5

POV ni Fredric

Hindi ko alam kung bakit ako pinasama ng lola ko sa babaeng ito. Diyos ko… hindi pa kailanman nakasakay sa kotse ko ang isang estranghera tulad ni Mathilda.

Paano kung madumihan ng kulot niyang pulang buhok ang likod na upuan? Malinis ba talaga siya para umupo sa mamahalin kong sasakyan?

Naiinis ako.

Buti na lang, mabait at maunawain si Paula. Hindi ako nagkamali sa pagpili sa kanya bilang nobya ko.

Sa loob ng tatlong buwan naming pagiging malapit, kumbinsido akong siya na ang magiging asawa ko balang araw. Parang biro pakinggan… pero totoo, mahal ko siya.

Masasabi kong si Paula ang unang babaeng nagpaunawa sa akin na maging seryoso. Dati, laro lang para sa akin ang mga babae at kagandahan.

Iba si Paula. Binuksan niya ang puso ko sa pag-ibig. Naintindihan ko kung gaano kaseryoso ang isang relasyon. Maganda siya—sa mukha at sa ugali.

Sayang nga lang, parang hindi siya gusto ng lola ko. Tuwing binabanggit ko kung gaano kami nagiging malapit ni Paula, malamig lang ang reaksyon niya.

“Dito na lang.”

Ang boses ni Mathilda ang nagpahinto sa akin. Napreno ako agad. Nakarating kami sa isang bakanteng tindahan malapit sa bahay nila.

“Bilisan mo! Hindi lang para ihatid ka ang oras ko! Kung hindi lang dahil sa lola ko, hindi kita isasabay!”

“Mahal, bantayan mo ang pananalita mo,” sabi ni Paula.

“Salamat, Paula. Hindi rin naman ako sasama kung hindi dahil kay Ginang Rosa!”

Napatingin ako kay Mathilda. Sinagot niya ang sinabi ni Paula? Paano siya naglalakas-loob sumagot sa akin?

Pagkasara niya ng pinto, hinawakan ni Paula ang mukha ko.

“Bakit ka galit?” tanong niya.

“Hindi mo ba narinig ang sinabi niya? Isa lang siyang mahina na babae—wala siyang karapatang sumagot nang bastos sa akin!”

“Alam mo naman kung saan siya nanggagaling, di ba? Kailangan ba talagang maging magalang siya sa’yo? Hindi mo ba naiintindihan na magkaiba ang mundo natin sa mundo nila?”

Hindi ko inaasahan ang sagot ni Paula. Hindi ko akalaing kaya niyang maging ganito kalupit.

Pero… iyon din ang gusto ko sa kanya. Mabait at malupit sa parehong oras. Parang rosas. Sa paningin niya ngayon, si Mathilda ay isang taong hindi karapat-dapat na mapalapit sa amin.

“Alam mo? Akala ko kakampi ka kay Mathilda. Mukhang tama pala ang pagpili ko sa’yo. Hindi natin kailangang makisama nang maayos sa mga taong tulad niya. Balang araw, aabusuhin lang nila ang kabaitan natin. Napatunayan na iyon.”

Ngumiti si Paula. Nakakaakit ang pulang labi niya. Napalapit ako sa kanya, handa ko na sana siyang halikan…

Pero biglang bumukas ang likod na pinto ng kotse.

“Ah… pasensya na.”

Bumalik si Mathilda, may dala-dalang bag. Nakakainis ang ekspresyon niya—parang nasira ang dapat naming sandali.

“Halika na, mahal. Ihatid na natin si Mathilda,” sabi ni Paula.

Tinitigan ko si Mathilda nang masama at agad inapakan ang silinyador para bumalik sa bahay ng lola ko.

Diyos ko… kung hindi siya dumating, sana nakuha ko na ang unang halik ko kay Paula. Ni hindi ko pa siya nahahawakan. Iyon ang dahilan kung bakit sigurado ako sa kanya. Iba siya sa lahat ng babaeng nakilala ko.

Tumingin ako sa rearview mirror. Nakita ko si Mathilda na tahimik na nakatingin sa labas ng bintana.

“Hindi ko alam kung ano ang plano mo. Pero tandaan mo ito—hindi mo magagamit ang lola ko, Mathilda.”

“Mahal, bakit mo naman sinabi iyon? Sigurado akong ang babaeng tulad ni Mathilda ay walang masamang balak… kahit na magkaiba ang antas niya sa atin,” sabi ni Paula.

Nagkatinginan kami at sabay na ngumiti.

Hindi ko alam… pero pakiramdam ko lagi, gagamitin ni Mathilda ang kabaitan ng lola ko. Hindi mo alam kung ano ang nasa isip ng isang mahina at mahirap na babae tulad niya.

Minsan, kailangan mo silang paalalahanan agad.

Buti na lang, tinulungan ako ni Paula na idiin iyon.

“Grabe, nasaktan mo si Mathilda. Tingnan mo, pinipigilan niya ang luha niya,” sabi ni Paula.

Tumingin ako sa likod. Nakita kong pinupunasan ni Mathilda ang luha niya. Wala siyang sinabi.

“Hindi ko kailangan ang luha mo, Mathilda. Gusto ko lang na maintindihan mo—hindi mo kailanman magagamit ang pamilya ko. Mabait ang lola ko, pero hindi ako tanga. Naiintindihan mo? Kung oo, dapat isang araw ka lang manatili sa bahay namin.”

Nanatili siyang tahimik. Ni wala akong narinig na hikbi.

Akala ko makikipagtalo siya. Pero wala… wala siyang lakas ng loob. Mahina talaga siya. Dapat maging mas kaakit-akit man lang siya… nakakatawa.

**

“Mathilda, bakit ka umiiyak?”

Medyo kinabahan ako sa tanong ng lola ko. Baka magsumbong si Mathilda tungkol sa nangyari kanina.

“Ah… wala po. Hindi ako umiiyak, may pumasok lang na alikabok sa mata ko. At saka, Ginang Rosa, kailangan ko na pong bumalik sa trabaho. Babalik po ako mamaya. Pasensya na, iniwan ko ang tatay ko,” sabi ni Mathilda.

Ayos. Magaling siyang magtago ng sikreto.

“Sige, lola, pwede na tayong mag-lunch. Tara na, gutom na gutom na ako.”

Nakakalayo na si Mathilda. Napatingin siya sa akin saglit habang dumadaan. Nginitian ko siya nang may pagmamaliit.

“Mathilda, sandali. Pagkatapos ng trabaho mo, hintayin mo kami. Susunduin ka namin ni Fredric.”

Napakunot agad ang noo ko.

“Ano? Ano’ng ibig mong sabihin, lola?”

“Gusto ko lang na lumabas kayo ni Mathilda. Kayong tatlo. Hindi mo na kailangang sumama, Paula,” sabi ng lola ko, sabay tingin kay Paula.

Napatingin ako kay Mathilda. Seryoso ang mukha niya.

“Sige, pwede ka nang umalis, Mathilda. Iyon lang ang sasabihin ko.”

Tumalikod siya at tumakbo palayo.

Naiinis ako. Hindi ko maintindihan kung ano ang plano ng lola ko.

“Lola, bakit ka gumawa ng ganitong plano? Saan tayo pupunta mamaya? Kami ni Paula may—”

“Shh. Ayokong marinig ang reklamo mo, Fredric. Desidido na ako. Aalis tayo nang wala si Paula.”

Napabuntong-hininga na lang ako habang sinusundan siya.

Gusto ko na sanang kanselahin ang lunch. Sira na ang mood ko. Kahit hinahaplos ako ni Paula, hindi ako mapanatag.

Nakakabaliw.

Sinira ni Mathilda ang lahat.