Mas Maraming Banta

Huminga ako ng hangin, mabilis na nilalanghap ito. Humagulgol ako nang mahina. Nanghihina ako, at kinasusuklaman ko ang katotohanang mahina ako. Nanginginig ako, nanginginig ang mga daliri ko, at nanginginig ang mga labi ko.

"Anong nangyayari dito?" ulit ng boses.

Humarap ako sa isang matangkad na lalaki na may bilugan na naka-frame na salamin.

"Binibini, ayos ka lang ba?" nag-aalalang tanong ng lalaki.

Tumango ako bilang tugon. Nakita ko si Hawk na tinitigan ako ng nakamamatay na tingin mula sa gilid ng aking mga mata.

"Hawk, gusto mo bang sabihin sa akin kung ano ang nangyari dito?" tanong ng lalaki.

"Wala. Nakikilala ko lang ang scholarship student," sagot niya, habang umiikot ang kanyang mga mata.

"Oh! Siya pala ang scholarship student. Ang matalinong babaeng nagpasikat sa aming mga rekord. Lumapit ka," sabi ng lalaki, na sa palagay ko ay isang guro.

Parang jelly ang aking mga binti habang naglalakad ako. Nakarating ako sa harap ng klase, at sa sandaling iyon, gusto kong maglaho. Lahat ng mata ay nakatingin sa akin, at ayaw ko ng atensyon.

"Magpakilala ka sa klase," sabi ng lalaki.

"Hi... hi... hi... hi... hi..." nauutal kong sabi.

"Naku, ang tanga niya," sabi ng isang boses, at nagtawanan ang buong klase.

"Hi... hi... hi... kakanta ka ba o ano, tanga?" panggagaya ng isang tao.

Ikinagat ko ang aking mga labi at yumuko. Nahihirapan akong magsalita.

"Tumahimik kayong lahat," utos ng guro. Natahimik ang klase.

"Hi, ako si Mary Davies," sabi ko sa mahinang boses.

"Ikinagagalak kong makilala kayo, Mary Davies. Ako si Mr. Anderson, at tuturuan ko kayo ng Panitikan.

Maaari na kayong bumalik sa inyong upuan."

Naglakad ako pabalik sa aking upuan, maingat na iniiwasan ang mga binti na nakaunat para madapa ako.

Iniwasan ko ang pakikipagtitigan kay Hawk. Alam kong pinapanood niya ako habang nakaupo ako.

Nanginig ang mga kamay ko nang hindi ko mapigilan. Sinubukan kong pakalmahin ang mga ito, pero hindi ko na kaya.

"Ilabas mo ang mga akdang pampanitikan mo, Pride and Prejudice," malakas na sabi ni Mr. Anderson.

Bigla akong nakaramdam ng hininga sa leeg ko. Napuno ng amoy ng cologne ang butas ng ilong ko.

Natigilan ako sa paghinga, natatakot sa maaaring mangyari.

"Pagbabayaran kita para dito. Maniwala ka sa akin, pagsisisihan mo ito magpakailanman," bulong ni Hawk sa tainga ko.

Pagkatapos ay may naramdaman akong basa sa leeg ko. Ang dila niya. Dinilaan niya lang ang leeg ko.

****

Nahirapan akong mag-focus. Hinawakan ko ang leeg ko sa ikasampung beses ngayon, o pang-labintatlo na ba? Hindi ko talaga mabilang.

Pero mahirap kalimutan ang katotohanang dinilaan ni Hawk ang leeg ko.

Umiling ako. Hindi ito totoo. Hindi ito maaaring totoo.

"Ayos ka lang ba?" tanong ni mama, habang nakataas ang kilay.

"Opo, Ma. Ayos lang po ako. Bakit mo iniisip na hindi ako okay?" sagot ko, sabay kibit-balikat.

"Ah, siguro dahil sa pag-iisip mo simula nang makabalik ka galing eskwela.

At sampung minuto ka nang naghihiwa ng isang sibuyas. Hindi tayo matutulog dito ngayong gabi, pero kung magpapatuloy ka sa mabagal na paghiwa, baka mangyari 'yan."

Tiningnan ko ang sibuyas na hawak ko. Totoo iyon. Marami pa akong hihiwain, at hindi ko pa nga tapos hiwain 'yung hawak ko.

"Pasensya na po, Ma," sagot ko, sabay takbo.

"Mag-focus ka lang, Mary. At huwag ka nang mag-alala," saway niya.

"Sigurado ka ba talagang ayos ka lang?" tanong niya ulit.

"Opo, Ma. Siguradong-sigurado," sagot ko.

"Alam mo naman na puwede mo akong kausapin tungkol sa kahit ano, 'di ba?" tanong niya.

"Oo naman. Alam ko," sagot ko, sabay ngiti sa kanya.

****

Wala si Jessica sa hapag-kainan ngayong gabi. Siguradong ayaw na ayaw niya sa pagkain ni Mama kaya hindi siya nakadalo sa hapunan.

Siguro ayaw lang niya sa presensya namin.

"Salamat, Anna," sabi ni Mrs. Andrews, habang nakatingin kay Mama nang may pasasalamat.

Napangisi ako. Natukso akong sumigaw nang malakas. Sa kung anong dahilan, hindi ko lang gusto si Mrs. Andrews.

Parang nagkukunwari lang siya. Siguradong napakasama ng kabilang panig niya.

"Naku, Mary. Hindi mo makikita ang anak ko ngayon. Dapat ay nakabalik na siya ngayon. Bukas na lang siguro," nakangiti niyang sabi.

Gusto kong sabihin sa kanya nang harapan na wala akong pakialam sa anak niya na gustong-gusto niya.

Pero nanatiling tahimik ako. Hindi ko maintindihan kung bakit niya gustong-gusto na makilala ko ang anak niya.

Hindi ko sana balak sumagot, pero ang matalim na titig ni Mama ang nagpasabi sa akin.

"Walang problema, ma'am," sagot ko, pilit na ngumiti habang binibigyan si mama ng ekspresyon na parang "kuntento ka na ba?"

"Sana ay nag-eenjoy ka sa pamamalagi mo rito sa Beverly Dale?

Napakagandang bayan ng Beverly Dale," dagdag niya.

Napatakip ako sa aking mukha.

"Layla, puwede ba kayong tumigil sa pagsasalita? Magandang asal sa hapag-kainan," sabi ni Mr. Andrews, na may taas na boses.

Agad na tumahimik si Mrs. Andrews. Itinuring ko iyon bilang senyales na umalis na ako.

Lumingon ako at tumama ang mukha ko sa matigas na pader.

Umatras ako, hinihimas ang ulo ko sa sakit. Ang pader, nakakagulat, ay may mga binti. At ang mga binting iyon ay nakasuot ng isang pares ng mamahaling puting Nike sneakers.

Masakit talaga iyon.

Unti-unti akong tumingala, iniisip kung sino ang nanghihimasok, at natamaan ng aking mga mata ang isang pamilyar na pares ng itim na mga mata.

Napasinghap ako nang malakas, umatras.

"Hindi... hindi maaari," bulong ko nang malalim.

Anong ginagawa niya rito?

Anong ginagawa ni Hawk sa mansyon ng mga Andrew?

Sumimangot siya, habang nakatingin sa akin nang may pandidiri. Sinuyod niya ako mula ulo hanggang paa.

Nakatali pa rin ang apron sa kusina sa aking leeg at baywang.

Mukha akong magulo. Hindi ko kailangan ng salamin para kumpirmahin 'yan.

"Anong ginagawa mo rito?" tanong ko, nanginginig ang mga labi ko.

Ngumisi siya, at tinitigan ako nang masama.

"Anong ginagawa ko sa bahay ko?" tanong niya, habang nanunuya.

Bahay niya?

Hindi. Hindi. Hindi. Hindi maaaring mangyari ito.

"Dapat ikaw din ang tinatanong ko niyan.

Anong ginagawa mo sa bahay ko, estudyante ng scholarship?" tanong niya.