分享

ตอนที่ 9 ข้าจะของานแต่งงาน

last update publish date: 2026-07-08 17:36:52

ห้องอาหารกว้างหรู เรียงรายด้วยอาหารคาวหวาน ตรงกลางโต๊ะอาหารมีเชิงเทียนสีทองสองฝั่งหัวท้าย ดูเหมือนเธอจะมาช้ากว่า    ผู้อื่น

“ขออภัยที่หม่อมฉันมาช้า” นาเซียย่อตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ด้านข้างเซลีน เธอมองไปยังจานอาหารตรงหน้าช่างดูแตกต่างจากของเซลีนนัก เนื้อสเต็กของเซลีนถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ แต่สำหรับจานของเธอนั้นยังคงเป็นชิ้นเนื้อก้อนโต แต่ใช่ว่าเธอจะสนใจ ทันทีที่ทุกคนพร้อมมิกาเอลก็กล่าวเชิญให้รับประทานอาหาร นาเซียกำลังจะหันชิ้นเนื้อในจาย เธอมองไปยังอีกฝากวิลเลี่ยมกำลังยืนนิ่งอยู่ตรงมุมประตูห้องอาหาร

“แล้วเซอร์อาร์เซลละคะ” นาเซียเอ่ยขึ้น สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมายังเธอ ดูเหมือนเธอจะกล่าวอะไรผิดไป นาเซียมองไปยังมิกาเอลที่วางซ้อมลงก่อนจะคว้าแก้วไวท์ยกกระดกรวดเดียว

“ข้าให้สาวใช้จัดอาหารไว้ให้สำหรับเหล่าอัศวินแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”  มิกาเอลกล่าวก่อนจะนั่งจ้องมายังเธอ นาเซียพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันชิ้นเนื้อใส่ปากตนเอง เธอไม่เข้าใจแค่เธอเอ่ยสงสัยเพียงเท่านี้แต่ทำไมทุกคนถึงต้องจ้องมองเธอถึงเพียงนี้กัน

สวนด้านนอกคือสถานที่เดียวที่เธอชอบมากที่สุดสำหรับในปราสาทนี้ แม้จะไม่มีดอกไม้เลยก็ตาม แต่บรรยากาศมันสงบเงียบพอจะให้เธอได้ใช้ความคิดเป็นอย่างดี เธอกำลังคิดว่าหากเป็นหินเวทที่สำคัญแล้ว มิกาเอลนั้นจะนำมันไปเก็บไว้ที่ไหนกัน ‘ห้องใต้ดิน’ นาเซียนึกได้เธอมั่นใจว่าปราสาทแห่งนี้ต้องมีห้องลับหรือห้องใต้ดินเหมือนกับนิยายที่เธอเคยอ่านผ่าน ๆ มาแน่ แต่ทางไหนกันที่จะสามารถรู้ได้ว่ามีบันไดชั้นใต้ดินอยู่ หรือเธอจะลองสอบถามจากอันดู

“อัน...ปราสาทแห่งนี้มีชั้นใต้ดินหรือไม่” นาเซียเอ่ยถามขึ้น แต่ท่าทางอันกับดูตกใจกับคำถาม

“เลดี้!! ท่านเอ่ยถึงคุกใต้ดินทำไมกัน” อันตอบทั้งยังขยับเขามาชิดกลับเธอราวกระซิบบอก นาเซียยิ้มแห้ง ๆ ชั้นใต้ดินของปราสาทแห่งนี้คือคุกอย่างนั้นสินะ

“เปล่า...เราแค่สงสัย เพราะอย่างคฤหาสน์ของเรายังมีชั้นใต้ดินสำหรับเก็บไวท์ชั้นดี เราเพียงคิดว่าที่ปราสาทแห่งนี้น่าจะมีห้องเก็บไวท์ชั้นเลิศเป็นแน่”

“ถ้าเป็นไวท์ชั้นเลิศแล้วละก็ ในปราสาทนี้มีแน่ ๆ ค่ะ แต่เก็บไว้อีกห้องที่อยู่อีกฝั่ง ส่วนใหญ่แล้วบัตเลอร์จะเป็นผู้นำมันขึ้นมาไว้ให้ท่านดยุกดื่มสำหรับค่ำคืนสำคัญ” อันตอบอย่างเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ แต่พอนึกถึงสิ่งที่เธอเห็นเมื่อคืนแล้วว่าคงเพราะอาการป่วยนี่เองที่ทำให้เขาต้องดื่มหนัก ไม่แปลกที่เธอมักจะเห็นแววตาเย็นชานั่นดูโรย

“อย่างนี้นี่เอง” นาเซียพึมพำ ส่วนอันได้แต่มองท่าทางแปลก ๆ ของนาเซียอย่างเงียบ ๆ

วิลเลี่ยมเดินมาทางสวนที่นาเซียกำลังนั่งดื่มชา เขามองดูเธอก่อนจะเดินเข้าไป

“อรุณสวัสดิ์ครับเลดี้” วิลเลี่ยมกล่าวทักทาย แม้เขาจะได้พบเธอแล้วแต่นี่เป็นการพบอย่างเผชิญหน้าเขาจึงกล่าวทักทายอย่างเป็นพิธีการ

“เซอร์อาร์เซล” นาเซียส่งยิ้มให้เขา หลังจากที่เธอได้รู้ว่าวิลเลี่ยมนั้นเป็นเสมือนเพื่อนสมัยเด็กของนาเซีย เธอก็รู้สึกสบายใจที่ได้เจอวิลเลี่ยม

“ผมกำลังจะไปที่ลานฝึกซ้อม เห็นเลดี้อยู่ทางนี้เลยอยากแวะมาทักทายเสียก่อน” วิลเลี่ยมบอกเธอด้วยท่าทางดูเขินอาย

“ลานฝึกซ้อม?”

“ครับ เลดี้อยากไปดูหรือไม่”

“อยากสิคะ ขอฉันไปดูเซอร์ฝึกได้ใช่ไหมคะ” นาเซียรีบถาม อย่างน้อย ๆ ก็ดีกว่าอยู่เฉย ๆ ซึ่งตอนนี้เธอก็เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน ลาฟาซพาเซลีนไปเที่ยวชมเมือง ส่วนมิกาเอลดูเหมือนเขาจะมีบางอย่างต้องเร่งจัดการ เพราะตั้งแต่เธอมามิกาเอลก็อยู่แต่ในห้องทำงานของเขาแทบไม่ได้ออกไปไหน แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้อยากที่จะให้พวกเขามาอยู่ใกล้เธออยู่แล้ว นาเซียลุกเดินตามวิลเลี่ยมไปยังด้านหลังของปราสาท ลานกว้างกว่าสนามฟุตบอล มีเหล่าอัศวินกำลังฝึกซ้อม ‘อ่า..ช่างเป็นภาพที่งดงามนัก’ นาเซีย มองเหล่าชายหนุ่มที่มีกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลูกลอนตรงหน้า พวกเขามีกล้ามเนื้อที่ดีเหมาะสมแก่การเป็นอัศวินของจักรวรรดิ วิลเลี่ยมถอดเสื้อคลุมออกก่อนจะถอดเสื้อด้านในเผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แน่น    ของเขา นาเซียยกมือเท้าคางชมการฝึกซ้อมอย่างเพลิดเพลิน ท่าทางของ วิลเลี่ยมดูว่องไว และเก่งกาจกว่าอัศวินคนอื่น ๆ เธอมองแล้วก็อดที่จะชื่นชมเขาไม่ได้ จนใครบางคนที่เดินเข้ามากลางลาน นาเซียเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่ามิกาเอลกำลังถอดเสื้อออกพร้อมคว้าดาบไม้เดินไปยังลานกว้างที่มี วิลเลี่ยมกำลังฝึกซ้อม อยู่ ๆ ทั้งสองก็ฟาดฟันกันเอง เธอมองดูการฝึกซ้อมนั้นราวกับเป็นการแข่งขัน เหล่าอัศวินคนอื่น ๆ ต่างยืนมุงรอบท่าทางที่ฟาดฟันดูน่าหวาดเสียว นาเซียลุกยืนขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าดาบนั้นฟาดผ่านใบหน้าของวิลเลี่ยมจนวิลเลี่ยมเซตัวล้มลง นาเซียรีบวิ่งเข้าไปก่อนประคองตัววิลเลี่ยมที่ล้มลงให้ยืนขึ้น

“นี่อะไรกันคะท่านดยุก ทำไมต้องลงมือจริง ๆ ด้วย” นาเซียยกผ้าเช็ดหน้าตัวเองซับเลือดที่เป็นรอยข้างใบหน้าวิลเลี่ยม โชคดีแค่ดาบไม้ไม่เช่นนั้นใบหน้าของวิลเลี่ยมอาจเป็นรอยแผลใหญ่กว่านี้

“ข้าแค่ฝึกซ้อม ไม่คิดว่าอัศวินหลวงจะอ่อนแอเช่นนี้” มิกาเอลโยนดาบทิ้งก่อนจะเดินออกจากสนามฝึกออกไป นาเซียหันกลับมามองวิลเลี่ยมได้แต่เพียงยิ้มเจือน ๆ ให้กับเธอ นาเซียรู้ดีว่าวิลเลี่ยมอาจจะรู้สึกอายเธอก็ได้

“สำหรับฉัน เซอร์แข็งแกร่งที่สุดค่ะ” นาเซียพูดปลอบ วิลเลี่ยมขอตัวไปจัดการกับตัวเองก่อนบอกว่าจะพาเธอไปเที่ยวชมเมือง

นาเซียนั่งรอวิลเลี่ยมที่สวนด้านนอก ยังไม่ทันที่วิลเลี่ยมจะมาเธอก็ถูกบัตเลอร์ตามให้ไปพบมิกาเอล ดูเหมือนเขาคงโกรธเรื่องที่เธอตำหนิเขา แต่ทำไมเธอจะต้องใส่ใจกัน

“ท่านดยุกเรียกดิฉันมามีเรื่องอะไรคะ” นาเซียถามอย่างไม่พอใจ เพราะเขาเรียกเธอมาทำให้เธออดได้เที่ยวชมเมืองกับวิลเลี่ยม นาเซียมองเขาที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน กองเอกสารมากมายแทบจะบดบังตัวเขามิด

“นั่งก่อนซิ” มิกาเอลเงยหน้ามองก่อนเชิญให้เธอนั่งลงที่โซฟา โดยไม่มีการที่จะขยับตัวลุกออกจากเก้าอี้นั้น นาเซียเริ่มเดินดูรอบ ๆ ห้องทำงานเขา ชั้นหนังสือขนาดใหญ่หลายชั้นมีหนังสือมากมายจนเต็มชั้น นาเซียเดินไปยังกระจกบานใหญ่ด้านข้างมันมองเห็นไปยังสวนด้านล่าง และยังสามารถมองเลยไปเห็นลานฝึกซ้อมด้านหลังได้อย่างชัดเจน ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะเห็นเธออยู่ที่ลานฝึกซ้อมนั่น นาเซียยืนมองก่อนที่จะเห็นวิลเลี่ยมทำท่าทางราวกับกำลังมองหาเธอ ยังดีที่เธอสั่งให้อันคอยรอเขาอยู่ที่เดิม และฝากบอกเขาว่าเธอถูกดยุกกาบริเอลเรียกพบ ท่าทางดูเศร้าของเขาอดทำให้เธอหัวเราะออกมาไม่ได้ แม้เธอจะกลั้นเสียงนั้นไว้ก็ตาม

“เจ้ากำลังมองสิ่งใด” ร่างสูงยืนอยู่ด้านหลัง นาเซียตกใจเธอไม่คิดว่าเขาจะมายืนอยู่ด้านหลังเธอจนชิดขนาดนี้

“ฉันเพียงแค่มองสวนของท่าน แม้มันจะไม่มีดอกไม้ก็ตาม” นาเซียกล่าวประชดประชันก่อนจะเบี่ยงตัวหลบมานั่งที่โซฟาอีกครั้ง ดยุกกาบริเอลเดินมานั่งอยู่ตรงข้ามเธอก่อนที่จะรินน้ำชาใส่แก้วตัวเองช้า ๆ

“ข้าจะของานแต่งงานสำหรับเลดี้” น้ำเสียงเรียบนิ่งกล่าวบอกเธอราวกับเธอเป็นเรื่องทั่วไป

“แต่งงาน...ใครคะ” นาเซียร้องอุทานออกมา

“หลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้น ข้าคิดทบทวนมาตลอดว่าควรจะทำให้มันถูกต้อง”

“ไม่...ท่านไม่ต้องทำสิ่งใดทั้งสิ้น ฉันบอกแล้วไงคะว่าท่านไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องวันนั้น” แม้เธอจะกล่าวไปแก้มแดงไป แต่เธอก็ไม่อยากที่จะต้องเอาชีวิตมาผูกพันธ์กับพวกเขาเหล่านี้ อีกอย่างหากตัวละครอย่างเธอที่คิดว่าจะต้องตายไปแล้วกลับมาพันธ์ผูกกับพวกเขาอีกครั้ง เนื้อหาก็คงเปลี่ยนไปเธอไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น

“เลดี้ดาร์เรล นี่เจ้าไม่ถือศักดิ์ศรีของเจ้าบ้างเลยรึไงกัน”

“ไม่ค่ะ...ฉันไม่ถือ เพราะสิ่งที่ฉันทำลงไปมันสมควรแล้วหากฉันไม่คิดวางยาเลดี้เซลีน เรื่องเช่นนั้นก็คงไม่เกิด” นาเซียลุกยืน เพื่อจะตัดบทสนทนานั้นและออกจากห้องทำงานเขาให้เร็วที่สุด แต่ฝ่ามือหนากลับคว้าดึงแขนเธอไว้แน่น

“นี่เลดี้ยังต้องการตำแหน่งพระชายาอยู่อีกงั้นรึ” เขาตะเบ่งเสียงใส่ คิ้วหนาพลาดขึงด้วยความโกรธ

“ฉันไม่ได้คาดหวัง เพียงแต่ฉันรู้ว่าในใจท่านดยุกมีใครอยู่ ฉันจะไม่แต่งงานค่ะ”

“ใจเรา เจ้าจะรู้ได้ยังไงกัน เป็นเพราะเจ้ามากกว่าที่ยังรัก และลุ่มหลงลาฟาซอยู่ซินะ” มิกาเอลเอ่ยเสียงดัง จนคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาถึงกลับหยุดยืนนิ่ง เฮนรี่กำลังจะเข้ามารายงานเรื่องหนังสือที่เขาส่งไปยังราชวัง ส่วนลาฟาซกำลังจะมาคุยกับเขาเรื่องการบุกรุกอาณาเขตกาบริเอลในตอนนี้ ทั้งยังมีเซลีนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาต่างทำสีหน้ามึนงง ก่อนที่นาเซียจะใช้โอกาสนี้เร่งฝีเท้าตัวเองเดินออก แต่ก่อนจะออกจากประตูห้องทำงานเธอหยุดยืนตรงหน้าเซลีนพร้อมเชิดหน้าตอบอย่างชัดเจน

“เลดี้ไม่ต้องห่วงนะคะ ถึงอย่างไรฉันจะไม่ไปขัดขวางความรักพวกท่านแน่นอน เชิญรักกันให้สบายค่ะ” นาเซียทำท่าโบกมือให้ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องพักตัวเอง ร่างบางทิ้งตัวเองลงราวกับว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอในวันนี้ถูกใช้ไปเสียจนหมด

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.2

    เป็นครั้งแรกหลังจากที่จบสงคราม มิกาเอลแทบจะไม่ได้แวะมานอนที่ห้องอย่างสบายใจเหมือนเช่นวันนี้นัก นาเซียที่เพิ่งกล่อมเด็ก ๆ นอนเธอกลับมาเห็นสามีที่กำลังนอนอ่านหนังสืออย่างสบายใจบนเตียงนอน นาเซียปลดเสื้อคลุมออกเหลือเป็นชุดนอนสีขาวเรียบลื่น นาเซียรู้สึกแปลกใจในท่าทางของเขาไม่น้อยแม้เขาจะถือหนังสือในมือ แต่สายตาของเขากลับมองตามเธอทุกครั้งที่เธอขยับตัวเดินไปมา“อ๊ะ...มิกาเอลคุณจะทำอะไร” นาเซียร้องตกใจไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มิกาเอลลุกจากเตียงมาคว้าตัวเธออุ้มลอย ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปที่เตียงนอนโดยในท่าทางที่ยังคงอุ้มเธออยู่ มิกาเอลวางพาดตัวเธอลงที่นอนก่อนจะจับมือทั้งสองข้างเธอผูกไว้เหนือศีรษะ“มิกาเอล...คุณจะทำอะไร” นาเซียมองท่าทางของเขาก่อนที่ร่างสูงลุกปลดอาภรณ์ของเขาออกจนไม่เหลืออะไร มิกาเอลเลียริมฝีปากของเขา“คุณไม่ได้ยินที่คาเซียบอกหรอกว่าเขาต้องการให้พวกเราเสกน้องให้แก่เขาอีกสักสองสามคน”“อะไรนะ...มิกาเอลคุณจะบ้าไปแล้วเหรอ ฉันไม่ไหวแล้วนะ”“ซู่วววว....เพื่อคาเซียแล้วคุณจะใจร้ายต่อลูกได้ยังงั้นเ

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.1 ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นผู้วิเศษ

    ‘มิกาเอลที่รัก วันนี้ฉันต้องเข้าพระราชวัง เพื่อยินดีกับองค์ราชินีเซลีน ฉันจะรีบกลับมาทานมื้อค่ำร่วมกับคุณและลูกแน่นอนค่ะ ’ มิกาเอลมองดูกระดาษโน้ตที่มีข้อความสั้น ๆ ดูเหมือนว่าเซลีนนางจะไม่ยอมให้ภรรยาของของลดละบ้างเลย ตลอดช่วงที่นางได้ขึ้นเป็นองค์ราชินี นางก็เอาแต่จัดงานเลี้ยงน้ำชา ทำให้นาเซียแทบไม่มีเวลาให้แก่เขาเลย อย่างไรก็ตามอย่างน้อย ๆ พวกเขาก็ยังคงมีค่ำคืนที่งดงามเสมอ มิกาเอลเดินออกไปที่ลานฝึกซ้อมเพื่อฆ่าเวลาในช่วงที่นาเซียไม่อยู่ ทันทีที่นาเซียมาถึงพระราชวังเธอก็ตรงไปยังปราสาททางฝั่งตกวันออกซึ่งเป็นที่พำนักขององค์จักรพรรดิและองค์ราชินี เธอเดินตามโถงทางเดินที่เรียงรายไปด้วยเสาขนาดใหญ่ในรูปแบบโรมัน ตลอดทางเดินเหล่าอัศวินก็จะโค้งคำนับเธออย่างคุ้นเคย นาเซียยิ้มส่งให้เหล่าอัศวินอย่างเช่นทุกครั้ง“เซีย!!” เสียงอุทานร้องเรียกเธอเมื่อเธอก้าวผ่านประตูด้านหน้า เซลีนกำลังก้มดูเด็กน้อยที่อยู่ข้างเตียง เจ้าหญิงตัวน้อยเอาแต่ร้องไห้จ้า แต่ทันทีที่นาเซีย

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนจบ

    นาเซียสะดุ้งตกใจจนเผลอปล่อยผ้าหลุดมือ มิกาเอลคว้าจับลำคอของเธอและโน้มมันลงจนริมฝีปากของเธอสัมผัสกับริมฝีปากของเขา อย่างแผวเบาปลายลิ้นที่นุ่มนวลของเขาคอยกวาดต้อนไปมาในโพรงปากของเธอ แม้จะอ่อนโยนแต่เธอก็ยังรู้สึกไม่พร้อมอยู่ดี“เดี๋ยวก่อนมิกาเอล” นาเซียพยายามยันตัวออก แต่ฝ่ามือของเขานั้นแน่นราวกับคีบล็อกเอาไว้ เธอไม่สามารถผละริมฝีปากตนออกจากริมฝีปากเขาได้ มันเหมือนเส้นความอดทนของเขาหลุดออก ทั้งที่เขาตั้งใจอยากสัมผัสเธอเพียงเล็กน้อย เพราะเขารู้ดีว่าในตอนนี้เธอไม่อาจกระทำที่รุงแรงได้ แต่พอได้สัมผัสริมมฝีปากอิ่มมิกาเอลก็กัดฟันแน่นก่อนจะกระชากเสื้อบาง ๆ นั่นของเธอออก และดันตัวเธอนอนลงบนเตียง มิกาเอลโน้มใบหน้าลงครอบริมฝีปากตนไปที่ยอดอกสีสวยที่กำลังเด้งตอบสนองต่อการกระตุ้นของเขาจนแดงเป็นผลเชอรี่ ปลายลิ้นของเขากดลงไปที่ยอดอกที่ตั้งชันของเธอและกวาดลิ้ม“อร๊า” นาเซียหายใจหอบบิดร่างของเธอออก เธอกลัวว่าเขาจะทำรุนแรงเกิดไปเพราะทุกครั้งมิกาเอลไม่เคยผ่อนปรนเรื่องบนเตียงนี่เลย เขาเหมือนสัตว์ป่าที่หิวกระหาย แต่ในทางกลับกันเธอรู้สึกตื่นเต้นและเสียวแปลก ๆ มิกา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 52 ท่านพี่ ท่านดยุก..

    ภายหลังจากที่นาเซียและอีวอนเดินทางกลับมายังอาณาเขต กาบริเอล ไม่ช้าแรนิเยร์ก็ขนส่งเสบียงจำนวนมากมาตามที่เธอต้องการ นาเซียสั่งให้คนรับใช้ที่เหลือช่วยนำไปเก็บไว้และแบ่งส่วนหนึ่งออกมาแจกจ่ายให้กับชาวเมืองก่อนที่จะออกไปช่วยการเก็บกวาดบ้านเมืองให้กลับมามีสภาพที่ดีดังเดิม นาเซียอดทนรอขบวนของเหล่าอัศวินจนหน้าท้องของเธอนูนออกมาให้เห็นบ้างเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย“มาดามข้าได้ส่งชาวเมืองกลับไปยังบ้านเรือนของพวกเขาจนครบดีแล้วขอรับ มาดามต้องการให้กระผมจัดการสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่” ลอร์ดเควินเดินเข้ามารายงานพร้อมส่งเอกสารเสบียงรอบสุดท้ายที่แรนิเยร์ส่งมาให้ ดูเหมือนทุกคนคงถูกแสงของหินเวทช่วยลืมจึงทำให้จดจำได้เพียงแค่ว่าเธอยังเป็นเพียงดัชเชสแห่งกาบริเอลอยู่ แม้ความทรงจำนั้นจะลืมเลือนแต่หนังสือที่องค์จักรพรรดิพุชคาเรนส่งมาให้มิกาเอลก็คงยังอยู่ หนังสือคำสั่งให้เธอ และเขายุติสัญญาสามีภรรยานาเซียรอบเดินมาในห้องทำงานของมิกาเอลอย่างระวัง เพราะทุกครั้งที่เธอเข้ามาจะต้องมีลอร์ดเควินเข้ามาด้วยทุกครั้ง เพราะเพื่อความปลอดภัยจากเหตุการณ์ครั้งนั

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 51 เลดี้คะ...เรารีบกลับกาบริเอลกันเถิดค่ะ

    ดวงตาสีมรกตที่อยู่ระหว่างปอยผมสีดำกำลังจ้องมองไปยังพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ตรงหน้า ปราสาทสีขาวสะอาดตาตัดการพื้นหญ้าสีเขียวขจี ประตูรั้วเหล็กหนาถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ก่อนที่รถม้าจะหยุดนิ่ง นาเซียก้าวลงจากรถม้าพร้อมเอามือปิดปากตัวเอง คงเป็นผลกระทบจากการตั้งครรภ์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ที่ม้วนไปมาในท้องของเธอจนดันมาเกือบติดลำคอ“ท่านหญิงไม่เป็นไรนะคะ”“ไม่เป็นค่ะ” นาเซียยกมือกุมศีรษะที่กำลังมึนงงเล็กน้อย ไม่แปลกที่อีวอนจะบอกให้เธอมอบหมายให้ลอร์ดเควินเดินทางมาเองเพราะนอกจากจะต้องหวั่นกลัวว่าสัตว์ปีศาจจะยังคงหลงเหลือ และหลุดเข้ามาในอุโมงค์เคลื่อนย้ายนี้ และไหนจะโคลงเคลงเพราะแรงขับเคลื่อน นาเซียพยายามกล้ำกลืนก้อนขมๆ ลงคอก่อนจะยกใบหน้าเชิดราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สาวใช้ในพระราชวังต่างจ้องมองเธออย่างสนใจ แม้พวกนางจะไม่เอ่ยถามแต่เธอก็พอเดาได้ว่าพวกนางอยากรู้เรื่องอะไร ทันทีที่เดินเข้ามายังโถงกลาง นาเซียมองได้พบกับสตรีหนึ่งที่เธอคุ้นเคยดีบารอนเนสเบนเนทซ่า รูน่ากำลังเดินตรงมาที่เธอราวอย่างกับรู้ล่วงหน้า“ถวายพระพรพระชายารัชทา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 50 ฉันอยากไปที่พระราชวังค่ะ

    นาเซียยกมือลูบลำคอที่ขึ้นเป็นรอยแดงตามนิ้วมือบีบ แวนเนอร์คงรอบปะปนมากับชาวเมืองเข้ามายังปราสาทนี้ นาเซียรู้สึกขนลุกชันต้องมีใครบ้างที่แอบเข้ามาทำเรื่องเช่นนี้เหมือนกับแวนเนอร์นาเซียพึงระลึกได้ว่าความปลอดภัยของทุกคนดูเหมือนแทบไม่มีเลย ในขณะที่เหล่าอัศวินเอาแต่กระทำการปกป้องกาบริเอลจากฝูงสัตว์ปีศาจที่บุกเข้ามาในอาณาเขต แต่ไม่คิดว่าความน่ากลัวไม่ต่างสัตว์ปีศาจเหล่านั้นคือผู้ที่คอยจับจ้องเอาสถานการณ์เช่นนี้มาทำเรื่องเลวร้ายเหมือนกับที่ลอร์ดแวนเนอร์ทำไป อีวอนวิ่งเข้ามาก่อนจะสั่งให้อัศวินนำร่างของแวนเนอร์ไปขังไว้ที่คุกใต้ดินอีกครั้ง ทั้งยังย้ำอีกว่าให้เฝ้าไว้ไม่ห่าง“ขอบคุณนะคะเลดี้เซลีน” นาเซียกล่าวขอบคุณเมื่ออีวอนจัดการนำร่างแวนเนอร์ออกไป เธอทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างอ่อนแรง เซลีนได้แต่มองนิ่งก่อนจะเอ่ย“โชคดีที่ฉันเห็นความผิดปกตินั่น” เซลีนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ มันคงเป็นบุคลิกของนางไปแล้ว นาเซียจ้องมองอย่างลังเลก่อนที่เอ่ย“เลดี้ไม่ได้เกลียดฉันหรอกหรือคะ”“ทำไมฉันต้องเกลียดด้วยละ”

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status