindi ito simpleng meeting. Ito ay isang pagkakataon—ang pagkakataon para malaman ng lahat ang totoo. Ang mga taong nakaupo sa harap namin ay hindi ordinaryo. Ang ilan ay dati nang naging kaaway namin sa negosyo, ang iba naman ay kasamahan. Ngunit ang lahat ay may iniisip na haka-ha

“Alaric… buntis ako.” Parang huminto ang oras. Hindi siya agad nagsalita. Hindi siya gumalaw. Parang hindi niya alam kung paano tatanggapin ang impormasyon. Nakaramdam ako ng kaba. Baka mali ang oras. Baka mali ang paraan. Baka— Ngunit bigla siyang tumayo. Lumapit siya sa akin. Kinuha niya ang test kit sa kamay ko, tinitigan ang dalawang linya na parang hindi siya naniniwala. “Sigurado ka?” tanong niya, mahina ang boses. Tumango ako. “Tatlong beses kong sinubukan.” Ilang segundo pa siyang nakatingin sa stick, bago niya ito inilapag sa mesa. Pagkatapos, tumingin siya sa akin. Hindi galit. Hindi takot. Namumula ang mga mata niya. “Anya,” bulong niya. “Buntis ka?” Tumango ulit ako, nangingilid ang luha. “Oo.” Hindi ko inaasahan ang ginawa niya. Lumuhod siya sa harap ko. Hinawakan niya ang mukha ko gamit ang parehong kamay, parang natatakot siyang mawala ako. Hinawakan niya ang tiyan ko—maingat, halos nanginginig. “May… bata?” tanong niya, halos pabulong. “O

The city skyline glimmered in the early evening, the golden sunset casting long shadows over the towering glass buildings. It had been weeks since the storm had passed—the battles with Dylan Fernandez, the schemes of Victoria Andersen, and even the internal turmoil that Alaric and Annatalia had endured. Now, silence reigned over Compton Holdings’ headquarters, a silence heavier than any boardroom tension or media frenzy, yet sweeter than any victory. Inside the mansion, Annatalia adjusted the soft folds of her dress, her hands trembling slightly—not out of fear, but anticipation. The grand hall was decorated for the last event of significance in their lives: their official, real wedding. No contracts. No pretenses. Just two people who had fought through deception, pain, and doubt to reach this moment. Every detail had been carefully chosen by Annatalia herself—the flowers, the lighting, even the music that would play as they exchanged vows. Alaric, in his sharp tuxedo, stood near

Ang silid ay tahimik, lampas sa tahimik na normal. Ang tanging tunog ay ang malumanay na tunog ng orasan at ang malakas na tibok ng puso nina Alaric at Annatalia. Sa ibabaw ng mesa, nakalat ang isang bagong kontrata—walang legal na jargon, walang kondisyon, tanging mga salita na sila lamang ang makakaunawa. Si Alaric ay nakaupo sa kanyang leather chair, ang ekspresyon niya ay mas seryoso kaysa sa dati, ngunit may kakaibang liwanag sa kanyang mga mata. Ang kanyang mga kamay, dati’y palaging malamig at kontrolado, ngayon ay bahagyang nanginginig habang hawak ang ballpen. Annatalia naman, nakatayo sa kabilang dulo ng mesa, ramdam ang tensyon sa pagitan nila. Ngunit sa kabila ng kaba, may ngiti siya—isang ngiting tahimik, punong-puno ng pag-asa at tapang. Hindi na siya natatakot sa kung ano man ang susunod. Natutunan na niyang harapin ang puso niya, at ngayon, nakaharap niya ang lalaking minahal niya ng buong pagkatao. “Handa ka na ba?” tanong ni Alaric, ang boses niya mababa ngunit ma

Ang hapon ay dahan-dahang bumaba sa lungsod, hinihila ang araw pababa sa dulo ng abot-tanaw. Ang mga ilaw ng mansyon ay kumikislap nang banayad, at sa loob ng malawak na sala, tahimik ang lahat. Wala nang ingay ng mga telepono, wala nang alingawngaw ng pagtatalo o intriga. Para sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, naramdaman nina Alaric at Annatalia ang ganap na katahimikan—isang katahimikang puno ng kapayapaan at pagmamahalan. Nakaupo si Annatalia sa sofa, nakasandal sa braso ni Alaric. Ang kanyang ulo ay nakahiga sa balikat niya, at ang malamig na hangin mula sa aircon ay hindi na nakakaistorbo, dahil mas mainit ang pakiramdam sa loob—ang init ng pagkakaunawaan at tiwala sa isa’t isa. Ang mga mata ni Alaric ay nakatuon sa kanya, ngunit hindi na ito malamig o punong may kahadlangan; ito’y malambot, puno ng pagmamahal na matagal nang pinigilan. “Alaric…” mahina niyang tinawag ang pangalan ng lalaki, ngunit hindi ito parang paghingi ng pansin. Ito’y parang pagbibigay-alam na n

Ang araw ay sumikat nang maliwanag, tila ba ang langit mismo ay nakikisalo sa kagalakan ng mansyon ng Compton. Ang hangin ay malinis at malamig, at ang mga bulaklak sa hardin ay nakangiti sa bawat pagaspas ng hangin. Sa unang sulyap, parang isang ordinaryong kasal ang magaganap—pero sa loob ng puso nina Alaric at Annatalia, ang araw na ito ay higit pa sa seremonya. Ito ang araw na magiging simula ng kanilang tunay na pag-ibig, malaya sa kontrata, malaya sa takot, at malaya sa mga sugat ng nakaraan. Sa loob ng bridal suite, si Annatalia ay nakatayo sa harap ng salamin. Ang puting gown na kanyang isinusuot ay dumampi sa kanyang balat, mabigat ngunit elegante, at ang mga burda ay kumikislap sa liwanag ng umaga. Ngunit kahit gaano man ito kaganda, hindi niya maalis ang bahagyang kaba sa kanyang dibdib. “Anya,” bulong niya sa sarili habang hinaplos ang tela, “handa ka na ba sa simula ng totoong buhay?” Tumango siya, ngunit may bahagyang luha sa gilid ng kanyang mata. Hindi dahil sa lung

Ang hangin sa mansyon ng Compton ay malamig, hindi dahil sa aircon kundi dahil sa bigat ng katahimikan. Ilang linggo na ang nakalipas mula nang bumagsak ang plano ni Victoria at napansin ang panlilinlang ni Dylan, ngunit ang sugat sa puso nina Alaric at Annatalia ay hindi pa ganap na gumaling. Si Annatalia ay nakaupo sa balkonahe ng kanyang kuwarto, nakatitig sa lungsod na parang naghahanap ng sagot sa lahat ng tanong sa kanyang isipan. Ang gabi ay tahimik, ngunit sa kanyang dibdib, tila may unos na patuloy na nagngangalit. “Paano ba natin maibabalik ang tiwala?” bulong niya sa sarili. Hindi niya mapigilan ang mga alaala: ang malamig na mga salita ni Alaric, ang matinding pagtatalo, ang pakiramdam ng pagtataksil—kahit hindi ito sadyang ginawa niya. Naiintindihan niya ang galit ni Alaric, ngunit hindi maalis sa puso niya ang panghihina ng loob. Sa kabilang kwarto, si Alaric ay nakatayo sa kanyang opisina, nakatitig sa mga papeles sa harap niya ngunit wala sa isip ang negosyo. A