6

POV ni Mathilda

Parang hindi ako makahinga habang nakulong sa loob ng sasakyan kasama si Fredric at ang kanyang mapang-uyam na tingin na nakatitig sa akin. Hindi pa nakakatulong na punong-puno ang isip ko ng imahe ng aking maysakit na ama. Bakit kailangang maging ganito kapait ang pagsapit ko sa edad na bente?

"Ayos ka lang ba, Mathilda?"

Ang tanging nakakapagpatahimik sa akin ay ang pagiging palakaibigan at ang mainit na ngiti ni Gng. Rosa.

"Hindi ko po alam, Gng. Rosa, iniisip ko pa rin po ang tatay ko..."

"Iyakin."

Gusto ko sanang batukan si Fredric; seryoso, lalo niya lang pinaparamdam na masama ang lagay ko. Hindi ba siya makaramdam ng kahit kaunting empatiya kahit sandali lang?

"Fredric, ayusin mo ang ugali mo," muling tumingin sa akin si Gng. Rosa, "Mas mabuting sa mansyon ka muna matulog. Ipaubaya mo muna ang tatay mo sa mga nurse na naka-duty. Hahayaan nating tuluyang gumaling ang iyong ama."

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha sa aking pisngi. Dalawang buwan pa lang ang nakakalipas mula nang mamatay ang aking ina hanggang sa lumala ang kondisyon ni tatay. Ibig kong sabihin, bakit kailangang mangyari ang lahat nang ganoon kabilis?

"Kumitil ka, Mathilda, magiging maayos din ang lahat. Gagawin ko ang lahat para gumaling ang tatay mo. Ang ginagawang paggamot sa kanya ngayon ay mula sa aming family doctor, kaya magpakatatag ka."

Hinawakan ni Gng. Rosa ang kamay ko; dahil sa haplos niya ay bigla kong na-miss si Mama. Kung nandito lang sana si Mama, hindi magiging ganito kahirap ang lahat, o baka hindi man lang ito nangyari.

"Tumigil ka na sa pag-iyak; malapit na tayo. Huwag ka lang iyak nang iyak; ang gulo na ng mukha mo, lalo na sa mga luha at pulang ilong. ARAY!"

Sinampal ni Gng. Rosa si Fredric sa bibig; hindi ko alam kung tatawa ako o hindi. Pero, kahit papaano ay sapat na iyon para katawanin ako, na kanina pa gustong saktan siya.

---

Ang aming mesa ay punong-puno ng iba't ibang uri ng pagkain at inumin na napakamahal. Sa kasamaang palad, wala pa rin akong gana. Gusto ko nang umuwi agad para makita ang aking ama.

"Mathilda, kainin mo ang pagkain mo, iha. Huwag mong hayaang dalawang tao ang magkasakit. Maniwala ka sa akin; gagaling din agad ang tatay mo," sabi ni Gng. Rosa.

Hindi ko matagalan ang kanyang kabutihan at ang kanyang mga matang puno ng pagmamahal sa akin. Ibinalot ko muna ang aking pride at inilapit ang plato ng pasta sa harapan ko.

"Lola, ano ba ang ibig mong sabihin?" tanong niya.

Oo nga, nagtataka rin ako kung bakit nag-abala si Gng. Rosa na imbitahan kaming tatlo para maghapunan.

"Sa tingin ko ay dapat nating pag-usapan iyan pagkatapos kumain; i-enjoy niyo muna ang hapunan."

"Bakit? Sabihin na nating hindi tayo ang uri ng pamilya na nakagawiang manahimik habang kumakain, 'di ba? Ganyan ba ang pamilya mo, Mathilda?" sarkastikong tumingin sa akin si Fredric.

Napalunok ako; ang mukha ni Fredric ay mukha talaga ng taong walang kahit anong kabutihan. Sa gulat ko, ang taong hinahangaan ko ay wala palang pinagkaiba sa isang demonyo.

"Sa tingin ko po ay tama si Gng. Fredric, Gng. Rosa. Maaari niyo na pong sabihin ngayon."

Mukhang nakangiti nang malapad si Gng. Rosa; base sa kanyang ikinikilos, ang gusto niyang pag-usapan ay tila masayang balita. Pinunasan niya ang kanyang bibig ng napkin, uminom ng isang basong alak, at tiningnan kami ni Fredric nang salit-salit.

Wala akong ideya kung anong balita ang lalabas sa kanyang bibig; ang kutob ko ay may kaugnayan ito sa kanyang kumpanya.

"Sige na, Lola, huwag mo na akong bitinin sa ngiti mong 'yan."

"Gusto ko kayong dalawang magpakasal."

Parang huminto ang tibok ng puso ko; ang pangungusap na binitiwan ni Gng. Rosa ang talagang pinakanakakatakot na narinig ko.

Sabay kaming sumigaw ni Fredric, "ANO?!"

"Hinaan niyo ang boses niyo; kaya nga gusto kong pag-usapan ito pagkatapos ninyong kumain. Huwag niyo akong ipahiya; may mga taong nakatingin na sa atin."

Tumayo si Fredric at umiling. "Hindi ko alam kung ano ang ibig mong sabihin, Lola. Pero hindi ko gusto ang biro na ito. Hihintayin kita sa kotse."

Ngumiti sa akin si Gng. Rosa; kampanteng-kampante siya sa harap ng halatang iritableng ugali ni Fredric. Nawalan ako ng kibo; ano ang dapat kong isagot sa sinabi niya? Sigurado akong hindi siya nagbibiro.

"Mathilda… halika rito."

Hiniling ni Gng. Rosa na ilapit ko ang aking upuan sa kanya. Pakiramdam ng katawan ko ay hindi ko kayang humakbang, pero kailangan ko rin ng paliwanag tungkol sa kasal.

"Una sa lahat, humihingi ako ng paumanhin sa ugali ni Fredric, na kung minsan ay napakabastos at mapang-uyam. Kakausapin ko siya mamaya. Kaya, gaya ng narinig mo, gusto kitang pakasalan ni Fredric."

Hindi ako kumikibo; nakatingin lang ako kay Gng. Rosa na parang nagniningning ang aura. Kahit na hindi malamig ang pakikitungo ni Fredric sa akin, hindi ko pa rin gustong pakasalan siya. Ayaw kong pumasok sa isang relasyong walang pag-ibig. Pero paano? Napakalaki ng naitulong ni Gng. Rosa sa aming pamilya.

"Habang nagtatrabaho ka, napag-usapan namin ng tatay mo ang tungkol sa ideyang ito. Gayunpaman, sana ay huwag mong isipin na sinasamantala ko ang mahinang lagay ng iyong ama. Hindi. Tumatanda na ako, gusto kong makitang ikasal si Fredric sa babaeng pinapahalagahan ko, at ikaw ang perpektong makakasama ni Fredric.

Tinatawag si Fredric na masama dahil mahirap baguhin ang tatay niya; gusto lang niyang makipaglaro sa mga batang babae. Natatakot akong baka hindi ako sumang-ayon kung gusto niyang pakasalan ang kasalukuyan niyang nobya; nakikita ko kung sinong babae ang pera lang ang habol. Isa kang tapat at mabuting babae; ang relasyon ng pamilya mo at ng pamilya ko ay naitatag na ng ilang dekada.

Sa totoo lang, sang-ayon ang tatay mo sa akin. Naguguluhan din siya nang makitang biglang humina at nagkasakit ang kanyang katawan; miss na niya ang iyong ina at nag-aalala siya para sa iyong hinaharap. Kaya... sana ay maintindihan mo, Mathilda."

Lalong hinigpitan ni Gng. Rosa ang pagkakahawak sa kamay ko. Ano ang dapat kong gawin? Ang nakatutuwang ideyang ito ay napaka-absurdo; hindi ko ito matanggap. Hindi ko maisip kung ano ang pakiramdam ng ikasal kay Fredric; ibig kong sabihin, baka hinangaan ko siya noong una, pero pakasalan siya? Sino ang nakakaalam.

"Wala pong pag-ibig sa pagitan namin, Gng. Rosa... Mahal ni Gng. Fredric ang kanyang nobya."

Oo, naglakas-loob akong mangatwiran. Iyon na ang pinakamaliit na magagawa ko para maunawaan ni Gng. Rosa.

"Ang pag-ibig ay pwedeng tumubo sa paglipas ng panahon. Siguradong lalambot din ang loob ni Fredric sa iyo; nagulat lang siya nang marinig ang hiling ko kanina. Pero huwag kang mag-alala; kakausapin ko siya pag-uwi natin."

Walang silbi. Wala talagang pakialam si Gng. Rosa sa sinabi ko. Hindi kailanman tutubo ang pag-ibig kay Fredric; isa lang akong pangit na babae na hindi nararapat na itambal sa kanya.

"Sige, sa tingin ko ay dapat na nating ituloy ang hindi natin natapos na pagkain. Pag-uusapan natin ito mamaya; umaasa akong tatanggapin mo si Fredric bilang iyong asawa, Mathilda. Kahit na ayaw mong tanggapin ito, maghihintay ako hanggang sa maging handa ka. Sigurado akong ikaw lang ang tanging makakapagpabago sa ugali ni Fredric para hindi na siya mabaliw sa mga babae at maging mature na siya."

Muling kumain si Gng. Rosa sa harap niya habang ako ay patuloy na nag-iisip at nakatingin sa kanya na may kumakabang dibdib. Diyos ko, Mama, ano ang dapat kong gawin ngayon?