Home / Romance / Por ti / Capítulo 5

Share

Capítulo 5

Author: Mili Per
last update Petsa ng paglalathala: 2021-05-27 09:27:44

- Sí Señor - respondí volviéndome hacia él. 

-Ya que está aquí, quisiera que firme el contrato laboral- 

Su voz era tan segura, que me hacía dudar si alguna vez se equivocaba. 

-Oh, de acuerdo- me acerqué a él una vez más.

Sacó un papel del cajón que estaba  a su derecha.

-Siéntese-  ordenó y lo hice.

Se sentía raro estar aquí, sentada en su lujosa oficina, sólo con él. Había un silencio muy intrigante que comenzaba a enloquecerme. 

-Aquí está. Necesito que lo lea, y si está de acuerdo, firme- concluyó y dejó una pluma bañada en oro en el escritorio.

Nunca me había faltado nada en el Orfanato. Pero al ver que había gente que vivía así... Me causaba una profunda incomodidad. No los juzgaba, pero me costaba creer que existieran dos realidades tan opuestas en el mismo mundo. 

Tomé el papel y comencé a leerlo. Estaba detallada la fecha de hoy, y explicaba que el contrato finalizaba dentro de cinco años. Pero, si alguna de las partes quería terminarlo antes de tiempo, se podía llegar a un acuerdo. 

Cuando llegué a la cifra que iba a cobrar, abrí los ojos sintiendo que iban a salirse de mis órbitas.

-¿Algún problema?- preguntó Andrew. 

Lo miré, en su rostro había curiosidad. Y no era el típico semblante suyo donde hablaba pero no transmitía nada, sino que realmente era un sentimiento genuino. Se notaba en sus ojos expectantes. 

-Sólo que no imaginé que el sueldo sería tan alto...- respondí con sinceridad. 

-Es el dinero acorde al empleo- dijo simplemente. 

No respondí. Honestamente me parecía demasiado pero también era una realidad que lo necesitaba. 

Seguí leyendo y cuando terminé, lo firmé. 

-Ya está, Señor- le entregué el contrato. -Si no necesita nada más, voy a...- 

Estaba poniéndome de pie, cuando su voz me interrumpió.

-¿Dónde vivía, Señorita?-

Joder, ¿Ahora era un charlatán? 

Éste hombre me volvía loca.

-Vivía en el pueblo Lake Town, a unas horas de aquí-

Recostó su torso sobre la silla, sin separar su mirada de la mía. 

-¿Y qué la trajo hasta aquí?- frunció el ceño.

¿Por qué sonaba como un interrogatorio? ¿Desconfiaba de mí? 

-Vine en busca de otras oportunidades laborales- mentí.

-¿No había allí?- indagó.

Me consideraba una persona simpática y educada, pero la paciencia no era mi virtud. 

-Disculpe Señor, pero no entiendo a dónde va esta conversación - respondí con molestia.

Él alzó su ceja derecha.

M****a, me iba a despedir.

-¿Le molesta que le haga preguntas?-

-No, me molesta sentir que desconfía de mí- 

Ahí tienes, jefecito. 

Asintió en silencio. 

Al final, no estaba tan errada, él si desconfiaba. 

-Puede retirarse, Señorita-

Me puse de pie y huí con rapidez de allí.

Peor que convivir con su frialdad, era soportar sus órdenes.

¡Y no llevaba ni un día aquí!

Por dios, ¿Podría aguantar?

Pensé en el sueldo. Era una cantidad de dinero que jamás había tenido en mis manos. Y con ella, podría cumplir todos mis sueños... O la mayoría. 

Siempre quise saber acerca de mis verdaderos padres. Quiénes eran, qué les sucedió, por qué me abandonaron allí.

Pero para eso, debía contratar a un abogado y pedir una orden a un juez, para tener acceso a los historiales y documentos del orfanato.

Si, así de complicado era. 

Y si, para todo ello, se necesitaba bastante dinero.

Suspiré regresando a la cocina. Al fin el aire estaba más liviano. 

¿Cómo hacía Marta para vivir con él? 

-Aquí estás. Ten, tu cena- la señora me extendió un plato de carne con algunas verduras. Se veía delicioso. Ayer no había podido comer mucho, así que parecía un gran manjar. 

Nos sentamos en silencio sobre la mesa que había en la cocina.

-¿Siempre comes aquí sola?- cuestioné. -Oh y por cierto, esto está riquísimo- sonreí luego de degustar el primer bocado. 

-Me alegro que te guste, cariño. No, en realidad suelo comer con Andrew en el comedor principal. Pero como hoy tiene mucho trabajo, cena en su oficina-

Vaya. No me esperaba que compartieran las comidas juntos. 

-Ah... ¿Se conocen hace mucho tiempo?- interrogué.

-Oh si. Prácticamente lo crié. Trabajo aquí desde hace cuarenta años. Sus padres me contrataron como niñera y luego, bueno, simplemente me quedé trabajando para él- contestó con melancolía. 

-Sus padres deben quererla mucho- sonreí -Le confiaron lo más preciado que tienen-

Marta no respondió. Sus ojos no se despegaron del plato de comida. 

Quise seguir charlando del tema, o preguntarle la causa de su silencio. Pero sabía que eso era sumamente incorrecto, sobre todo siendo mi primer día en la mansión.

Debía esperar y lograría avanzar poco a poco hasta entender esta historia. 

El resto de la cena hablamos sobre cosas triviales de nuestras vidas. Y le comenté un poco sobre el orfanato, cómo era, los amigos que tenía allí y cómo había llegado acá en busca de trabajo. 

Ella se había conmovido mucho, y me dijo que estaba muy feliz de que pudiera ir en busca de mis sueños.

Además le pedí que no le mencionara nada al jefe sobre donde me había criado. Tenía miedo de que me tildara como inexperta y me echara. 

Aunque ella insistió que él jamás haría algo así, me prometió que no diría nada.

Era obvio que ella lo conocía más que yo, pero realmente no me fiaba de su mal genio.

Luego de comer y lavar todo, Marta fue a buscar la bandeja al despacho de Andrew, mientras yo me encerraba en mi habitación.

Suspiré cansada cuando recosté mi cuerpo en el mullido colchón.

Observé el techo blanco sumida en el silencio del lugar.

Hace dos noches, dormía en el orfanato.

Ayer, en un autobús. 

Y hoy, en una mansión.

Jamás imaginé que la vida podía ser tan impredecible.

Cerré los ojos y el rostro de Andrew vino a mi mente. 

¿Qué carajo? ¿Por qué estaba pensando en él? 

No debía hacerlo. 

Lo detestaba.

Era soberbio, pedante, maleducado y frío.

Aunque extremadamente sexy.

Pero eso no venía al caso. 

Supuse que mis pensamientos por él eran a causa de los misterios que lo rodeaban. 

La habitación de arriba, su forma de ser, su relación con Marta, sus padres...

Dios. No podía con mi curiosidad. 

Debía detenerme, o me iba a quedar en la calle.

Todo ésto no era de mi incumbencia. Simplemente tenía que limitarme a hacer mi trabajo. Para eso estaba aquí.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Por ti   Capítulo 30 - Epílogo

    POV AGATHAUn año después...Hacía un par de meses, Andrew y yo nos habíamos casado. La boda había sido un evento íntimo, con la presencia de nuestros seres queridos. Habían asistido a ella mi gran amiga Betty junto a su novio. También Mark, Marta, Ana y algunos otros familiares cercanos de mi novio.Quiero decir, de mi esposo. Todavía no me acostumbraba.Y en este preciso instante, observaba emocionada otro de mis sueños cumplidos, con ayuda de Andrew. Todo se veía tan hermoso...

  • Por ti   Capítulo 29

    POV ANDREWSonreí con ternura al observar a Agatha.Estaba de pie, con un hermoso vestido azul que resaltaba su cabello. Estrujaba sus dedos entre sí mientras miraba la puerta, a la espera de mi madre.-Tranquila, nena. Va a estar todo bien. Relájate--Joder, es que no puedo- murmuró.Me acerqué y la estreché entre mis brazos con cariño.-Tranquila, pase lo que pase, siempre te querré c

  • Por ti   Capítulo 28

    Suspiré recostando mi cabeza sobre el pecho de Andrew, que subía y bajaba de modo tranquilo.Mientras tanto, él repartía caricias en mi cabello.Mis ojos se cerraron entrando en un estado de ensoñación. Se sentía tan bien estar entre sus brazos, una vez más.Estaba feliz por haberme reconciliado con él, y especialmente porque noté sus sinceras disculpas. Andrew era una persona increíble pero que, como todos, cometía errores de vez en cuando.¿Quién no lo hacía?¿Y quién no merecía ser perdona

  • Por ti   Capítulo 27

    -Si... Quería darte las gracias por lo de mis padres. Realmente fue muy importante para mí-Andrew sonrió y dio otro paso hacia mí.-No tienes que agradecerme. Ya te dije que lo hice porque te quiero mucho-Sus ojos oscuros penetraron en mi mirada, haciendo que mi cuerpo tiemble.Otro trueno se escuchó en nuestro silencio.-Bueno... Solo era eso- balbuceé perdida en su rostro.-¿So

  • Por ti   Capítulo 26

    -Nunca pensé que ellos...- balbuceé entre sus brazos.-Lo sé, nena. Lo sé- acarició con dulzura mi cabello.-Me siento tan culpable... Los odié por tanto tiempo, pensando que me habían abandonado- otro sollozo se escapó de mi boca.-No fue tu culpa, Agatha- se alejó unos centímetros y me observó a los ojos -Mírame- ordenó y lo hice -No fue tu culpa. Lo que pensaste fue lo lógico, no podrías imaginarte ésto. Bajo ningún punto de vista debes sentirte mal. ¿Me escuchas?-Asentí limpiando las lágrimas de mi rostro.

  • Por ti   Capítulo 25

    En el preciso instante en que acepté la propuesta, Andrew se puso de pie.En cuestión de minutos cada uno buscó sus abrigos y nos encontramos en la puerta principal de la casa. No nos dijimos nada más. Solo murmuré un "Vamos" y eso fue todo.Ahora mi principal pensamiento era que por fin conocería a mis progenitores.Ya habría tiempo para hablar con mi jefe sobre todo lo sucedido entre nosotros.Caminamos en silencio hasta el auto último modelo de Andrew. Nunca me había subido a uno así. Era un Audi de color rojo brilloso; por dentro era todo negro y con asientos d

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status