Owned by the Billionaire I hated

Hindi ako nakatulog ng maayos noong gabing iyon. Paulit ulit sa isip ko ang mukha ni Lucas Vale. Ang mapanuksong ngiti niya. Ang malamig niyang tingin na parang wala siyang sinirang buhay limang taon ang nakalipas. Kahit anong pilit kong ipikit ang mata ko, bumabalik ang eksena sa meeting room. Ang kamay niyang nakaayos sa mesa. Ang paraan ng pag smirk niya na parang nanalo na agad siya sa isang larong hindi ko naman piniling salihan. “Calm down, Elena,” bulong ko sa sarili ko habang nakatitig sa kisame. “Trabaho lang ‘to.” Pero sino ba ang niloloko ko. Hindi lang trabaho si Lucas Vale. Isa siyang sugat na hindi kailanman tuluyang gumaling. Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina. Gusto kong mauna para may oras akong ihanda ang sarili ko. Alam kong darating siya. Alam kong simula pa lang iyon. Ang kontratang hawak ng kompanya namin ay direktang konektado sa Vale Group. Ibig sabihin, kahit anong iwas ko, paulit ulit kaming magtatagpo. Habang nag aayos ako ng mga papeles

Hindi ko alam kung bakit nanginginig pa rin ang kamay ko habang hawak ko ang folder na dala ko palabas ng elevator. My heart was still racing from everything that happened today. Mula sa sigawan niya sa office floor hanggang sa biglang pag lamig ng paligid kapag dumadaan siya. Lucas Vale had a way of controlling the air around him. Nakakainis. Nakakasakal. Nakakabaliw. “Calm down, Elena,” bulong ko sa sarili ko. “You are here to work. Nothing else.” Pero parang hindi iyon ang plano ng universe. Katatapos ko lang kumatok sa pinto ng opisina niya nang bigla itong bumukas. Hindi pa ako nakakapagsalita nang hinila niya ako paloob at agad na isinara ang pinto sa likod namin. Tumama ang likod ko sa solid na kahoy at napasinghap ako sa gulat. “Lucas, what are you doing” sigaw ko, nanginginig ang boses ko sa galit. He stood in front of me, tall and calm, parang walang ginawang mali. Nakasandal ang isang kamay niya sa pinto, effectively blocking my escape. His eyes were dark, unreadab

Maaga akong natapos sa trabaho—alas-sais nang gabi. Isang bagay na bihirang mangyari. Habang nagliligpit ako ng gamit sa mesa ko, may kung anong gaan sa dibdib ko, parang may pagkakataon akong huminga nang mas malalim kaysa sa mga nakaraang araw. Nagpaalam ako sa mga office mate ko, tinanguan nila ako na may ngiti, pero ramdam kong pagod din sila—pare-pareho kaming hinihila ng rutina. Paglabas ko ng opisina, sinalubong ako ng katahimikan. Hindi iyon ang tipikal na katahimikan ng gabi—ito yung katahimikan na may kasamang lamig, na parang may gustong ipaalala. Habang naglalakad ako patungo sa parking lot, ramdam ko ang malamig na hangin na dumadaan sa balat ko. Napaakap ako sa sarili ko, hindi dahil giniginaw ako, kundi dahil may kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Bakit ba ako kinakabahan? Huminto ako sa tabi ng kotse ko at huminga nang malalim. Ayoko pang umuwi. Ayoko munang magkulong sa apat na sulok ng bahay na punong-puno ng alaala. Kaya bago ko pa maisip ang dahilan,

Napansin ko rin na hindi man lang nila pinuna 'yong late ko. dahil dati sa past job ko ay lagi nila inaalala siguro sa ngayon. Hindi ko iniisip na nag-papalakas ako sa kanya o dahil sa kilala ko siya? Napangiti ako ng mapait.Whatever! bulong ko sa isip ko. bumalik na ako mesa ko. Hindi pa man ako nakaka-upo nang maayos sa mesa ko ay naramdaman ko na agad ang kakaibang bigat sa paligid. Tahimik ang buong floor—mas tahimik kaysa karaniwan. Ang mga keyboard ay halos hindi tumutunog, ang mga boses ay pabulong lamang, at kahit ang paglakad ng mga tao ay tila may ingat. May mali. At alam kong siya ang dahilan. Hindi nagtagal ay tumunog ang telepono sa mesa ko. Isang beses lang. Maikli. Direktang-direkta. Napatingin ako sa screen. Lucas Vale. Napapikit ako saglit bago ko sinagot. “Office ko. Now,” maikli niyang sabi—walang emosyon, walang paliwanag. "Hala kakapunta ko lang doon ah, balik agad." mahina kong sabi. Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung bakit, pero sa tuwi

Bumalik na ako sa mesa at hindi ko na lang inisip ang problema na naiisip ko dahil sa tingin ko nakakaapekto ito sa trabaho. naging busy kami kahit medyo irritable sa mga kumakausap sa akin ay pilit ko parin kinakausap sila. kumbaga multitasking dahil hindi ako sanay Kapag focus sa isang bagay baka maging iritable ako sa mga tao at maging epekto pa ito ng away. Napansin ko lumabas si Lucas sa opisina at may kausap at napatingin ako sa orasan. uuwi na pala siya. dahil hindi ko alam kong anong oras siya uuwi. pinagpatuloy ko ang ginagawa ko. Natapos ko na ang trabaho nakaramdam ng ginhawa at pumunta na sa parking lot para umuwi. Bigla ko naalala ang ginawa niya sa opisina. Hindi ko alam kung kailan nagsimulang bumigat ang hangin sa paligid ko—kung noong pumasok ako sa opisina niya, o kung noong isinara ni Lucas ang pinto sa likod ko na may tunog na parang hatol. pinaandar niya ang engine. Bumalik ako sa realidad—nasa apartment na ako. Pinili kong huwag nang balikan ang g