อีบัวกับไอ้ขวัญ

ณ หมู่บ้านกลางป่าเทือกเขาลำเนาไพร มีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง อยู่ห่างจากในตัวเมืองผู้คนอาศัยกันแบบชาวบ้าน ปลูกผักแลกเปลี่ยนกันในหมู่บ้าน ปกครองกันด้วยระบบชาวบ้านโดยมีผู้ใหญ่บ้านเป็นเสาหลักของหมู่บ้าน และแน่นอนว่าผู้ใหญ่บ้านเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดและทันสมัยที่สุด ด้วยค้าขายกับคนในเมือง ผู้ใหญ่บ้านนำผลไม้ที่ปลูกในไร่ของตัวเองขายส่งให้พ่อค้าแม่ขายในเมือง ทุกอาทิตย์จะมีรถเข้ามารับซื้อของในหมู่บ้านไปขายตลอด ผู้คนมักเรียกว่าของป่า และได้ราคาดี แต่อยู่ที่แห่งนี้บ้านดงขามเงินไม่มีผลต่อการใช้ชีวิต แต่น้ำใจของผู้คนในหมู่บ้านต่างหากล่ะที่สำคัญสำหรับคนในหมู่บ้านดงขามแห่งนี้

          “พี่เทพๆ รอบัวด้วยจ้า” สาวสวยหน้าหวานนุ่งผ้าถุงพันผ้าแถบรอบอกวิ่งถือสายบัวที่ตัวเองเพิ่งไปเก็บมาจากสระประจำหมู่บ้าน

          “อะไรบัว” เทพหยุดเท้าที่กำลังเดิน แล้วหันมาถามคนที่วิ่งเหนื่อยหอบมาหยุดข้างๆ ตัวเอง

          “ฉันให้จ้ะ สายบัวฉันเพิ่งเก็บมาสดๆ เลยพี่เทพ”

          “แล้วบัวไม่เอาไปกินเหรอ”

          “เก็บไปเมื่อวานเย็นก็ยังกินไม่หมดเลยพี่”

          “ขอบใจมากบัว”

เทพหนุ่มหล่อใจดี อ่อนโยนประจำหมู่บ้านวัย 29 ปี ลูกชายคนโตของผู้ใหญ่บ้าน เป็นที่หมายตาของสาวเล็กสาวน้อยในหมู่บ้าน หมู่บ้านแห่งนี้ใช้ชีวิต ใช้คำพูดกันเองไม่ได้ใช้คำประดิษฐ์ประด้อยแบบในเมือง แต่ทุกคำพูดก็ล้วนจริงใจ เพราะผู้คนนั้นมีน้ำใจให้กันเสมอมา

          หมู่บ้านดงขามหากผู้คนเมืองเข้ามาจะเหมือนกับว่าหลุดมาอีกยุคเลยก็ว่าได้ เพราะหมู่บ้านนี้ผู้คนแต่งตัวนุ่งผ้าถุง ห่มผ้าแถบกัน ส่วนผู้ชายก็นุ่งโจงกระเบนและกางเกงผ้าฝ้ายผูกเอว เปลือยอกกันสวนใหญ่ และมีผ้าขาวม้าพาดไหล่กันคนละผืนเท่านั้นประจำกาย

          “แล้วไอ้ขวัญมันไปไหนล่ะบัว ตั้งแต่เช้าพี่กับพ่อตามหามันไม่เจอ” เทพถามถึงขวัญน้องชายที่อายุน้อยกว่าตัวเองหนึ่งปี ทั้งสามคนเติบมาด้วยกัน ส่วนบัวนั้นเป็นเด็กข้างบ้านที่ปีนี้เพิ่งจะอายุได้ 19 ปี หล่อนสวยหวานเป็นที่หมายปองของผู้ชายในหมู่บ้าน แต่ใครจะคิดล่ะว่าลูกชายของผู้ใหญ่บ้านคนโตจองแล้วและเหมือนว่าบัวเองก็มีใจหายหนุ่มเหมือนกัน

          “อย่าไปถามหาไอ้ขวัญมันเลยจ้ะพี่เทพ” พอพูดถึงขวัญแล้วบัวก็เบ้หน้าทันที แม้อีกฝ่ายจะอายุเยอะกว่าตัวเองแต่หล่อนก็ไม่เคยคิดเคารพอีกฝ่าย ให้ตายสิขวัญกับเทพเป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่ทำไมนิสัยกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง

          “ก็เห็นทุกวันมันตามบัว แล้วทำไมวันนี้ไม่เห็น พี่กับพ่อไม่เห็นมันตั้งแต่เช้าแล้วเลยคิดว่ามันอยู่กับบัว”