ไร้เดียงสาซ่อนร้าย

เนื่องจากนางสาวหอมหงส์ วงศ์พัดชา บุตรสาวของ นายพันเงิน วงศ์พัดชา ยังอายุไม่บรรลุนิติภาวะ ที่ นายพันเงินได้ระบุในพินัยกรรมว่าจะได้รับมรดกทั้งหมดของนายพันเงิน ข้าพเจ้าทนายแต่งตั้งของนายพันเงิน ได้รับคำสั่งให้ติดต่อกับนางเฉิดโฉม นรดี ผู้เป็นอดีตภรรยา ให้รับนางสาวหอมหงส์ไว้ในอุปการะ โดยมีค่าตอบแทนให้กับนางเฉิดโฉม เป็นจำนวนเงินเดือนละสามแสนบาท เพื่อดูแลนางสาวหอมหงส์จนกว่าจะถึงอายุ 20 ปี ใจความของจดหมายที่ส่งมาคร่าวๆ ทำให้เฉิดโฉมเม้มปากเล็กน้อย ทางนั้นให้เบอร์โทรศัพท์มาด้วยเพื่อติดต่อกลับ จดหมายที่ส่งมาให้เหมือนเป็นหลักฐานให้เธอยอมรับข้อความและเซ็นรับถ้าเกิดว่ายินยอมทำตามที่อดีตสามีต้องการอดีตสามี...เธอเลิกกับเขาไปเมื่อปลายปีที่แล้ว และเขาก็เสียชีวิตเมื่อกลางปีนี่เอง ไม่กี่เดือนที่เธอจากเขามาสินะ โธ่...สามีคนดีของเธอ แถมยังคิดถึงเธอ...ตอนหย่าจากกัน เธอก็ได้ทรัพย์สินมาจำนวนมาก เฉิดโฉมแบ่งส่วนหนึ่งไปลงทุนและอีกส่วนเก็บไว้ ส่วนที่กันไว้ลงทุนเธอจ่ายเงินไปมากขนาดนั้นเกือบหนึ่งในสาม เพื่อจะเป็นบันไดไปสู่ผู้ชายคนใหม่ของเธอ ที่ตอนนี้กลายมาเป็นสามี พ่อเลี้ยงอินทร เขาอายุอ่อนกว่าเธอสอ

"เรียบร้อยนะครับคุณหงส์ ทางนั้นตอบรับมาแล้วครับ""ขอบคุณค่ะคุณอา""แน่ใจนะครับที่จะไปอยู่กับคุณโฉม""ค่ะ หงส์จะโอนส่วนที่ตกลงไว้ให้คุณอานะคะ ""ขอบคุณครับ"หอมหงส์ยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์ นัยน์ตาของเธอเป็นประกายวับอย่างเจ้าเล่ห์ สาวน้อยผุดลุกขึ้นแล้ววางโทรศัพท์ลงบนเตียง เธอเดินเยื้องกรายไปที่กระจกบานสูง ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อนอนที่สวมอยู่ทีละเม็ด เสื้อนอนผ้าซาตินสีขาว กองอยู่บนพื้นพรมสีเดียวกันเธอหมุนร่างอยู่หน้ากระจก มองสำรวจดูตนเอง เรือนร่างเพรียวได้ส่วน หน้าอกแม้จะไม่ใหญ่มากแต่ก็มีขนาดกลมกลึงพอเหมาะ แต้มด้วยปลายยอดสีเรื่อ เอวคอดเว้า สะโพกงอนงามตึงแน่น ผิวของเธอเนียนละเอียด ขาวอมชมพู ดูสวยสะอ้านมีเสน่ห์ไปทั้งตัวเธอยิ้มกับสิ่งที่เห็นใบหน้าเรียวรูปไข่ แต่งแต้มด้วย เครื่องหน้าหวานละมุน นัยน์ตาของเธอเฉียงเหมือนตาแมว สีน้ำตาลเข้มจัด เป็นส่วนที่สวยที่สุดบนใบหน้าและลึกลับที่สุด.................................................................พรุ่งนี้เธอจะไปที่บ้านหลังนั้นพรุ่งนี้เธอจะมีพ่ออีกครั้ง......พ่อ? ใช่บางทีเขาอาจจะเป็นพ่อของเธอเธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อนึกถึงครอบครัวของแ

เสียงประกาศจากกัปตันขอบคุณผู้โดยสารที่มาใช้บริการเที่ยวบิน บอกว่าใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดของการเดินทางแล้ว หอมหงส์รัดเข็มขัด และมองไปนอกหน้าต่าง เครื่องกำลังใกล้ที่จะแลนดิ้งลงแล้วเธอเม้มปากเล็กน้อย อย่างตื่นเต้น มารดาเลี้ยงแจ้งมาว่าจะมีคนมารับเธอ คือสามีใหม่ของตน ตอนแรกที่คิดว่าจะเจอหน้าเฉิดโฉมเลยเมื่อลงเครื่อง มันก็ทำให้เธอกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย และต้องฝึกควบคุมอารมณ์ เพราะมันยังคุกรุ่น...เอาน่ะ เธอจะทำมันได้ดีจะอย่างไรเธอก็ต้องทำได้ ในการเผชิญหน้ากับ นังผู้หญิงใจร้ายคนนั้นหอมหงส์บอกตนเอง...เธอเฝ้ารอเวลานี้ เวลาแก้แค้นของเธอ และเธอจะต้องทำมันด้วยดีสาวน้อยวัยสิบแปดบอกตนเอง ซ้ำไปมา เธอหลับตาลง ควบคุมลมหายใจ มันทำให้เธอนิ่งลง สงบลง และเตรียมพร้อมที่จะเล่นเกมเกม...ที่เธอมาเพื่อเป็นผู้ชนะเกม...ที่เธอจะเป็นคมมีดที่มากรีดใจนังผู้หญิง สารเลวนั่นเครื่องลงจอดแล้วเรียบร้อย เธอยังคงนั่งรอจนผู้โดยสารทยอยลงจนเกือบหมด เธอถึงค่อยเดินลงไปอย่างไม่รีบร้อน หอมหงส์สวมชุดจั๊มสูทสีครีม แบบแขนกุด มีฮู้ด กางเกงขายาว เธอหยิบเอาแว่นดำที่เหน็บไว้ตรงอกเสื้อมาสวม เธอมาโดยมีกระเป๋าเป้สะพายมาใบเดียว ข้

การพบเจอกับสาวน้อยที่เป็นลูกบุญธรรมของภรรยา ทำให้อินทรเกิดความประทับใจกับความน่ารักของหล่อนหอมหงส์เป็นคนมีเสน่ห์ น้ำเสียงของหล่อนไพเราะน่าฟัง หล่อนเจอกับเขาไม่กี่ชั่วโมง แต่ก็พูดคุยกับเขาอย่างสนิทสนมแล้วตอนนี้หล่อนช่างซื่อ ใส...ยิ่งด้วยการที่เขาเคยเสียน้องสาวในวัยใกล้เคียงกับหล่อนไป และมันยังคงฝังใจเขา ทำให้อินทรยิ่งนึกเอ็นดูและเกิดความหลงในความใสน่ารักนั้นโดยไม่ยากเขาต้อนรับเธอเป็นอย่างดี อินทรปรกติไม่ใช่คนช่างพูดมากนักกับคนที่เพิ่งรู้จัก แต่กับเธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดเยอะมากนักก็ไม่รู้ เขาได้เล่าให้เธอฟังว่าเขาทำอะไรบ้าง กิจการของเขาคือมีทั้งไร่ชา และสวนผลไม้เมืองหนาว รวมถึงเริ่มขยายทำนาข้าวไรซ์เบอรี่อีกด้วย อาณาจักรของอินทรยิ่งใหญ่พอสมควรเลยทีเดียว จนมีคนเรียกเขาว่าพ่อเลี้ยงอันดับต้นๆ ของเมืองเชียงใหม่ เพราะความมั่งคั่งนั่น"เดี๋ยวพรุ่งนี้ขอหนูไปเที่ยวไร่ชาของ...คุณได้ไหมคะ" เธอมองเขาตาแป๋ว นัยน์ตางดงามนั้นทำให้อินทรใจอ่อนละลายยามมองสบด้วย เขากำลังรับประทานอาหารมื้อเย็นกับเธอ วันนี้ภรรยาของเขาไม่กลับ เพราะบอกว่าอยู่คุยธุระกับหุ้นส่วนของเธอ และจะพาทางนั้นเที่ยวด้วย อาจจะกลับวั

"อากาศดีมากๆ เลยค่ะ"หอมหงส์มองไปรอบๆ สวนอะโวคาโดของเขาที่ซื้อมาต่อจากเจ้าของเดิม อยู่ในสภาพค่อนข้างรกไปด้วยวัชพืช เพราะไม่ได้รับการบำรุงรักษามาสักระยะหนึ่งแล้วที่พ่อเลี้ยงซื้อต่อไว้ เพราะว่าเจ้าของเดิมติดการพนันจนหนี้สินล้นพ้นตัว ไม่เคยมาปรับปรุงดูแลสวนแห่งนี้ มีคนมาขโมยไปขายบ้าง ร่วงหล่นเสียหายบ้าง ดูแล้วจะต้องใช้งบประมาณและกำลังคนจำนวนหนึ่งเลยทีเดียวแต่ที่สวนแห่งนี้มีบางสิ่งที่พิเศษ ที่พ่อเลี้ยงหนุ่มเคยมาสำรวจตอนก่อนจะตัดสินใจซื้อ เขาเป็นคนรอบคอบว่าการลงทุนจะต้องได้รับผลเสมอ สวนอะโวคาโดแห่งนี้จริงๆ แล้วเขาจะไม่ซื้อมันก็ได้ เพราะดูแล้วกว่าจะคุ้มทุนน่าจะนาน แถมต้นทรุดโทรมเสียหายไปเกือบครึ่งสวน ต้องลงต้นไม้ใหม่ บำรุงกันใหม่เหมือนแรกเริ่ม เขารับซื้อไว้เพราะเป็นคนรู้จักกันหนึ่ง และอีกหนึ่งอย่างที่ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มซื้อที่นี่...เพราะ"แต่ที่นี่รกไปหมด จะต้องปรับปรุงอีกมากเลยแหละ"เขาเปรย มองดูสาวน้อยที่เดินลุยเล่นไปในดงหญ้ารก เพื่อจะไปดูต้นอะโวคาโด ก็นึกทึ่งที่หล่อนไม่ได้เป็นคนสำรวยหยิบโหย่ง พร้อมบุกพร้อมลุยคนหนึ่ง ขัดกับรูปลักษณ์อันบอบบางน่าถนอม เมื่อวานหล่อนไปเที่ยวเล่นที่ไร่ชากับเข