INICIAR SESIÓNPagbaba ni Catalina, nakita niyang nakaupo na sa mesa ang tatlong lalaki. Dahan-dahan siyang lumapit at agad napunta ang tingin sa bakanteng upuan sa kaliwang bahagi ng kanyang lolo. Halatang iniwan ‘yon ni Sevi para sa kanya. Pwede naman siyang umupo sa tabi ni Don Leonardo pero magiging awkward ‘yon at parang bastos pa sa kanyang lolo, lalo na’t nakita niya ang kislap ng pag-asa sa mga mata nito habang papalapit siya. Kaya umupo siya sa tabi ng kanyang lolo at kasunod nito, katabi si Sevi.Tahimik siyang kumain habang nag-uusap ang mga lalaki tungkol sa trabaho. Sinubukan niyang manatiling hindi napapansin. Ngunit nang isubo niya ang isang kutsarang sabaw, bigla niyang naramdaman ang malamig na kamay sa kanyang hita. Nabigla siya kaya napunta sa maling direksyon ang sabaw dahilan para mapasubo siya at mapaubo. “Hija, ayos ka lang?” tanong ni Don Augusto.Agad siyang inabutan ng tubig ng kanyang lolo at ni Sevi habang si Don Leonardo ay tahimik lang na nakamasid, walang kahit anong
Catalina stared at her still-flat stomach. Ayaw niyang ipanganak ang kanyang anak na walang ama. Gusto niyang magkaroon ng ama ang bata ngunit natatakot siya sa desisyong malapit na niyang gawin. Kung magtatagumpay si Catalina sa plano, makakapagpatuloy siya pero sa ngayon, ‘yon lang ang laman ng kanyang isip. Ibinaba ni Catalina ang kanyang kamay at marahang hinaplos ang tiyan.“Let’s rule the world,” mahina niyang bulong.Napunta ang kanyang tingin sa pagkain sa harap niya. Wala siyang ganang kumain pero kailangan para sa kanyang kalusugan at para sa bata. Wala siyang alinlangan sa pagkaing inihain, dahil alam niyang maingat ang kanyang lolo sa lahat ng kanyang kinakain.Pagkatapos kumain, nagtungo si Catalina sa banyo para maligo at ihanda ang sarili para sa mahirap na papel na kanyang gagampanan sa loob ng ilang oras.She reached for the closet and pulled it open, frowning when she saw that all the dresses were too conservative. Mas gusto niya ang masisikip na kasuotan na nagpapat
The night was still young as he stepped out of the car, its door opened by his driver. Naglakad si Sevi patungo sa bar nang hindi man lang nililingon ang kalbong driver. Malalakas at puno ng awtoridad ang kanyang mga hakbang. Mabilis namang tumabi ang mga bouncer para sa kanya.Pumasok si Sevi at umupo sa dati niyang pwesto. Ilang sandali lang ay may nag-abot na sa kanya ng isang baso ng alak habang hinihintay ang babaeng ilang linggo nang gumugulo sa kanyang isipan, ang mga ungol nito na hindi niya makalimutan.Inikot ni Sevi ang kanyang paningin sa paligid, umaasang agad niya itong makikita pero wala. Sa halip, napunta ang tingin niya sa isang babaeng nakita niyang papunta sa banyo noong araw na punong-puno siya ng pagnanasa kay Catalina. Lumingon si Monica at ngumiti nang mapansing nakatingin siya rito. Dahan-dahang lumapit ito sa paraang mapang-akit. Diretso lang itong tinitigan ni Sevi sa mga mata at hindi man lang sinulyapan ang katawan ng babae. Nang tuluyan itong makalapit,
Lumakad si Catalina papasok sa pamilyar na gusali nang hindi kumakatok, mabigat ang kanyang bawat hakbang patungo sa pintuan. Just as she was about to knock, it swung open, revealing a grinning Russell.“Russell,” tawag niya sa wakas, nanginginig ang boses matapos ang ilang oras ng paglalakad at paglilinis ng gulo sa kanyang isipan.“Miss na rin kita, shortcake,” sabi nito habang niyayakap siya nang mahigpit.Sa sandaling naramdaman ni Catalina ang mga bisig nito, bumagsak ang mga pader na matagal niyang itinayo sa paligid ng sarili. Her emotionless mask fell away, replaced by uncontrollable tears as she clung to him.“Russell…” bulong niya sa pagitan ng mga hikbi, nanginginig ang katawan habang niyayakap ito ng mas mahigpit.“Hindi ko alam na miss mo rin ako ng ganito,” he joked softly, guiding her inside and shutting the door behind them.Ngunit hindi siya sumagot. She simply cried, letting everything spill out without restraint. Sinubukan niyang magsalita pero hindi niya alam kung
Hindi pa man niya iminumulat ang mga mata, ramdam na ni Catalina ang pananakit na unti-unting kumakalat sa buong katawan niya. Mahina siyang napadaing habang kinapa ang espasyo sa tabi niya sa kama pero malamig at bakante ang sumalubong sa kanyang palad. Pilit niyang idinilat ang mga mata pero napapikit din agad dahil sa tindi ng sikat ng araw na tumatama sa kanyang mukha.It looked like she wouldn’t be able to work for the next three days. Gayunpaman, inunat pa rin ni Samantha ang kamay sa kama kahit alam niyang wala na roon ang lalaking hinahanap niya. May maliit na bahagi ng kanyang puso ang umaasang nandoon pa rin ito. Pagmulat niya ay makikita niya ulit ang gwapong mukha ng estrangherong ‘yon. The thought felt more like a curse than a blessing. Naalala niya ang madalas sabihin ni Monica tungkol sa mga lalaking nakakasama nila. “Sa gabi, tayo ang mga babaeng para lamang sa kanilang pagnanasa.” At gaya ng dati, wala na ang lalaki pagsapit ng umaga.Pinilit ni Catalina na bumangon
Sanay na si Catalina na sumayaw para sa saya at pera. Nakasuot lamang ng maikling short at bra, dumudulas sa malamig na bakal na pole habang pinapahulog ang mga lalaki sa tukso. Ngunit kailanman ay hindi niya pinagbigyan ang marurumi at nakakadiring kahilingan ng mga ‘to. Mahirap siyang mapasunod. “Catalina.” Mahinang bulong ‘yon sa likod ng tainga ni Catalina habang nasa banyo siya, nagtatanggal ng make-up matapos ang kanyang sayaw. Hindi niya alam kung bakit pero tila inaasahan na niya ‘yon. Her body trembled at the sound of his voice. Hindi pa siya nagkakaroon ng kahit anong ugnayan sa kahit sinong lalaki pero parang may kakaiba dito. He was dangerously handsome, almost unreal. “Right?” muli nitong sabi, dahilan para maputol ang kanyang pag-iisip. “At sino ka?” tanong niya, pilit na pinatatag ang sarili kahit ramdam niya ang init na unti-unting kumakalat sa kanyang katawan. “Spend the night with me,” sagot nito, tila walang pakialam sa kanyang tanong. Kung panaginip man ‘yon
It has been ten beautiful years of blissful marriage between me and Drake. Ang kasal namin, sa paningin ng iba ay perpekto. And maybe, in many ways, it is. Pero tulad ng iba, dumaan din kami sa ups and downs. The difference is we keep those moments to ourselves. Kahit ang mga pinakamalalapit naming
Makalipas ang isang buwan nasa ospital kaming lahat. Hindi ako mapakali. Paulit-ulit akong naglalakad pabalik-balik sa pasilyo ng ospital, hindi pantay ang mga hakbang ko at parang pinipiga ang aking dibdib sa sobrang pag-aalala. Nanganganak ang asawa ko at wala akong magawa kundi maghintay. Halos
“Kalma lang, buds. I believe they’ll be here soon. You know how women are, with their makeup and all that.”Halos wala akong marinig sa sinasabi ni Rhyd. Paulit-ulit akong naglalakad pabalik-balik, hindi mapakali habang nakatingin sa may entrance ng simbahan, umaasang makikita ko ang sasakyan ni Bl
“Ano ang gusto mong ipakuha, sweetheart?” tanong ni Hyra.Hindi agad ako tumingin sa kanya. Nakaupo lang ako roon, pagod na pagod habang nagso-scroll sa phone kahit halos wala na akong energy. Galing pa kasi ako sa boutique bago pumunta rito. Naisip ko lang na matagal na rin kaming hindi nagkakasam







